Przejdź do treści
Radio Logo
PodcastyZdrowie PsychiczneZwierciadło Podcasty

Zwierciadło Podcasty

Zwierciadło
Najnowszy odcinek

444 odcinków

  • Zwierciadło Podcasty

    „Istotą przemocy jest to, żebym przestała sobie ufać”. Dr Małgorzata Majewska o biernej agresji ukrytej wpozornie niewinnych gestach | „Rozmowy z sensem” odc. 3

    20.11.2026 | 59 min.
    „Najtrudniej obronić się przed tym, czego nie potrafimy nazwać” – bo kiedy ktoś nie podnosi głosu, nie rzuca oskarżeń i nie mówi wprost, co mu przeszkadza, łatwo zacząć kwestionować własne odczucia. Czy rzeczywiście ktoś nas lekceważy? Czy może jesteśmy przewrażliwieni? Czy to tylko foch, zły humor albo nieporozumienie? W podcaście „Rozmowy z sensem” Agnieszka Radomska rozmawia z psycholingwistką dr Małgorzatą Majewską o biernej agresji, przemocy psychicznej, mechanizmach manipulacji i o tym, jak odzyskać zaufanie do własnych emocji.
    Nie każdy foch jest przemocą i nie każde milczenie oznacza manipulację. Każdy ma prawo do wycofania się, odpoczynku, uporządkowania emocji czy niechęci do rozmowy w danym momencie. Problem pojawia się wtedy, gdy emocjonalne odcięcie staje się narzędziem nacisku: ma sprawić, że druga osoba poczuje się winna, zacznie zabiegać o uwagę, wycofa swoje zdanie albo zrobi wszystko, byle tylko przywrócić kontakt.
    W takiej sytuacji obrażanie się przestaje być wyrazem emocji, a staje się formą kontroli. Osoba, która doświadcza tego mechanizmu, może wpaść w pułapkę nieustannego odgadywania cudzych potrzeb. Zamiast rozmawiać o tym, co ją boli, zaczyna uspokajazać drugą stronę, przepraszać, tłumaczyć się i brać odpowiedzialność za jej nastrój. Z czasem relacja zaczyna przypominać emocjonalną grę, w której jedna osoba rozdaje karty, a druga próbuje zasłużyć na prawo do normalnej rozmowy.
    Karanie ciszą
    Milczenie może być odpoczynkiem, ale może też stać się jedną z najbardziej dotkliwych form psychicznego nacisku. Kiedy ktoś świadomie odcina nas od kontaktu, nie odpowiada, ignoruje pytania, demonstracyjnie nie zauważa naszej obecności lub odmawia wyjaśnienia, co się wydarzyło, zostawia nas w stanie zawieszenia. Nie wiemy, czy relacja jest bezpieczna, czy możemy się odezwać, czy właśnie zostaliśmy ukarani i za co.
    Dr Majewska zwraca uwagę na doświadczenia z dzieciństwa, które mogą sprawiać, że dorosłym szczególnie trudno znosić takie sytuacje. Dziewczynki często uczono wstydzić się emocji, słabości i lęku. Słyszały, że nie powinny płakać, przesadzać, bać się rzeczy, które wydają się innym niegroźne. Jeśli w dzieciństwie emocje nie były przyjmowane z życzliwością, w dorosłości odrzucenie może uruchamiać znacznie silniejsze reakcje, niż wynikałoby z samego wydarzenia.
    Przemoc potrzebuje publiczności
    Jednym z mniej oczywistych mechanizmów biernej agresji jest potrzeba odbicia w drugim człowieku. Dr Majewska zwraca uwagę, że osoba stosująca przemoc często nie koncentruje się na bezpośrednim kontakcie z ofiarą, lecz na obserwowaniu otoczenia. Potrzebuje audytorium, świadków, kogoś, kto zobaczy jej zachowanie i zareaguje. W podobny sposób może działać agresja ukryta: druga osoba staje się lustrem, w którym sprawca ogląda skutki własnych działań.
    Pasywno-agresywny komunikat nie zawsze ma wywołać odpowiedź słowną. Czasem wystarczy, że zaczniemy się denerwować, tłumaczyć, zabiegać o uwagę, odczuwać wstyd lub winę. Nasze emocje mogą stać się paliwem dla mechanizmu, który pozwala drugiej stronie nie zajmować się własnymi problemami. Jak zauważa psycholingwistka, jeśli ktoś skupia się na tym, by uderzać w drugą osobę, nie musi konfrontować się z samym sobą.
    Jak rozbroić bierną agresję?
    Odzyskiwanie kontroli nad relacją zaczyna się od rozpoznania zachowania, ale kolejnym krokiem jest zmiana sposobu reagowania. Dr Małgorzata Majewska wskazuje na metajęzyk, czyli komunikowanie się na poziomie samej rozmowy. Zamiast odpowiadać na ukryte znaczenia, możemy odnieść się do tego, co dzieje się między nami: nazwać sposób komunikacji, zauważyć sprzeczność, poprosić o konkret lub jasno powiedzieć, że nie chcemy uczestniczyć w rozmowie prowadzonej przez aluzje.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Kiedyś byłam ładna, piękna jestem teraz”. Joanny Brodzik i Chmura o tym, jak uczyć się siebie w drugiej wiośnie życia | „Słowo do słowa” odc. 17

    20.11.2026 | 53 min.
    „Mając 53 lata nie walczę już ze sobą, walczę o siebie, żeby być zdrowa, silna i spokojna” – mówi Joanna Brodzik, aktorka, która nie zamierza już przepraszać za upływ czasu ani ścigać się z własnym odbiciem w lustrze. W podcaście  „Słowo do słowa” z psycholożką Joanną Chmurą zastanawia się, dlaczego społeczeństwo tak łatwo odsyła dojrzałe kobiety w cień, dlaczego młodość stała się towarem i czy menopauza może być początkiem czegoś naprawdę dobrego. Może zamiast walczyć z czasem, warto wreszcie zacząć korzystać z tego, co przynosi? A może zamienić słowo „walka” na inne? Sponsorem odcinka jest Menoflavon Forte, suplement diety dla kobiet w okresie menopauzy.
    W kulturze zafiksowanej na odmładzaniu trudno dostrzec, że dojrzałość może oznaczać nie tylko kolejne biologiczne zmiany, lecz także nową przestrzeń wolności. Joanna Chmura proponuje spojrzeć na ten etap przez pryzmat „drugiej wiosny życia”. To określenie pozwala przesunąć akcent z tego, co kobieta traci, na to, co może zyskać.
    Menopauza oznacza koniec menstruacji i okresu związanego z reprodukcją. Nie musi jednak oznaczać końca aktywności, ambicji, seksualności, atrakcyjności czy ciekawości świata. Przeciwnie, uwolnienie od części dotychczasowych obciążeń może pozwolić skierować energię w inne obszary. Na rozwój, relacje, własne potrzeby, pracę, twórczość czy zwykłą przyjemność życia. Chmura chciałaby, żeby takie myślenie stało się dostępne nie tylko dla kobiet, lecz także dla mężczyzn, którzy często nie dostrzegają, jak wiele stereotypów wpływa na ich postrzeganie kobiecej dojrzałości.
    Nie jesteśmy projektem do nieustannego poprawiania
    Współczesna obsesja na punkcie longevity, czyli długowieczności, przyniosła wiele dobrego. Coraz więcej mówi się o profilaktyce, sile mięśni, śnie, metabolizmie, zdrowiu mózgu i aktywności fizycznej. Wiemy, że na jakość życia w późniejszych dekadach możemy wpływać znacznie wcześniej. Jest jednak druga strona tego trendu: troska o zdrowie łatwo zamienia się w kolejną listę zadań, które trzeba wykonać perfekcyjnie.
    Trening, dieta, badania, suplementacja, odpowiednia liczba godzin snu – wszystko to może służyć dobremu samopoczuciu. Ale może też stać się źródłem presji. W miejsce dawnego nakazu zachowania młodego wyglądu pojawia się nowy: musisz starzeć się dobrze, być sprawna, silna, produktywna i doskonale zarządzać własnym organizmem. Nawet dojrzałość zaczyna przypominać projekt optymalizacyjny.
    Tymczasem między dbaniem o siebie a lękiem przed zmianą istnieje zasadnicza różnica. Można trenować, robić badania, troszczyć się o dietę i jednocześnie nie traktować każdej oznaki upływu czasu jak osobistej porażki. „Ageing well” nie musi oznaczać kolejnej wersji „anti-ageing”. Nie chodzi o to, żeby starzeć się według wyśrubowanego standardu, lecz żeby mieć jak najwięcej możliwości dobrego życia na każdym jego etapie.
    Chmura przypomina, że nasza psychologiczno-biologiczna natura wymaga nieustannego uczenia się siebie. Zmieniają się potrzeby, możliwości, emocje i sposób reagowania na świat. Nie jesteśmy raz na zawsze ustalonym zestawem cech, który trzeba utrzymać w niezmienionym stanie. Brodzik z dystansem przyznaje, że ludowe powiedzenie „kobieta zmienną jest” ma w sobie sporo prawdy. Zamiast traktować tę zmienność jak wadę, warto nauczyć się z nią żyć.
    „Kiedyś byłam ładna, a piękna jestem teraz”
    W rozmowie pojawia się ważne rozróżnienie między atrakcyjnością rozumianą przez pryzmat młodości a pięknem, które nie musi podlegać tak prostym kryteriom. Joanna Brodzik mówi wprost, że nie chce już oceniać siebie wyłącznie według dawnych standardów. Ma 53 lata i inaczej rozumie dziś troskę o własne ciało. Przez pierwszą połowę życia próbowała być coraz chudsza, mądrzejsza, lepsza, dopasowana do oczekiwań. Dziś nie zamierza już prowadzić wojny z samą sobą. Zależy jej na zdrowiu, sile i spokoju.
    Sponsorem odcinka jest Menoflavon Forte, suplement diety dla kobiet w okresie menopauzy.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Mam 46 lat i nie wyglądam jak 20 lat temu, wyglądam lepiej”. Jak Karolina Pilarczyk zbudowała swoją odporność psychiczną? | „Soft power” odc. 5

    19.11.2026 | 49 min.
    „Mam 46 lat i nie wyglądam jak dwadzieścia lat temu. Wyglądam lepiej” – mówi Karolina Pilarczyk, drifterka, która na torze nie uznaje jazdy na pół gwizdka, a poza nim nie zamierza nikomu tłumaczyć się ze swoich wyborów. Zaczynała od zera, samochód kupiła na kredyt, a dobrze płatną pracę w branży IT zamieniła na sport, w którym jeden sezon potrafi kosztować fortunę. Dziś opowiada o kobiecości w świecie zdominowanym przez mężczyzn, odporności na hejt, niechęci do alkoholu i świadomej decyzji o bezdzietności. W podcaście „Soft power” rozmawia z nią psycholożka Sylwia Sitkowska i dziennikarka Magdalena Kuszewska.
    Motorsport przez lata funkcjonował jako przestrzeń niemal wyłącznie męska. Kobieta za kierownicą sportowego samochodu wciąż może budzić zdziwienie, a jej obecność bywa traktowana jak sensacja, nie zaś naturalny element sportowej rzeczywistości. Karolina Pilarczyk dobrze zna ten mechanizm. Wie, jak to jest mierzyć się z oczekiwaniami, stereotypami i komentarzami ludzi, którzy chętnie oceniają kobietę, zanim jeszcze zobaczą, co potrafi.
    W rozmowie pojawia się również kwestia języka. Magdalena Kuszewska pyta o feminatyw słowa „kierowca”. Karolina nie ma wątpliwości, że nie potrzebuje określenia, które miałoby podkreślać jej płeć. Co więcej, deklaruje, że nie jest zwolenniczką wszystkich feminatywów. – Jako feministka i osoba walcząca o prawa kobiet uważam, że niektóre brzmią infantylnie, jak „kierowczyni” czy „doktorka” – mówi.
    To stanowisko może wywoływać dyskusję, zwłaszcza że język pozostaje jednym z ważnych narzędzi walki o widoczność kobiet. Warto jednak dostrzec szerszy kontekst jej wypowiedzi: Pilarczyk nie chce, by jej osiągnięcia były definiowane przez płeć. Nie zamierza też przyjmować każdej formy emancypacji jako obowiązującego wzorca. Dla niej najważniejsze jest prawo do samodzielnego określania siebie.
    Nie muszę być matką, żeby moje życie było pełne
    Jednym z bardziej osobistych wątków rozmowy jest decyzja Karoliny o nieposiadaniu dzieci. W świecie, w którym kobiety wciąż bywają pytane o macierzyństwo, a bezdzietność z wyboru traktowana jest jak coś wymagającego uzasadnienia, jej stanowisko jest proste: ma inną wizję własnego życia.
    Nie chodzi przy tym o deklarację niechęci do dzieci. Pilarczyk zwraca uwagę na odpowiedzialność, jaka wiąże się z rodzicielstwem. Uważa, że dziecko powinno być traktowane jako najważniejszy punkt odniesienia w życiu rodziców. Nie oznacza to rezygnacji z własnych pasji czy ambicji, ale umiejętność włączania dziecka w swój świat, zamiast pozostawiania go samemu sobie.
    W tym kontekście krytycznie mówi o sytuacjach, w których telefon staje się sposobem na zajęcie dziecka, bo dorosły chce mieć czas na własne sprawy. Jej wypowiedź dotyka szerszego problemu współczesnego rodzicielstwa: jak pogodzić indywidualne potrzeby dorosłych z obecnością i zaangażowaniem, których wymaga wychowanie człowieka?
    „Mam lepsze ciało niż w wieku 20 lat”
    Wizerunek kobiet, szczególnie tych aktywnych publicznie, nieustannie podlega ocenie. Internetowe komentarze potrafią zamienić się w bezpardonowe recenzje wyglądu, wieku, sylwetki czy sposobu ubierania się. Karolina Pilarczyk przyznaje, że hejtu doświadczyła wielokrotnie i nadal go doświadcza. Różnica polega na tym, że dzisiaj nie pozwala mu przejąć kontroli nad swoim samopoczuciem. Co więcej, nauczyła się obracać go w żart.
    Dużą rolę odgrywa w tym jej relacja z własnym ciałem. Wspomina, że kiedy miała dwadzieścia lat, mama zachęcała ją, by cieszyła się młodością i nie ukrywała swojego wyglądu, bo z upływem czasu ciało będzie się zmieniać. Dzisiaj, mając 46 lat, Karolina patrzy na tę radę z dystansem. Nie wygląda tak samo jak dwie dekady temu, ale wcale nie uważa tego za stratę. Wręcz przeciwnie. – Powiedziałam ostatnio mamie: „Nie mam ciała jak mając 20 lat, mam lepsze” – opowiada.
    W świecie, który sprzedaje kobietom kolejne sposoby na zatrzymanie czasu, taka postawa brzmi niemal jak manifest. I nie wymaga żadnych filtrów.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Zanim pomyślimy o dziecku, warto zrobić ćwiczenie”. Jakim sprawdzianem dla związku jest rodzicielstwo? | „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”, odc. 6

    19.11.2026 | 1 godz. 14 min.
    „Każdy rodzic miał kiedyś moment, kiedy pomyślał sobie: mam tego dosyć”. Choć rzadko mówimy o tym głośno, rodzicielstwo nie jest nieustającą opowieścią o spełnieniu, bliskości i bezwarunkowej miłości. Potrafi wystawić związek na próbę, obnażyć dawne rodzinne schematy i zmusić do konfrontacji z samym sobą. Dlaczego pojawienie się dziecka tak często zmienia relację dwojga ludzi? Czy można jeszcze być kochankami, kiedy przede wszystkim trzeba być rodzicami? O miłości, ambiwalencji i cenie dorosłości Agnieszka Radomska rozmawia z psychologiem Pawłem Droździakiem w podcaście „Porozmawiajmy o miłości z Pawłem Droździakiem”.
    Wtedy rodzi się pytanie znacznie poważniejsze niż to, jak podzielić nocne wstawanie: czy nasza wcześniejsza relacja była prawdziwa? Czy rzeczywiście dobrze się znaliśmy, czy po prostu mieliśmy komfortowe warunki, w których nie musieliśmy sprawdzać swoich granic? Dziecko wymusza konfrontację z rzeczywistością, od której nie można się po prostu odwrócić. Nawet jeśli związek się rozpadnie, rodzicielstwo pozostanie wspólnym doświadczeniem.
    Rodzinne historie, które wnosimy do związku
    Zanim zostaniemy rodzicami, warto przyjrzeć się temu, co sami wynieśliśmy z domu. Nie tylko temu, jak wyglądało nasze dzieciństwo, ale przede wszystkim temu, jakie znaczenia przypisujemy słowom „matka” i „ojciec”. Paweł Droździak proponuje, by zadać sobie kilka pozornie prostych pytań: co mam w głowie, kiedy myślę o matce? Jak wyobrażam sobie ojca? Jakiego ojca sam miałem i czego oczekuję od siebie w tej roli?
    To ważne, ponieważ wchodząc w rodzicielstwo, często nieświadomie odtwarzamy znane nam wzorce albo próbujemy za wszelką cenę zrobić wszystko inaczej. Jedni powielają zachowania swoich rodziców, inni budują własną tożsamość na ich zaprzeczeniu. W obu przypadkach przeszłość pozostaje obecna w teraźniejszości. Znajomość rodzin pochodzenia może więc pomóc nie tylko w zrozumieniu partnera, ale również w rozpoznaniu własnych oczekiwań i lęków.
    Psycholog zwraca uwagę na jeszcze jeden mechanizm: dziecko wydobywa z nas własne dziecięce doświadczenia. Kiedy patrzymy na małego człowieka, możemy nagle zobaczyć również siebie z przeszłości. Wracają emocje, potrzeby i wspomnienia, o których być może dawno nie myśleliśmy. Rodzicielstwo staje się wówczas nie tylko opieką nad kimś nowym, lecz także spotkaniem z własną historią.
    Od czego zacząć?
    Przez lata zmieniło się również społeczne podejście do odpowiedzialności za rozwój dziecka. Jak przypomina Droździak, około 120 lat temu upowszechniła się teza, że to rodzice odpowiadają za to, kim stanie się ich potomstwo. Współczesna wiedza pokazuje, że takie myślenie jest tylko częściowo prawdziwe. Na rozwój wpływają przecież także cechy wrodzone i środowisko, w którym dorasta dziecko.
    Nie oznacza to oczywiście, że rodzice nie mają znaczenia. Problem zaczyna się wtedy, gdy odpowiedzialność zamienia się w nieustanne poczucie winy. Dawniej, kiedy dziecko źle się uczyło, łatwo było uznać, że problem tkwi w nim samym. Dziś równie łatwo obarczyć winą rodziców. Każda trudność może stać się dowodem na ich niekompetencję, a każda decyzja wychowawcza kolejnym powodem do niepokoju.
    W efekcie rodzicielstwo coraz częściej przypomina egzamin, którego nie da się zdać raz na zawsze. Zamiast pozwolić sobie na błędy i niedoskonałość, rodzice próbują sprostać nierealistycznym standardom.
    Miłość do dziecka nie jest konkursem
    Osobnym źródłem napięć w rodzinie może być rywalizacja o względy dziecka. Agnieszka Radomska zauważa, że to zjawisko jest zaskakująco częste. Rodzice potrafią zabiegać o uwagę potomka, porównywać, kogo dziecko bardziej lubi, z kim chętniej spędza czas i do kogo zwraca się w trudnych chwilach. Niewinne z pozoru pytanie „Kogo kochasz bardziej: mamusię czy tatusia?” może wprowadzać dziecko w sytuację, w której nie powinno się nigdy znaleźć.
  • Zwierciadło Podcasty

    „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni”. Michel Moran o tym, co władza robi z szefem kuchni | „Mężczyzna jest człowiekiem”, odc. 21

    18.11.2026 | 50 min.
    „Mam jedną wadę, jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – przyznaje Michel Moran w podcaście „Mężczyzna jest człowiekiem”. W świecie, w którym szef kuchni bywa generałem, a restauracyjna hierarchia przypomina wojskowy dryl, łatwo pomylić autorytet z dominacją. Znany restaurator opowiada Beacie Biały o męskości wyniesionej z domu, władzy, której kiedyś potrzebował, trudnych rozmowach, których wolał unikać, i o tym, dlaczego z wiekiem człowiek zaczyna inaczej patrzeć na siebie i innych. Bez udawania, że zawsze miał rację.
    „W Polsce to kobiety rządzą” – zauważa restaurator. Nie chodzi mu jednak o prostą zamianę miejsc w hierarchii ani o rozstrzyganie, kto ma większą władzę w domu czy związku. Moran dostrzega raczej siłę kobiet, ich sprawczość i umiejętność organizowania codzienności. Jednocześnie zauważa, że mężczyźni, nie tylko w Polsce, mogliby więcej uwagi poświęcać drobnym gestom wobec kobiet.
    Restauracja jak wojsko
    Kuchnia restauracyjna to środowisko, w którym presja, tempo i hierarchia potrafią stworzyć mieszankę wybuchową. Tu nie ma wiele miejsca na improwizację, kiedy kilkadziesiąt zamówień czeka na realizację, a każdy błąd może odbić się na pracy całego zespołu. Dyscyplina jest konieczna, ale granica między wymagającym przywództwem a nadużywaniem władzy bywa niebezpiecznie cienka.
    Michel Moran dobrze zna ten mechanizm. „W kuchni jest dyscyplina jak w wojsku. Jest szef – ten generał, pod nim zastępca, a na końcu szeregowcy” – opisuje restauracyjną rzeczywistość. W tak uporządkowanym świecie łatwo uwierzyć, że stanowisko daje prawo do wszystkiego, a podwładni powinni po prostu wykonywać polecenia. Restaurator przyznaje, że był świadkiem przemocy w pracy. Nie zawsze fizycznej, znacznie częściej psychicznej.
    Kiedy szef zaczyna wierzyć, że jest nieomylny
    Moran nie ucieka od odpowiedzi. Przyznaje, że władza potrafi uderzyć do głowy, a człowiek, który przez lata wydaje polecenia i oczekuje natychmiastowego posłuszeństwa, może zacząć przenosić ten sposób funkcjonowania także poza pracę. „Myślą, że są nieomylni. Też to miałem” – mówi, odnosząc się do kucharzy, którzy zamiast analizować własne decyzje, pozwalają przemówić ego.
    Nie jest to wyłącznie problem gastronomii. W wielu zawodach pozycja, rozpoznawalność czy sukces mogą stać się pułapką. Im częściej inni przytakują, tym trudniej usłyszeć krytykę. Im więcej osób czeka na decyzję, tym łatwiej pomylić odpowiedzialność za zespół z prawem do nieograniczonej kontroli. W takiej sytuacji przyznanie się do błędu zaczyna wyglądać jak utrata autorytetu, choć w rzeczywistości często jest jego najważniejszym sprawdzianem.
    „Kucharze mają bardzo dużo ego. Nie tylko kucharze, mężczyźni” – zauważa Moran. W jego wypowiedzi jest autoironia, ale też refleksja nad mechanizmem, który wielu mężczyznom utrudnia budowanie partnerskich relacji. Potrzeba udowadniania, że ma się rację, nieumiejętność przyjęcia sprzeciwu, przekonanie, że słabość trzeba ukrywać – wszystko to może sprawiać, że zamiast rozmawiać, zaczynamy walczyć o pozycję.
    Dlaczego związki się kończą?
    Pierwsze małżeństwo Michela Morana trwało dwadzieścia lat. To wystarczająco długo, by wspólnie przeżyć wiele etapów życia, zmienić się, zbudować codzienność, a także przekonać się, że uczucie nie zawsze wystarcza, by utrzymać relację. Beata Biały pyta go, jak kończą się tak długie związki i czy za rozstanie zawsze odpowiada jedna osoba.
    Moran przyznaje też, że ma pewną charakterystyczną cechę: kiedy coś się kończy, potrafi definitywnie zamknąć za sobą drzwi. „Jak coś się kończy, to zamykam tę bramę i nie wracam już” – mówi. Beata Biały zauważa, że może to być zaleta, bo wiele osób niepotrzebnie wraca do przeszłości, rozdrapując dawne historie i próbując odtworzyć coś, co już się skończyło.
Więcej Zdrowie Psychiczne podcastów
O Zwierciadło Podcasty
„Zwierciadło Podcasty” to rozmowy o psychologii, kulturze, wychowaniu, podróżach i dobrym życiu. Naszymi gośćmi są znani eksperci, badacze oraz ludzie zaangażowani w promocję aktualnej i sprawdzonej wiedzy ze wszystkich tych dziedzin.
Strona internetowa podcastu

Słuchaj Zwierciadło Podcasty, Gutral Gada i wielu innych podcastów z całego świata dzięki aplikacji radio.pl

Uzyskaj bezpłatną aplikację radio.pl

  • Stacje i podcasty do zakładek
  • Strumieniuj przez Wi-Fi lub Bluetooth
  • Obsługuje Carplay & Android Auto
  • Jeszcze więcej funkcjonalności