Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowsze doniesienia w kwestii etiologii przewlekłej niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową. 
Niewydolność serca przez lata utożsamiano głównie z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF), jednak obecnie wiemy, że stanowi ona tylko około połowy przypadków, a coraz częściej dominuje HFpEF. Pierwsze obserwacje HFpEF sięgają 1985 roku, gdy opisano pacjentów z objawami niewydolności serca mimo prawidłowej funkcji skurczowej. Przez dekady choroba ta była trudna do leczenia, a skuteczna farmakoterapia pojawiła się dopiero niedawno dzięki flozynom i agonistom GLP-1. Kluczowym pytaniem pozostawało jednak jej pochodzenie. Tradycyjnie uważano, że wynika z wielochorobowości (np. nadciśnienia, choroby wieńcowej), ale dane epidemiologiczne temu przeczą. Równolegle do wzrostu liczby przypadków HFpEF obserwujemy natomiast gwałtowny wzrost otyłości, szczególnie trzewnej. Tkanka tłuszczowa wisceralna działa jako narząd endokrynny, wydzielając adipokiny wpływające na stan zapalny, przerost i włóknienie mięśnia sercowego oraz retencję wody. Kluczowym wskaźnikiem ryzyka jest stosunek talii do wzrostu (WHtR), a jego wartość powyżej 0,5 silnie koreluje z chorobami, w tym HFpEF. Proponowana sekwencja patogenezy wskazuje, że to otyłość prowadzi do HFpEF, a dopiero później pojawiają się inne choroby współistniejące. Dane pokazują, że aż 96% pacjentów z HFpEF ma WHtR > 0,5, co silnie wspiera tę hipotezę (https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJM198501313120504 ,  https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.06.055 ). 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam statystyki kardiologiczne związane z Województwem Łódzkim. 
Na stronie KKH dostępna pełna prezentacja ze statystykami kardiologicznymi. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam statystyki kardiologiczne związane z Województwem Łódzkim. 
Na stronie KKH dostępna pełna prezentacja ze statystykami kardiologicznymi. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi.
Podczas pilnej konsultacji chirurgicznej pojawiło się pytanie o pacjenta z niedrożnością jelit przyjmującego asundexian w badaniu klinicznym i możliwość natychmiastowej operacji. Z wcześniejszych epizodów podcastu przypomniałem sobie mechanizm działania tego leku – doustnego inhibitora czynnika XIa – który hamuje zakrzepicę, ale w mniejszym stopniu zaburza fizjologiczną hemostazę niż klasyczne DOAC.Asundexian działa wyżej w kaskadzie krzepnięcia niż apiksaban czy riwaroksaban, dlatego przy uszkodzeniu tkanek nadal może powstać trombina i skrzeplina zatrzymująca krwawienie. Badanie PACIFIC-AF wykazało znacznie mniej krwawień niż przy apiksabanie, natomiast w badaniu OCEANIC-AF lek okazał się gorszy w zapobieganiu udarom u chorych z migotaniem przedsionków. Dzięki tej wiedzy uznałem, że pacjent może być operowany – tym bardziej że ostatnią dawkę przyjął trzy dni wcześniej – a operacja przebiegła bez problemów z hemostazą. Asundexian jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem czynnika XIa, przyjmowanym raz dziennie, z okresem półtrwania ok. 16–18 godzin i niewielką eliminacją nerkową (<15%). Czynnik XI ma niewielkie znaczenie w fizjologicznej hemostazie, ale sprzyja patologicznej zakrzepicy, dlatego jego hamowanie jest atrakcyjnym celem terapeutycznym. Najnowsze wyniki badania OCEANIC-STROKE zaprezentowane na International Stroke Conference 2026 sugerują, że dodanie asundexianu do standardowej terapii po udarze może zmniejszyć ryzyko kolejnego udaru o ok. 26%, przy niewielkim wzroście krwawień. Moim zdaniem to bardzo interesująca strategia terapeutyczna, która w przyszłości mogłaby znaleźć zastosowanie także w przewlekłych zespołach wieńcowych jako przedłużenie terapii przeciwzakrzepowej po rewaskularyzacji. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi.
Po zawale ściany przedniej skrzeplina w lewej komorze występuje obecnie u 9–12% chorych (a w NMR nawet u ponad 16%), podczas gdy w erze przedtrombolitycznej sięgała 60%. Rezonans magnetyczny wykrywa skrzepliny nawet czterokrotnie częściej niż echo, a tylko około 1/3 zmian widoczna jest w badaniu echokardiograficznym. Link do pełnej wersji artykułu state of the art z roku 2022:
 https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2022.01.011

Ticagrelor zmniejsza częstość skrzeplin względem klopidogrelu, dlatego pozostaje preferowanym składnikiem DAPT. W badaniu APERITIF opublikowanym 25 lutego 2026 w JAMA Cardiology oceniono dodanie naczyniowej dawki riwaroksabanu (2 × 2,5 mg) do DAPT po zawale ściany przedniej.
https://jamanetwork.com/journals/jamacardiology/fullarticle/2845590

W nowej analizie (ok. 560 pacjentów) redukcja skrzeplin była niewielka i statystycznie nieistotna (poniżej 14% vs >16%), przy większej liczbie głównie drobnych krwawień (BARC 1). Mimo częstego występowania skrzeplin zdarzenia zatorowe były rzadkie (ok. 1–1,5%), a śmiertelność poniżej 1%. W praktyce oznacza to, że rutynowe NMR ani dodawanie riwaroksabanu do DAPT z ticagrelorem tuż po zawale nie wydają się uzasadnione, a kluczowe pozostaje stosowanie skutecznej DAPT.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.