Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam omawianie badań z ESC 2026. 
POET II to badanie dotyczące możliwości skrócenia antybiotykoterapii lewostronnego infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IZW) u odpowiednio wyselekcjonowanych, stabilnych pacjentów, rozwijające wcześniejsze badanie POET dotyczące przechodzenia z leczenia dożylnego na doustne. W POET II około 500 chorych porównano standardowe leczenie przez około 6 tygodni z terapią skróconą średnio o 15 dni, przy czym u wybranych pacjentów leczenie mogło zakończyć się już po 2–4 tygodniach. Pełna publikacja POET znajduje się w NEJM: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1808312, wyniki 5-letnie: https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMc2114046, a główna publikacja POET II: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa2607887. Strategia skrócona nie zwiększyła ryzyka zgonu, nieplanowanej operacji kardiochirurgicznej ani objawowego zatoru — zdarzenia te wystąpiły u 8,2% vs 10,7% pacjentów i spełniono kryterium non-inferiority. Ceną za krótsze leczenie były jednak częstsze nawroty bakteriemii lub IZW: 5,1% vs 1,6% (HR 3,29), dlatego skracania terapii nie można stosować bez odpowiedniej selekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy Enterococcus faecalis, gdzie wyniki były najbardziej niepokojące, natomiast dane dotyczące Streptococcus spp. i Staphylococcus aureus były bardziej przekonujące. Do strategii kwalifikowano wyłącznie chorych po osiągnięciu ścisłych kryteriów stabilizacji, obejmujących m.in. brak gorączki, odpowiedni spadek CRP, leukocyty <10 × 10⁹/l, prokalcytoninę <0,5 μg/l, brak progresji w TEE i brak wskazań do kolejnej operacji. POET II obejmował również część pacjentów z protezami zastawek i po operacji, ale wyników nie można ekstrapolować na niestabilnych chorych, inne patogeny ani wszystkich pacjentów z IZW. Istotnym ograniczeniem jest zmiana głównego punktu końcowego w trakcie badania — po analizie interim zmieniono definicję efficacy i wyłączono nawroty z głównego punktu bezpieczeństwa, choć właśnie nawroty były największym problemem terapii skróconej. Najważniejszy wniosek praktyczny brzmi więc: POET II nie oznacza „krócej dla wszystkich”, lecz „krócej u właściwie wybranego, stabilnego pacjenta”, przy ścisłym monitorowaniu i szczególnej ostrożności w E. faecalis; jest to raczej zamiana części ryzyka długiej antybiotykoterapii na realne, ale kontrolowane ryzyko nawrotu.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM.
Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM.
Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku Pan Profesor Wiktor Kuliczkowski i dr n. med. Piotr Gajewski z Instytutu Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu dzielą się swoimi ponad 5-letnimi doświadczeniami z pracy w SHOCK-TEAM.
Wstrząs kardiogenny to dynamiczny stan zagrożenia życia o bardzo wysokiej śmiertelności, w którym kluczowe znaczenie mają pierwsze godziny i szybkie uruchomienie Shock Team. Nie należy utożsamiać go wyłącznie z hipotensją – najważniejsze są kliniczne i biochemiczne cechy hipoperfuzji tkanek, takie jak zimne kończyny, zaburzenia świadomości, oliguria czy podwyższony poziom mleczanów. W pierwszej godzinie należy równocześnie wykonać EKG, echo/POCUS, gazometrię, podstawowe badania laboratoryjne oraz rozpocząć ciągłe monitorowanie. Trzeba jak najszybciej określić fenotyp wstrząsu: czy dominuje hipoperfuzja, zastój, czy oba mechanizmy, oraz czy problem dotyczy lewej, prawej czy obu komór. Równocześnie należy określić stadium SCAI A–E, ponieważ progresja do C–E jest sygnałem do szybkiego zaangażowania zespołu leczenia wstrząsu i rozważenia transferu do ośrodka referencyjnego. W przypadku hipoperfuzji celem jest przywrócenie perfuzji narządowej, zastosowanie odpowiedniego wsparcia wazoaktywnego, usunięcie przyczyny wstrząsu i w razie potrzeby rozważenie mechanicznego wspomagania krążenia, natomiast w przypadku zastoju podstawą jest dożylna diureza, monitorowanie odpowiedzi i w oporności intensyfikacja dekongestii lub terapia nerkozastępcza. Nie wolno leczyć wyłącznie wartości MAP – należy jednocześnie oceniać perfuzję, zastój, preload i funkcję narządów. U niestabilnego chorego co 2–4 godziny trzeba analizować trendy MAP, laktatu, diurezy, kreatyniny, pH, enzymów wątrobowych, obrazu echo, przewodnienia i dawek leków wazoaktywnych. Najważniejsza zasada brzmi: rozpoznaj, określ fenotyp, oceń SCAI, lecz perfuzję i zastój, usuń przyczynę, monitoruj trendy oraz odpowiednio wcześnie eskaluj leczenie i transferuj chorego, bo wstrząs kardiogenny można skutecznie leczyć, ale wymaga zorganizowanego i doświadczonego zespołu.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowszy dokument ACC/AHA dotyczący kardiologicznej opieki poporodowej. 
Nowy dokument ACC dotyczący opieki sercowo-naczyniowej po porodzie zwraca uwagę, że połóg powinien być traktowany jako okres najwyższego ryzyka sercowo-naczyniowego, ponieważ ponad połowa zgonów związanych z ciążą występuje właśnie po porodzie, a pierwsze dwa tygodnie są okresem największego zagrożenia niewydolnością serca, udarem i ponowną hospitalizacją (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.11.001). Powikłania ciążowe, takie jak nadciśnienie ciążowe, stan przedrzucawkowy, cukrzyca ciążowa czy poród przedwczesny, należy traktować jako pełnoprawne markery przyszłego ryzyka sercowo-naczyniowego i wskazanie do długoterminowej prewencji. Kontrola kobiety po porodzie nie powinna kończyć się po sześciu tygodniach – opieka kardiologiczna powinna obejmować cały pierwszy rok, szczególnie z obowiązkowym pomiarem ciśnienia w 5.–7. dobie, gdy ryzyko ciężkiego nadciśnienia jest największe. Autorzy proponują bardziej agresywne podejście do leczenia nadciśnienia poporodowego, rozważając rozpoczęcie lub intensyfikację terapii już przy wartościach około 130/80 mmHg, aby ograniczyć powikłania i hospitalizacje. Kobiety z wysokim ryzykiem według mWHO II–IV lub CARPREG II powinny pozostawać pod opieką zespołu cardio-obstetric, a najcięższe pacjentki przez pierwsze 72 godziny po porodzie powinny być monitorowane na OIT. Przed wypisem każda kobieta powinna być oceniona pod kątem objawów alarmowych, takich jak duszność spoczynkowa, ból w klatce piersiowej, tachykardia, zaburzenia saturacji, ortopnoe, nowe szmery czy objawy niewydolności serca, a ból głowy po porodzie wymaga diagnostyki do czasu wykluczenia poważnych przyczyn neurologicznych i naczyniowych. Nowością praktyczną jest możliwość wykorzystania BNP oznaczanego w 2.–3. dobie po porodzie u kobiet zagrożonych przeciążeniem objętościowym i niewydolnością serca. Leczenie niewydolności serca nie powinno być automatycznie przerywane z powodu karmienia piersią – za zgodne z laktacją uznaje się m.in. enalapryl, kaptopryl, metoprolol, karwedilol, spironolakton i digoksynę, natomiast dla ARNI, ARB i inhibitorów SGLT2 nadal brakuje wystarczających danych. Antykoagulację należy wznawiać wcześnie po porodzie, stosując heparyny, a następnie warfarynę, która jest bezpieczna podczas karmienia, podczas gdy DOAC pozostają niewskazane w laktacji. Dokument podkreśla także konieczność rutynowej oceny zdrowia psychicznego po porodzie, obejmującej depresję, lęk i przemoc domową. W praktyce oznacza to, że kobieta po ciąży z powikłaniami sercowo-naczyniowymi nie powinna być traktowana jako pacjentka „położnicza”, lecz jako osoba z trwałym zwiększonym ryzykiem chorób serca wymagająca dalszej prewencji i opieki kardiologicznej. 
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.