Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie badań z TCT 2026. 
Świat kardiologii interwencyjnej rozwija się niezwykle szybko, dlatego w tym odcinku Jarosław Drożdż przedstawia najważniejsze nowości z kongresu TCT w San Diego, z perspektywy lekarza praktyka, który podkreśla, że właściwa kwalifikacja do interwencji i kompleksowa opieka nad pacjentem są często ważniejsze niż sam zabieg. W badaniu PIONEER IV, obejmującym około 2000 chorych z różnymi postaciami choroby wieńcowej, porównano standardową ocenę FFR wykonywaną na życzenie operatora z obowiązkowym pomiarem po interwencji, którego celem było uzyskanie wartości powyżej 0,90, stosując jednocześnie nowoczesny schemat leczenia przeciwpłytkowego: miesiąc ASA z tikagrelorem, a następnie sam tikagrelor. Obowiązkowe wykonywanie FFR wiązało się z większą liczbą zawałów, choć ich bezwzględna częstość była niewielka, a autor komentuje, że nie ma potrzeby rutynowego narzucania takiej strategii i podkreśla znaczenie nowoczesnego leczenia przeciwpłytkowego. Analiza zmian dotyczących degeneracji zastawki mitralnej wykazała, że liczba chorych wzrosła w ciągu 30 lat dwukrotnie, głównie wskutek starzenia się populacji, natomiast po uwzględnieniu wieku obserwuje się powolny trend spadkowy, dotyczący przede wszystkim bogatszych regionów świata. W badaniu SIMPLAAFY porównano trzy strategie leczenia po zamknięciu uszka lewego przedsionka urządzeniem WATCHMAN: podwójną terapię przeciwpłytkową, sam ASA oraz małą dawkę DOAC przez trzy miesiące, a następnie ASA, wykazując około dwukrotnie mniej krwawień przy monoterapii ASA i brak widocznego wzrostu powikłań zakrzepowych, podczas gdy strategia z małą dawką DOAC była nieco mniej korzystna. Autor zdecydowanie opowiada się zatem za samym ASA po zamknięciu uszka, uznając tę strategię za prostszą i bezpieczniejszą od rutynowo stosowanej DAPT. Badanie CLASP II TR wykazało, że przezskórna naprawa ciężkiej niedomykalności trójdzielnej systemem PASCAL, w porównaniu z leczeniem zachowawczym, poprawia jakość życia i zmniejsza liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także wiąże się z liczbowo niższą śmiertelnością po sześciu i dwunastu miesiącach, choć różnice w śmiertelności nie osiągnęły istotności statystycznej. W badaniu P4 porównano przygotowanie interwencji wieńcowej na podstawie angio-TK z oceną anatomii i fizjologii przepływu, w tym FFRCT, z obligatoryjnym wykorzystaniem IVUS przed zabiegiem i po nim, uzyskując podobne rokowanie w obu grupach, ale mniejszą objętość kontrastu i krótszy czas ekspozycji na promieniowanie w grupie przygotowanej za pomocą TK; publikacja: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2610771. W badaniu IRIS-MAIN porównano pomostowanie aortalno-wieńcowe z przezskórną interwencją w chorobie pnia lewej tętnicy wieńcowej, wskazując na podobne ryzyko zgonu, lecz większą trwałość rewaskularyzacji, mniej samoistnych zawałów i mniej ponownych interwencji po CABG, kosztem większej liczby udarów, podczas gdy PCI zapewnia mniejszą inwazyjność i szybszą rekonwalescencję. Wyniki te, wraz z obserwacjami z rejestrów, przemawiają za indywidualnym wyborem metody rewaskularyzacji przez zespół Heart Team, z uwzględnieniem anatomii, ryzyka i preferencji chorego; publikacja: https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(26)02104-5/abstract.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. 
Dzisiaj omówię najnowsze badania dotyczące leczenia przeciwpłytkowego u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zespołami wieńcowymi, które podważają dotychczasową pozycję kwasu acetylosalicylowego, czyli ASA, jako podstawowego elementu terapii po angioplastyce wieńcowej. W badaniu PREMIUM sprawdzono, czy u chorych z zawałem STEMI można całkowicie zrezygnować z ASA już od początku leczenia i stosować sam prasugrel zamiast standardowego połączenia prasugrelu z ASA, jednak mimo mniejszej liczby krwawień zaobserwowano więcej zawałów, rewaskularyzacji i zgonów, co przemawia przeciwko takiej strategii. Badanie A-CLOSE oceniało natomiast przedłużenie podwójnej terapii przeciwpłytkowej, czyli DAPT, do drugiego i trzeciego roku po implantacji stentu u pacjentów z wysokim ryzykiem niedokrwiennym, wykazując podobną częstość powikłań niedokrwiennych i krwotocznych w porównaniu z monoterapią klopidogrelem, ale jednocześnie większą liczbę zgonów w grupie otrzymującej sam klopidogrel. Wyniki te sugerują, że u wybranych pacjentów wysokiego ryzyka nie należy pochopnie rezygnować z przedłużonej terapii dwoma lekami przeciwpłytkowymi. Kolejne badanie, EPIDAURUS, dotyczyło pacjentów z migotaniem przedsionków po implantacji stentu z powodu ostrego zespołu wieńcowego i sprawdzało, czy można wydłużyć potrójną terapię, obejmującą doustny antykoagulant, ASA oraz silny inhibitor P2Y12, do jednego miesiąca, jednak badanie przerwano wcześniej z powodu większej liczby krwawień i udarów bez istotnej redukcji powikłań niedokrwiennych. W badaniu CoCAP oceniano natomiast, czy zastosowanie przez rok DAPT z ticagrelorem po pomostowaniu aortalno-wieńcowym wykonanym z powodu ostrego zespołu wieńcowego poprawia drożność pomostów w porównaniu z samym ASA, ale nie wykazano istotnej różnicy, co wskazuje, że monoterapia ASA może być wystarczająca do utrzymania drożności większości pomostów. W badaniu LIBREXIA zastosowanie milvexianu, inhibitora czynnika XI, jako dodatkowego elementu terapii przeciwzakrzepowej po ostrym zespole wieńcowym nie przyniosło oczekiwanej redukcji powikłań. Z kolei badanie SWITCH-SWEDEHEART porównywało prasugrel z ticagrelorem u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym i wykazało niewielką, nieistotną statystycznie przewagę prasugrelu, szczególnie w zakresie ograniczenia większych krwawień. Wszystkie te badania pokazują, że leczenie przeciwpłytkowe po interwencjach wieńcowych wymaga indywidualizacji i uwzględnienia zarówno ryzyka niedokrwiennego, jak i krwotocznego, a całkowita rezygnacja z ASA już w pierwszym miesiącu po zawale nie znajduje obecnie wystarczającego uzasadnienia. Jednocześnie wyniki wskazują, że u odpowiednio dobranych pacjentów można rozważać różne strategie leczenia, ale każda zmiana dotychczasowych schematów powinna opierać się na rzetelnych wynikach badań klinicznych, a nie wyłącznie na teoretycznych korzyściach.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. 
Dziś chciałbym omówić nową metodę leczenia niewydolności serca, czyli denerwację tętnic płucnych, która opiera się na podobnej koncepcji co denerwacja nerek stosowana u wybranych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym opornym. Choć nadciśnienie płucne jest stosunkowo rzadko rozpoznawane w polskiej praktyce klinicznej, znacznie częściej spotykamy chorych z niewydolnością serca, u których może występować nadciśnienie płucne związane z chorobami lewej komory, zarówno z zachowaną, jak i obniżoną frakcją wyrzutową. W badaniu oceniano pacjentów z niewydolnością serca oraz podwyższonym stężeniem NT-proBNP, u których średnie ciśnienie w tętnicy płucnej przekraczało 20 mmHg, a ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej było wyższe niż 15 mmHg. Celem denerwacji jest ograniczenie nadmiernej aktywności układu współczulnego w ścianie tętnic płucnych, co może zmniejszać napięcie naczyń, ograniczać ich przebudowę i obniżać obciążenie prawej komory serca. Zabieg przeprowadza się za pomocą cewnika wyposażonego w elektrody, które dostarczają energię o częstotliwości radiowej w wybranych miejscach głównej tętnicy płucnej i jej rozwidlenia. W badaniu obejmującym 264 pacjentów z 25 ośrodków w Chinach, obserwowanych przez dwa lata, porównano tę metodę ze standardowym leczeniem farmakologicznym niewydolności serca. Najważniejszym wynikiem była redukcja o 51 procent łącznego ryzyka zdarzeń klinicznych, obejmujących między innymi zgon, transplantację, hospitalizację z powodu niewydolności serca i pilne wizyty wymagające leczenia dożylnego, jednak nie zaobserwowano poprawy przeżycia, a badanie nie obejmowało pozorowanego zabiegu kontrolnego. Korzyści kliniczne obserwowano również u pacjentów z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory i niezależnie od wartości oporu naczyniowego płuc, co sugeruje potencjalnie szerokie zastosowanie tej metody. Moim zdaniem denerwacja tętnic płucnych jest interesującą koncepcją, która może poprawiać stan kliniczny chorych z niewydolnością serca, choć brak wpływu na śmiertelność oraz pewne ograniczenia badania wymagają ostrożnej interpretacji wyników. Szczególnie istotna będzie dalsza obserwacja pacjentów, aby ustalić, czy metoda rzeczywiście ogranicza rozwój niewydolności prawej komory i przynosi trwałe korzyści, dlatego na ostateczną ocenę jej miejsca w praktyce klinicznej musimy jeszcze poczekać.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. 
Dzisiaj omówię najważniejsze zmiany w Piątej Uniwersalnej Definicji Zawału Serca z 2026 roku, która upraszcza dotychczasową klasyfikację i ułatwia podejmowanie decyzji klinicznych. Nowa definicja wyróżnia trzy główne kategorie: zawał pierwotny związany z ostrą patologią tętnic wieńcowych, zawał wtórny wynikający z nierównowagi podaży i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen oraz zawał związany z zabiegami kardiologicznymi. Należy pamiętać, że podwyższone stężenie troponiny nie oznacza automatycznie zawału, ponieważ może występować także w przebiegu sepsy, niewydolności serca, zatorowości płucnej czy zapalenia mięśnia sercowego. Rozpoznanie zawału wymaga odpowiedniej dynamiki stężenia troponiny oraz obiektywnych dowodów ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego. W przypadku podejrzenia zawału wtórnego trzeba uwzględnić objawy kliniczne, zmiany w EKG oraz wyniki echokardiografii, a nie opierać diagnozy wyłącznie na wynikach laboratoryjnych. Prawidłowe pierwsze EKG nie wyklucza ostrego zamknięcia tętnicy wieńcowej, dlatego przy utrzymujących się objawach konieczne mogą być powtórne zapisy i seryjne oznaczenia troponiny. Interpretacja wyników powinna uwzględniać progi referencyjne właściwe dla płci pacjenta oraz zastosowanego testu, a także czas, jaki upłynął od początku objawów. Po zabiegach kardiologicznych i u pacjentów z MINOCA należy dokładnie ustalić mechanizm uszkodzenia serca, korzystając w razie potrzeby z dodatkowych badań obrazowych, takich jak rezonans magnetyczny. Również przewlekle podwyższone stężenie troponiny ma znaczenie kliniczne i prognostyczne, dlatego wymaga ustalenia przyczyny oraz odpowiedniego leczenia choroby podstawowej. Podsumowując, najważniejszym przesłaniem nowej definicji jest dokładna ocena mechanizmu zawału, właściwa interpretacja troponiny i dostosowanie diagnostyki oraz terapii do konkretnego pacjenta, co może poprawić skuteczność leczenia i jego rokowanie.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. 
Kardiomiopatia przerostowa (HCM), jako choroba rzadka i wciąż niedostatecznie rozpoznawana oraz leczona, zasługuje na szczególną uwagę, zwłaszcza że w 2025 roku odpowiadała za zaledwie 0,3% hospitalizacji i 0,1% wizyt ambulatoryjnych.
Drugim powodem jest program lekowy MZ B.162, którego wykorzystanie pozostaje nierównomierne w poszczególnych województwach, a trzecim – postęp terapeutyczny związany z pojawieniem się aficamtenu.
Podczas kongresu ESC oraz równolegle na łamach NEJM przedstawiono wyniki badania III fazy ACACIA-HCM, oceniającego skuteczność aficamtenu u pacjentów z objawową HCM bez istotnego zawężenia drogi odpływu lewej komory (LVOTO).
Dotychczas żadna farmakoterapia nie przyniosła przekonującej poprawy wydolności wysiłkowej w tej grupie chorych, dlatego wyniki badania stanowią istotny przełom. Aficamten poprawiał wydolność fizyczną, jakość życia i klasę NYHA oraz obniżał stężenie NT-proBNP, a korzyści obserwowano także u pacjentów otrzymujących standardowe leczenie, przede wszystkim β-blokery.
Mechanizm działania leku polega na ograniczeniu nadmiernej aktywności mostków aktyna–miozyna, co zmniejsza hiperkurczliwość i może poprawiać funkcję rozkurczową oraz rezerwę czynnościową serca niezależnie od obecności istotnego gradientu LVOT.
Należy jednak pamiętać, że badanie nie wykazało jeszcze jednoznacznego zmniejszenia ryzyka powikłań klinicznych, a terapii wymagają monitorowania ze względu na możliwość odwracalnego obniżenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Potencjalnymi kandydatami do leczenia są objawowi pacjenci z HCM bez istotnej LVOTO, w klasie NYHA II–III, z zachowaną LVEF i obiektywnie ograniczoną wydolnością wysiłkową. Aficamten należy zatem rozpatrywać jako terapię ukierunkowaną na patofizjologię choroby, uzupełniającą dotychczasowe leczenie, a nie automatycznie zastępującą β-blokery czy inne stosowane leki.
Wyniki ACACIA-HCM zmieniają podejście do nieobturacyjnej HCM, wskazując, że brak istotnego gradientu LVOT nie wyklucza hiperkurczliwości jako celu terapeutycznego, choć bezpieczeństwo i długoterminowe korzyści wymagają dalszej obserwacji w badaniu FOREST-HCM.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.