Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi.
Podczas pilnej konsultacji chirurgicznej pojawiło się pytanie o pacjenta z niedrożnością jelit przyjmującego asundexian w badaniu klinicznym i możliwość natychmiastowej operacji. Z wcześniejszych epizodów podcastu przypomniałem sobie mechanizm działania tego leku – doustnego inhibitora czynnika XIa – który hamuje zakrzepicę, ale w mniejszym stopniu zaburza fizjologiczną hemostazę niż klasyczne DOAC.Asundexian działa wyżej w kaskadzie krzepnięcia niż apiksaban czy riwaroksaban, dlatego przy uszkodzeniu tkanek nadal może powstać trombina i skrzeplina zatrzymująca krwawienie. Badanie PACIFIC-AF wykazało znacznie mniej krwawień niż przy apiksabanie, natomiast w badaniu OCEANIC-AF lek okazał się gorszy w zapobieganiu udarom u chorych z migotaniem przedsionków. Dzięki tej wiedzy uznałem, że pacjent może być operowany – tym bardziej że ostatnią dawkę przyjął trzy dni wcześniej – a operacja przebiegła bez problemów z hemostazą. Asundexian jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem czynnika XIa, przyjmowanym raz dziennie, z okresem półtrwania ok. 16–18 godzin i niewielką eliminacją nerkową (<15%). Czynnik XI ma niewielkie znaczenie w fizjologicznej hemostazie, ale sprzyja patologicznej zakrzepicy, dlatego jego hamowanie jest atrakcyjnym celem terapeutycznym. Najnowsze wyniki badania OCEANIC-STROKE zaprezentowane na International Stroke Conference 2026 sugerują, że dodanie asundexianu do standardowej terapii po udarze może zmniejszyć ryzyko kolejnego udaru o ok. 26%, przy niewielkim wzroście krwawień. Moim zdaniem to bardzo interesująca strategia terapeutyczna, która w przyszłości mogłaby znaleźć zastosowanie także w przewlekłych zespołach wieńcowych jako przedłużenie terapii przeciwzakrzepowej po rewaskularyzacji. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam efekty połączenia leków hamujących krzepnięcie krwi.
Po zawale ściany przedniej skrzeplina w lewej komorze występuje obecnie u 9–12% chorych (a w NMR nawet u ponad 16%), podczas gdy w erze przedtrombolitycznej sięgała 60%. Rezonans magnetyczny wykrywa skrzepliny nawet czterokrotnie częściej niż echo, a tylko około 1/3 zmian widoczna jest w badaniu echokardiograficznym. Link do pełnej wersji artykułu state of the art z roku 2022:
 https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2022.01.011

Ticagrelor zmniejsza częstość skrzeplin względem klopidogrelu, dlatego pozostaje preferowanym składnikiem DAPT. W badaniu APERITIF opublikowanym 25 lutego 2026 w JAMA Cardiology oceniono dodanie naczyniowej dawki riwaroksabanu (2 × 2,5 mg) do DAPT po zawale ściany przedniej.
https://jamanetwork.com/journals/jamacardiology/fullarticle/2845590

W nowej analizie (ok. 560 pacjentów) redukcja skrzeplin była niewielka i statystycznie nieistotna (poniżej 14% vs >16%), przy większej liczbie głównie drobnych krwawień (BARC 1). Mimo częstego występowania skrzeplin zdarzenia zatorowe były rzadkie (ok. 1–1,5%), a śmiertelność poniżej 1%. W praktyce oznacza to, że rutynowe NMR ani dodawanie riwaroksabanu do DAPT z ticagrelorem tuż po zawale nie wydają się uzasadnione, a kluczowe pozostaje stosowanie skutecznej DAPT.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowsze statystyki kardiologiczne z AHA. 
Jak co roku pod koniec stycznia analizuję najnowsze dane dotyczące chorób sercowo-naczyniowych, które omawiam także w podcaście Kardio-Know-How. Do 2016 r. korzystałem głównie z amerykańskiego raportu publikowanego w Circulation, a od kilku lat, jako konsultant wojewódzki, współtworzę również polskie zestawienia. W 2024 r. pod kierunkiem prof. Waldemara Banasiaka opublikowaliśmy pierwszy ogólnopolski raport konsultantów obejmujący dane za cały rok – dostępny tutaj:
https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435
https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108484

Tegoroczny raport amerykański pokazuje spadek liczby zgonów sercowo-naczyniowych do 916 tys., czyli o 26 tys. mniej niż rok wcześniej.
 Dla porównania: nowotwory odpowiadają za 680 tys. zgonów rocznie w USA, wypadki za 200 tys., udary za 160 tys., a przewlekłe choroby płuc za 145 tys. Umieralność kobiet i mężczyzn spadła w podobnym stopniu – uratowano około 15 tys. osób z każdej grupy w ciągu jednego roku. Jednocześnie tylko 1/4 dorosłych Amerykanów ma wystarczającą aktywność fizyczną, połowa ma nadciśnienie, a 90% spełnia kryteria zespołu sercowo-nerkowo-metabolicznego. Choć hospitalizacje z powodu choroby wieńcowej spadły dwukrotnie w ciągu 20 lat, liczba zgonów z powodu niewydolności serca wzrosła o 33%.
Pełny raport AHA dostępny jest tutaj: https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIR.0000000000001412, a dodatkowe dane (także europejskie) tutaj: https://www.heart.org/en/about-us/heart-and-stroke-association-statistics
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam rolę β-adrenolityków we współczesnej kardiologii.
To druga część analizy dotyczącej roli β-adrenolityków po zawale serca, skupiona na najnowszych metaanalizach porządkujących sprzeczne wyniki badań REDUCE-AMI, REBOOT i BETAMI-DANBLOCK. Metaanaliza opublikowana w „The Lancet”, oparta na danych indywidualnych pacjentów z EF 40–50%, wykazała 25% redukcję powikłań oraz wyraźny spadek zgonów sercowo-naczyniowych. W tej grupie korzyści z β-adrenolityków nie budzą dziś wątpliwości i przemawiają za ich rutynowym stosowaniem. Druga metaanaliza, opublikowana w „NEJM”, objęła pacjentów z EF ≥50% i wykazała jedynie 3% przewagi β-blokerów, nieosiągając istotności statystycznej. Oznacza to, że nawet w najlepiej rokującej populacji można oczekiwać niewielkiej, choć mierzalnej korzyści klinicznej. Jednocześnie nie wykazano negatywnego wpływu przewlekłego stosowania β-adrenolityków w tej grupie. W praktyce zdecydowana większość pacjentów po zawale nadal ma jednoznaczne wskazania do β-adrenolityków. Wątpliwości dotyczą jedynie niewielkiej grupy chorych po niepowikłanym zawale z EF >50% i bez innych wskazań. W przypadku spadku EF poniżej 50% korzyści z leczenia ponownie stają się wyraźne i istotne klinicznie. Dlatego utrzymanie β-adrenolityków u pacjentów po zawale, przy braku przeciwwskazań, pozostaje strategią bezpieczną i racjonalną klinicznie. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam rolę β-adrenolityków we współczesnej kardiologii.
 β-adrenolityki od dekad stanowią jeden z fundamentów kardiologii, z udowodnioną redukcją śmiertelności w niewydolności serca i zapobieganiu nagłej śmierci sercowej. Ich skuteczność potwierdzono zarówno w krótkim, jak i długim okresie, co zaskoczyło środowisko już pod koniec lat 70. Po rozczarowaniu antyarytmikami w badaniach CAST, β-blokery utrzymały pozycję leków pierwszego wyboru po zawale serca. Przez lata dominowały także w kontroli częstości w migotaniu przedsionków, leczeniu nadciśnienia oraz w prewencji kardiotoksyczności. W ostatnich latach pojawiły się jednak wątpliwości dotyczące ich roli w długoterminowej terapii po niepowikłanym zawale serca u chorych z zachowaną frakcją wyrzutową. Wytyczne ESC 2023 zalecają β-adrenolityki po ACS niezależnie od EF, ale z umiarkowaną siłą zaleceń w leczeniu przewlekłym. Badanie REDUCE-AMI i REBOOT nie wykazały istotnej różnicy w rokowaniu, choć obserwowano korzystne trendy na rzecz β-blokerów. Przełomowe okazało się badanie BETAMI-DANBLOCK, które wykazało 15% redukcję powikłań u pacjentów z EF ≥40% po PCI. Eksperci podkreślają, że aż 90% pacjentów po zawale ma jednoznaczne wskazania do β-adrenolityków, a wątpliwości dotyczą jedynie wąskiej grupy z EF >50% i bez powikłań. W świetle aktualnych danych pogłoski o „śmierci” β-adrenolityków po zawale serca są wyraźnie przesadzone.  
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.