442 odcinków
„Mam 46 lat i nie wyglądam jak 20 lat temu, wyglądam lepiej”. Jak Karolina Pilarczyk zbudowała swoją odporność psychiczną? | „Soft power” odc. 5
19.11.2026 | 49 min.„Mam 46 lat i nie wyglądam jak dwadzieścia lat temu. Wyglądam lepiej” – mówi Karolina Pilarczyk, drifterka, która na torze nie uznaje jazdy na pół gwizdka, a poza nim nie zamierza nikomu tłumaczyć się ze swoich wyborów. Zaczynała od zera, samochód kupiła na kredyt, a dobrze płatną pracę w branży IT zamieniła na sport, w którym jeden sezon potrafi kosztować fortunę. Dziś opowiada o kobiecości w świecie zdominowanym przez mężczyzn, odporności na hejt, niechęci do alkoholu i świadomej decyzji o bezdzietności. W podcaście „Soft power” rozmawia z nią psycholożka Sylwia Sitkowska i dziennikarka Magdalena Kuszewska.
Motorsport przez lata funkcjonował jako przestrzeń niemal wyłącznie męska. Kobieta za kierownicą sportowego samochodu wciąż może budzić zdziwienie, a jej obecność bywa traktowana jak sensacja, nie zaś naturalny element sportowej rzeczywistości. Karolina Pilarczyk dobrze zna ten mechanizm. Wie, jak to jest mierzyć się z oczekiwaniami, stereotypami i komentarzami ludzi, którzy chętnie oceniają kobietę, zanim jeszcze zobaczą, co potrafi.
W rozmowie pojawia się również kwestia języka. Magdalena Kuszewska pyta o feminatyw słowa „kierowca”. Karolina nie ma wątpliwości, że nie potrzebuje określenia, które miałoby podkreślać jej płeć. Co więcej, deklaruje, że nie jest zwolenniczką wszystkich feminatywów. – Jako feministka i osoba walcząca o prawa kobiet uważam, że niektóre brzmią infantylnie, jak „kierowczyni” czy „doktorka” – mówi.
To stanowisko może wywoływać dyskusję, zwłaszcza że język pozostaje jednym z ważnych narzędzi walki o widoczność kobiet. Warto jednak dostrzec szerszy kontekst jej wypowiedzi: Pilarczyk nie chce, by jej osiągnięcia były definiowane przez płeć. Nie zamierza też przyjmować każdej formy emancypacji jako obowiązującego wzorca. Dla niej najważniejsze jest prawo do samodzielnego określania siebie.
Nie muszę być matką, żeby moje życie było pełne
Jednym z bardziej osobistych wątków rozmowy jest decyzja Karoliny o nieposiadaniu dzieci. W świecie, w którym kobiety wciąż bywają pytane o macierzyństwo, a bezdzietność z wyboru traktowana jest jak coś wymagającego uzasadnienia, jej stanowisko jest proste: ma inną wizję własnego życia.
Nie chodzi przy tym o deklarację niechęci do dzieci. Pilarczyk zwraca uwagę na odpowiedzialność, jaka wiąże się z rodzicielstwem. Uważa, że dziecko powinno być traktowane jako najważniejszy punkt odniesienia w życiu rodziców. Nie oznacza to rezygnacji z własnych pasji czy ambicji, ale umiejętność włączania dziecka w swój świat, zamiast pozostawiania go samemu sobie.
W tym kontekście krytycznie mówi o sytuacjach, w których telefon staje się sposobem na zajęcie dziecka, bo dorosły chce mieć czas na własne sprawy. Jej wypowiedź dotyka szerszego problemu współczesnego rodzicielstwa: jak pogodzić indywidualne potrzeby dorosłych z obecnością i zaangażowaniem, których wymaga wychowanie człowieka?
„Mam lepsze ciało niż w wieku 20 lat”
Wizerunek kobiet, szczególnie tych aktywnych publicznie, nieustannie podlega ocenie. Internetowe komentarze potrafią zamienić się w bezpardonowe recenzje wyglądu, wieku, sylwetki czy sposobu ubierania się. Karolina Pilarczyk przyznaje, że hejtu doświadczyła wielokrotnie i nadal go doświadcza. Różnica polega na tym, że dzisiaj nie pozwala mu przejąć kontroli nad swoim samopoczuciem. Co więcej, nauczyła się obracać go w żart.
Dużą rolę odgrywa w tym jej relacja z własnym ciałem. Wspomina, że kiedy miała dwadzieścia lat, mama zachęcała ją, by cieszyła się młodością i nie ukrywała swojego wyglądu, bo z upływem czasu ciało będzie się zmieniać. Dzisiaj, mając 46 lat, Karolina patrzy na tę radę z dystansem. Nie wygląda tak samo jak dwie dekady temu, ale wcale nie uważa tego za stratę. Wręcz przeciwnie. – Powiedziałam ostatnio mamie: „Nie mam ciała jak mając 20 lat, mam lepsze” – opowiada.
W świecie, który sprzedaje kobietom kolejne sposoby na zatrzymanie czasu, taka postawa brzmi niemal jak manifest. I nie wymaga żadnych filtrów.„Zanim pomyślimy o dziecku, warto zrobić ćwiczenie”. Jakim sprawdzianem dla związku jest rodzicielstwo? | „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”, odc. 6
19.11.2026 | 1 godz. 14 min.„Każdy rodzic miał kiedyś moment, kiedy pomyślał sobie: mam tego dosyć”. Choć rzadko mówimy o tym głośno, rodzicielstwo nie jest nieustającą opowieścią o spełnieniu, bliskości i bezwarunkowej miłości. Potrafi wystawić związek na próbę, obnażyć dawne rodzinne schematy i zmusić do konfrontacji z samym sobą. Dlaczego pojawienie się dziecka tak często zmienia relację dwojga ludzi? Czy można jeszcze być kochankami, kiedy przede wszystkim trzeba być rodzicami? O miłości, ambiwalencji i cenie dorosłości Agnieszka Radomska rozmawia z psychologiem Pawłem Droździakiem w podcaście „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”.
Wtedy rodzi się pytanie znacznie poważniejsze niż to, jak podzielić nocne wstawanie: czy nasza wcześniejsza relacja była prawdziwa? Czy rzeczywiście dobrze się znaliśmy, czy po prostu mieliśmy komfortowe warunki, w których nie musieliśmy sprawdzać swoich granic? Dziecko wymusza konfrontację z rzeczywistością, od której nie można się po prostu odwrócić. Nawet jeśli związek się rozpadnie, rodzicielstwo pozostanie wspólnym doświadczeniem.
Rodzinne historie, które wnosimy do związku
Zanim zostaniemy rodzicami, warto przyjrzeć się temu, co sami wynieśliśmy z domu. Nie tylko temu, jak wyglądało nasze dzieciństwo, ale przede wszystkim temu, jakie znaczenia przypisujemy słowom „matka” i „ojciec”. Paweł Droździak proponuje, by zadać sobie kilka pozornie prostych pytań: co mam w głowie, kiedy myślę o matce? Jak wyobrażam sobie ojca? Jakiego ojca sam miałem i czego oczekuję od siebie w tej roli?
To ważne, ponieważ wchodząc w rodzicielstwo, często nieświadomie odtwarzamy znane nam wzorce albo próbujemy za wszelką cenę zrobić wszystko inaczej. Jedni powielają zachowania swoich rodziców, inni budują własną tożsamość na ich zaprzeczeniu. W obu przypadkach przeszłość pozostaje obecna w teraźniejszości. Znajomość rodzin pochodzenia może więc pomóc nie tylko w zrozumieniu partnera, ale również w rozpoznaniu własnych oczekiwań i lęków.
Psycholog zwraca uwagę na jeszcze jeden mechanizm: dziecko wydobywa z nas własne dziecięce doświadczenia. Kiedy patrzymy na małego człowieka, możemy nagle zobaczyć również siebie z przeszłości. Wracają emocje, potrzeby i wspomnienia, o których być może dawno nie myśleliśmy. Rodzicielstwo staje się wówczas nie tylko opieką nad kimś nowym, lecz także spotkaniem z własną historią.
Od czego zacząć?
Przez lata zmieniło się również społeczne podejście do odpowiedzialności za rozwój dziecka. Jak przypomina Droździak, około 120 lat temu upowszechniła się teza, że to rodzice odpowiadają za to, kim stanie się ich potomstwo. Współczesna wiedza pokazuje, że takie myślenie jest tylko częściowo prawdziwe. Na rozwój wpływają przecież także cechy wrodzone i środowisko, w którym dorasta dziecko.
Nie oznacza to oczywiście, że rodzice nie mają znaczenia. Problem zaczyna się wtedy, gdy odpowiedzialność zamienia się w nieustanne poczucie winy. Dawniej, kiedy dziecko źle się uczyło, łatwo było uznać, że problem tkwi w nim samym. Dziś równie łatwo obarczyć winą rodziców. Każda trudność może stać się dowodem na ich niekompetencję, a każda decyzja wychowawcza kolejnym powodem do niepokoju.
W efekcie rodzicielstwo coraz częściej przypomina egzamin, którego nie da się zdać raz na zawsze. Zamiast pozwolić sobie na błędy i niedoskonałość, rodzice próbują sprostać nierealistycznym standardom.
Miłość do dziecka nie jest konkursem
Osobnym źródłem napięć w rodzinie może być rywalizacja o względy dziecka. Agnieszka Radomska zauważa, że to zjawisko jest zaskakująco częste. Rodzice potrafią zabiegać o uwagę potomka, porównywać, kogo dziecko bardziej lubi, z kim chętniej spędza czas i do kogo zwraca się w trudnych chwilach. Niewinne z pozoru pytanie „Kogo kochasz bardziej: mamusię czy tatusia?” może wprowadzać dziecko w sytuację, w której nie powinno się nigdy znaleźć.„Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni”. Michel Moran o tym, co władza robi z szefem kuchni | „Mężczyzna jest człowiekiem”, odc. 21
18.11.2026 | 50 min.„Mam jedną wadę, jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – przyznaje Michel Moran w podcaście „Mężczyzna jest człowiekiem”. W świecie, w którym szef kuchni bywa generałem, a restauracyjna hierarchia przypomina wojskowy dryl, łatwo pomylić autorytet z dominacją. Znany restaurator opowiada Beacie Biały o męskości wyniesionej z domu, władzy, której kiedyś potrzebował, trudnych rozmowach, których wolał unikać, i o tym, dlaczego z wiekiem człowiek zaczyna inaczej patrzeć na siebie i innych. Bez udawania, że zawsze miał rację.
„W Polsce to kobiety rządzą” – zauważa restaurator. Nie chodzi mu jednak o prostą zamianę miejsc w hierarchii ani o rozstrzyganie, kto ma większą władzę w domu czy związku. Moran dostrzega raczej siłę kobiet, ich sprawczość i umiejętność organizowania codzienności. Jednocześnie zauważa, że mężczyźni, nie tylko w Polsce, mogliby więcej uwagi poświęcać drobnym gestom wobec kobiet.
Restauracja jak wojsko
Kuchnia restauracyjna to środowisko, w którym presja, tempo i hierarchia potrafią stworzyć mieszankę wybuchową. Tu nie ma wiele miejsca na improwizację, kiedy kilkadziesiąt zamówień czeka na realizację, a każdy błąd może odbić się na pracy całego zespołu. Dyscyplina jest konieczna, ale granica między wymagającym przywództwem a nadużywaniem władzy bywa niebezpiecznie cienka.
Michel Moran dobrze zna ten mechanizm. „W kuchni jest dyscyplina jak w wojsku. Jest szef – ten generał, pod nim zastępca, a na końcu szeregowcy” – opisuje restauracyjną rzeczywistość. W tak uporządkowanym świecie łatwo uwierzyć, że stanowisko daje prawo do wszystkiego, a podwładni powinni po prostu wykonywać polecenia. Restaurator przyznaje, że był świadkiem przemocy w pracy. Nie zawsze fizycznej, znacznie częściej psychicznej.
Kiedy szef zaczyna wierzyć, że jest nieomylny
Moran nie ucieka od odpowiedzi. Przyznaje, że władza potrafi uderzyć do głowy, a człowiek, który przez lata wydaje polecenia i oczekuje natychmiastowego posłuszeństwa, może zacząć przenosić ten sposób funkcjonowania także poza pracę. „Myślą, że są nieomylni. Też to miałem” – mówi, odnosząc się do kucharzy, którzy zamiast analizować własne decyzje, pozwalają przemówić ego.
Nie jest to wyłącznie problem gastronomii. W wielu zawodach pozycja, rozpoznawalność czy sukces mogą stać się pułapką. Im częściej inni przytakują, tym trudniej usłyszeć krytykę. Im więcej osób czeka na decyzję, tym łatwiej pomylić odpowiedzialność za zespół z prawem do nieograniczonej kontroli. W takiej sytuacji przyznanie się do błędu zaczyna wyglądać jak utrata autorytetu, choć w rzeczywistości często jest jego najważniejszym sprawdzianem.
„Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni” – zauważa Moran. W jego wypowiedzi jest autoironia, ale też refleksja nad mechanizmem, który wielu mężczyznom utrudnia budowanie partnerskich relacji. Potrzeba udowadniania, że ma się rację, nieumiejętność przyjęcia sprzeciwu, przekonanie, że słabość trzeba ukrywać – wszystko to może sprawiać, że zamiast rozmawiać, zaczynamy walczyć o pozycję.
Dlaczego związki się kończą?
Pierwsze małżeństwo Michela Morana trwało dwadzieścia lat. To wystarczająco długo, by wspólnie przeżyć wiele etapów życia, zmienić się, zbudować codzienność, a także przekonać się, że uczucie nie zawsze wystarcza, by utrzymać relację. Beata Biały pyta go, jak kończą się tak długie związki i czy za rozstanie zawsze odpowiada jedna osoba.
Moran przyznaje też, że ma pewną charakterystyczną cechę: kiedy coś się kończy, potrafi definitywnie zamknąć za sobą drzwi. „Jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – mówi. Beata Biały zauważa, że może to być zaleta, bo wiele osób niepotrzebnie wraca do przeszłości, rozdrapując dawne historie i próbując odtworzyć coś, co już się skończyło.„Pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy”. Urszuli Dudziak mantry na dobry sen i wolność w każdym wieku | „Bliski kadr”
17.11.2026 | 1 godz. 4 min.„Z dnia na dzień żyje mi się lepiej i lepiej” – powtarza Urszula Dudziak przed snem, traktując te słowa jak osobistą mantrę. Nie chodzi o zaklinanie rzeczywistości, ale o świadomy wybór: zamiast rozpamiętywać to, co minęło, warto zainteresować się tym, co jeszcze może się wydarzyć. W rozmowie z Beatą Biały wokalistka opowiada o wolności, nowych początkach, oswajaniu własnych słabości i o tym, dlaczego metryka nie powinna odbierać kobietom apetytu na życie. Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.
Wokół kobiecego wieku narosło mnóstwo oczekiwań. W pewnym momencie wypada już niektórych rzeczy nie chcieć, niektórych ubrań nie zakładać, a niektórych planów nawet nie wypowiadać na głos. Społeczna wyobraźnia potrafi być zaskakująco zachowawcza: pięćdziesiątka, sześćdziesiątka czy siedemdziesiątka stają się symbolicznymi granicami, za którymi kobieta ma przede wszystkim dostosować się do nowej roli.
Tymczasem badania Obserwatorium IANA pokazują, jak wcześnie zaczynamy narzucać sobie takie ograniczenia. Respondenci wskazują 54. rok życia jako symboliczny początek starości, choć współcześni pięćdziesięciolatkowie pozostają aktywni zawodowo, fizycznie i społecznie. Co więcej, aż 72 proc. osób po 45. roku życia, które doświadczyły presji wieku w pracy, zrezygnowało z planów lub działań zawodowych. Część ograniczyła rozwój kariery, inni przestali ubiegać się o awans czy podwyżkę albo otwarcie przedstawiać swoje pomysły.
Kiedy Beata Biały przywołuje te dane, Dudziak nie kryje zdumienia. – Przecież wszyscy są potrzebni – odpowiada. Zwraca uwagę na podziały między pokoleniami, które zamiast współpracy przynoszą wzajemną nieufność. Jej zdaniem trzeba zakopać rów między młodszymi a starszymi, bo doświadczenie nie wyklucza świeżości, a energia nie jest zarezerwowana dla jednej generacji.
Kto ustala, co wypada?
Presja wieku nie rozkłada się równo. Kobiety i mężczyźni starzeją się w tym samym czasie, ale społeczeństwo ocenia ich według zupełnie innych kryteriów. Z danych Obserwatorium IANA wynika, że starzenie jako zjawisko negatywne postrzega 61 proc. kobiet i 48 proc. mężczyzn. Kobiety częściej spotykają się z oczekiwaniem ukrywania siwych włosów, wygładzania zmarszczek czy rezygnowania z ubrań uznawanych za zbyt młodzieżowe.
Urszula Dudziak doskonale rozpoznaje ten mechanizm. – Najgorsze są stereotypy typu: jak ona się ubrała, garsonkę się nosi w wieku siedemdziesięciu lat – mówi. Nie zamierza jednak uczestniczyć w tej grze. Zamiast pilnować, czy jej wybory mieszczą się w społecznej instrukcji obsługi dojrzałej kobiety, zachęca inne, by nie rezygnowały z siebie. – Nie odpuszczajcie, bądźcie sobą i pielęgnujcie zachwyt z pozycji dziecka, a nie myszy – apeluje.
Wolność jest ważniejsza niż racja
Wolność nie jest dla Urszuli Dudziak abstrakcyjnym pojęciem ani pięknie brzmiącym dodatkiem do biografii artystki. To jedna z najważniejszych wartości, wokół których zbudowała swoje życie. Nieprzypadkowo wybrała jazz – muzykę, która pozwala eksperymentować, improwizować i przekraczać ustalone schematy. – Najpiękniejszą rzeczą, jaką można osiągnąć, jest wolność. Dlatego wybrałam jazz, bo to muzyka, która uosabia wolność – mówi.
Ta potrzeba niezależności dotyczy również codziennych relacji. Dudziak przyznaje, że nauczyła się bardzo selektywnie używać słowa „nie”. Nie oznacza to jednak, że musi zawsze postawić na swoim. Przeciwnie, z czasem zrozumiała, ile energii pochłaniają niepotrzebne spory i udowadnianie własnej racji. – Wolę być szczęśliwa niż mieć rację – deklaruje.
W rozmowie z Beatą Biały zwraca uwagę, że często wikłamy się w konflikty tylko po to, by wygrać, zachować twarz albo udowodnić drugiej stronie, że to my wiemy lepiej.
Wystarczy pięć minut prawdziwego wyciszenia
Sponsorem odcinka jest IANA, producent suplementów diety wspierających zdrowie stawów.„Jedna pompka, jeden przysiad dziennie. To nasza polisa na długie życie”. Dr Tadeusz Oleszczuk o zasadzie 80/20 zamiast ciągłych zakazów | „Ukryte piękno”. odc. 38
13.11.2026 | 54 min.„To, jak się czujemy, jest efektem tego, co codziennie robiliśmy przez ostatnie 15 lat” – przekonuje dr n. med. Tadeusz Oleszczuk, ginekolog-holista, gość podcastu „Jak zdrowie”. W rozmowie z Dominiką Bagińską opowiada o tym, dlaczego warto zacząć budować zdrowie, zanim organizm upomni się o uwagę, jaką rolę w długowieczności odgrywają mięśnie i dlaczego czasem najlepszą inwestycją w siebie jest po prostu wstanie z kanapy. Jest też o zmianie nawyków, relacji z samym sobą i odważnym odzyskiwaniu kontroli nad własnym życiem.
Zdrowie i długowieczność nie są jednorazowym projektem ani nagrodą za kilka tygodni restrykcyjnej diety. To proces, w którym znaczenie mają nawet pozornie drobne działania. – Zdrowie i długowieczność to jest proces – mówi lekarz.
Mięśnie to polisa na przyszłość
Jednym z najważniejszych tematów rozmowy jest masa mięśniowa. Choć często kojarzymy ją przede wszystkim z wyglądem sylwetki, jej znaczenie wykracza daleko poza estetykę. Mięśnie są ważnym elementem sprawności, samodzielności i utrzymywania dobrej kondycji wraz z upływem lat. Ich kondycja może decydować o tym, jak poradzimy sobie z codziennymi czynnościami w późniejszym wieku.
– Po 40. roku życia mięśnie nam zaczynają zanikać. Jeśli nic z tym nie zrobię, to zobaczymy różnicę – zwraca uwagę dr Oleszczuk. To właśnie dlatego tak istotne jest, by nie odkładać aktywności fizycznej na bliżej nieokreśloną przyszłość. Z wiekiem utrzymanie sprawności wymaga świadomego wysiłku, a budowanie siły powinno stać się jednym z naszych priorytetów.
Lekarz proponuje przy tym podejście, które może zaskoczyć osoby przekonane, że skuteczny trening musi oznaczać godzinę intensywnych ćwiczeń. Czasem lepiej zacząć od absolutnych podstaw. – Naszą polisą, żeby żyć długo, jest budowanie masy mięśniowej. Jedna pompka, jeden przysiad dziennie to nasza polisa – przekonuje.
Nie chodzi oczywiście o to, by na jednym przysiadzie poprzestać na zawsze. Ważniejsza jest zmiana myślenia: ruch nie powinien być karą za zjedzony posiłek ani obowiązkiem realizowanym wyłącznie wtedy, gdy chcemy poprawić wygląd. To inwestycja w ciało, które ma nam służyć przez kolejne dekady. Nawet niewielki początek może pomóc przełamać bezczynność i zbudować regularność.
Zasada 80/20 zamiast ciągłych zakazów
Współczesna kultura zdrowia potrafi być równie wyczerpująca jak tempo życia, które próbujemy dzięki niej naprawić. Listy zakazów, kolejne diety, eliminowanie produktów i presja perfekcyjnego stylu życia sprawiają, że troska o siebie zaczyna przypominać drugi etat. Dr Oleszczuk proponuje inne podejście: zamiast obsesyjnie kontrolować każdy szczegół, warto zmienić proporcje.
– Zmniejszyć to niedobre do 20 procent, a do 80 procent zwiększyć dobre rzeczy – radzi. W praktyce oznacza to stopniowe ograniczanie zachowań, które nam nie służą, i wzmacnianie tych, które wspierają organizm. Lekarz jako przykład podaje alkohol. Zamiast traktować go jako codzienny element odpoczynku czy sposób na rozładowanie napięcia, proponuje ograniczenie jego spożywania, na przykład do jednej okazji w miesiącu.
Takie podejście pozwala uniknąć pułapki myślenia zero-jedynkowego. Jedno odstępstwo od założeń nie musi oznaczać porażki, a zdrowy styl życia nie powinien opierać się na nieustannym poczuciu winy. Istotna jest suma codziennych decyzji, nie pojedynczy dzień, w którym nie wszystko poszło zgodnie z planem.
„Kod długowieczności”. Jak zachować zdrowie, sprawność i ciekawość świata?
Tematy poruszane w podcaście „Jak zdrowie” rozwija dr Tadeusz Oleszczuk w książce „Kod długowieczności. Jak zachować młodość na dłużej”, wydanej nakładem Wydawnictwa Zwierciadło. Autor stawia w niej pytania o to, dlaczego jedni ludzie długo zachowują energię, sprawność i ciekawość świata, podczas gdy inni znacznie wcześniej odczuwają skutki starzenia. Zastanawia się również, jaką rolę odgrywają geny, a jaką codzienne wybory i styl życia.
Słuchaj Zwierciadło Podcasty, K3 – podcast o dobrym życiu i wielu innych podcastów z całego świata dzięki aplikacji radio.pl

Uzyskaj bezpłatną aplikację radio.pl
- Stacje i podcasty do zakładek
- Strumieniuj przez Wi-Fi lub Bluetooth
- Obsługuje Carplay & Android Auto
- Jeszcze więcej funkcjonalności


































