Kardio-Know-How

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku podsumowuję odcinki KKH w 2025 roku. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku podsumowuję odcinki KKH w 2025 roku. Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA.W czwartej części podsumowania AHA 2025 wracam do dwóch ostatnich kluczowych badań opublikowanych w NEJM – OCEAN oraz VESALIUS-CV – po wcześniejszych odcinkach poświęconych polypill, nowym terapiom hiperlipidemii, połączeniu DOAC z ASA oraz koncepcji SMuRFs-less. Badanie OCEAN dotyczy fundamentalnego pytania, czy po skutecznej ablacji migotania przedsionków można odstawić doustną antykoagulację u pacjentów z CHA₂DS₂-VASc ≥2, mimo że aktualne wytyczne ACC 2023 oraz ESC/PTK 2024 zalecają jej kontynuację niezależnie od sukcesu zabiegu, co dobrze podsumowuje dokument ekspercki EUROPACE: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11000153/. W OCEAN objęto obserwacją 1284 chorych po skutecznej ablacji, porównując ASA z DOAC przez 3 lata, a następnie wykonując rezonans magnetyczny mózgu w poszukiwaniu klinicznych i niemych udarów. Wyniki pokazały bardzo niskie ryzyko udaru w obu grupach – 0,66% rocznie w grupie ASA i 0,31% w grupie DOAC – przy istotnie większej liczbie drobnych krwawień u chorych leczonych DOAC. Dane te sugerują, że u wyselekcjonowanej, niewielkiej grupy pacjentów po bardzo skutecznej ablacji, młodszych, z niskim CHA₂DS₂-VASc i ścisłym nadzorem rytmu, możliwa może być przyszła modyfikacja zaleceń, choć nie dotyczy to większości chorych z migotaniem przedsionków. Drugim kluczowym badaniem jest VESALIUS-CV, pierwsze duże randomizowane badanie z ewolokumabem w czystej prewencji pierwotnej, u pacjentów wysokiego ryzyka naczyniowego, ale bez przebytych incydentów sercowo-naczyniowych. W badaniu tym, obejmującym ponad 12 tysięcy chorych leczonych statynami, ewolokumab obniżył stężenie LDL o 55% i zmniejszył częstość zawałów, udarów oraz zgonów sercowo-naczyniowych o 25% w 5-letniej obserwacji. Co szczególnie istotne, całkowita śmiertelność spadła o 20%, co jest rzadko obserwowanym efektem w badaniach prewencji pierwotnej. Wspólnym wnioskiem z OCEAN i VESALIUS-CV jest to, że nowoczesna kardiologia coraz precyzyjniej identyfikuje grupy chorych, u których można bezpiecznie modyfikować leczenie przeciwzakrzepowe lub intensyfikować terapię lipidową, osiągając realną redukcję powikłań i śmiertelności. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam pojęcie SMuRFs-less. Coraz więcej pojawia się skrótów opisujących szczególne fenotypy choroby niedokrwiennej serca, począwszy od MINOCA i INOCA, a także ANOCA, które omawiałem szerzej w odcinku 117 z 12 maja 2023 roku: https://open.spotify.com/episode/37HPbmamx5qiDVN8fUdhth?si=881fb4ec4a9143cb. Niedługo potem, 24 maja 2023 roku, w podcaście Heart ukazała się rozmowa na ten temat, choć bez użycia terminu ANOCA, lecz z rzetelnym omówieniem MINOCA i INOCA: https://open.spotify.com/episode/57BS26FP3UGH0vnb18xasn?si=4e763c576cde47bf. Dziś jednak do słownika dołącza kolejny ważny skrót – SMuRFs-less – określający pacjentów z zawałem serca i ze zwężeniami tętnic wieńcowych, ale pozbawionych klasycznych, modyfikowalnych czynników ryzyka, co opisano po raz pierwszy w JACC we 09/2023: https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2023.06.045. Rok później ukazała się analiza NMR pacjentów po zawale, w której po raz pierwszy pojawiło się samo pojęcie SMuRFs-less: https://www.ejinme.com/article/S0953-6205(23)00297-2/fulltext. Ogromny rezonans wywołał także znakomity tekst Paula Ridkera „SMuRF-less but inflamed”, opublikowany podczas Kongresu ESC, który jednoznacznie łączy zawał bez czynników ryzyka ze stanem zapalnym i podkreśla znaczenie hsCRP: https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article-abstract/doi/10.1093/eurheartj/ehaf658/8242429?redirectedFrom=fulltext. Problem SMuRFs-less okazał się klinicznie doniosły – obejmuje ok. 11% wszystkich pacjentów z OZW i ponad 20% chorych ze STEMI, co w Polsce w 2024 roku przełożyło się na ok. 11 tysięcy takich przypadków, zgodnie z danymi z naszej publikacji w Polish Heart Journal: https://journals.viamedica.pl/polish_heart_journal/article/view/108435. Pacjenci ci mają wyższe ryzyko wczesnej śmiertelności, częściej doświadczają zatrzymania krążenia, wstrząsu kardiogennego i powikłań okołozabiegowych, a jednocześnie częściej brakuje u nich tradycyjnych czynników ryzyka, za to częściej występują te nietradycyjne, jak choroby zapalne, obciążenia rodzinne czy zaburzenia psychiczne. Leczenie tych chorych okazuje się mniej zgodne z zaleceniami – rzadziej otrzymują statyny, ACE-I, β-blokery czy leki przeciwpłytkowe – dlatego poprawa rokowania zaczyna się od poprawy terapii, w tym intensyfikacji statyn i zwiększenia stosowania pełnego GDMT. Kluczową rolę w ocenie ryzyka odgrywają trzy markery: LDL-C, hsCRP i LP(a), z których każdy niezależnie przewiduje ryzyko zawału, choć aktualne skale ryzyka uwzględniają jedynie LDL-C, dlatego konieczne jest ich uzupełnienie o hsCRP>3 i LP(a)>30. Wreszcie, coraz większego znaczenia nabiera koncepcja zapalna zawału serca, obejmująca zarówno intensywną kontrolę stanu zapalnego – od leczenia infekcji i dbałości o styl życia, po potencjalne terapie przeciwzapalne w rodzaju kolchicyny czy IL-1β-inhibitorów – jak i pełną modyfikację skal ryzyka, bo pacjent SMuRFs-less, pozbawiony tradycyjnych czynników, ma w pierwszym roku prawie dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu niż ten klasyczny, palący tytoń czy z hiperlipidemią. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku rozpoczynam kontynuuję omawianie doniesień z tegorocznego kongresu AHA.Pacjent z migotaniem przedsionków po przezskórnej rewaskularyzacji często wymaga połączenia DOAC z terapią przeciwpłytkową i w wielu przypadkach jest to rozwiązanie nie tylko dopuszczalne, lecz konieczne. W terapii potrójnej – DOAC, ASA i inhibitor P2Y12 – jedynym rekomendowanym inhibitorem P2Y12 jest klopidogrel, ponieważ ticagrelor i prasugrel znacząco zwiększają ryzyko krwawień, co potwierdzają zarówno wytyczne ESC 2023, jak i dane kliniczne dostępne m.in. w przeglądzie: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12429601/pdf/jcm-14-06331.pdf. Obecne standardy ESC/PTK oraz ACC/AHA wskazują, że potrójna terapia powinna trwać jak najkrócej, z reguły jedynie w trakcie hospitalizacji, a wyjątkowo do miesiąca u chorych szczególnie wysokiego ryzyka zakrzepicy. Przy wypisie odstawiamy ASA i pozostawiamy schemat DOAC + klopidogrel, co ma najsilniejsze potwierdzenie naukowe, zwłaszcza w badaniu AUGUSTUS: https://www.nejm.org/doi/10.1056/NEJMoa1817083. Terapia podwójna trwa standardowo 12 miesięcy po OZW i złożonej PCI oraz 6 miesięcy po prostej rewaskularyzacji w PZW, po czym przechodzi się do monoterapii DOAC. Badanie OPTIMA-AF zaprezentowane na AHA pokazało, że skrócenie terapii DOAC + P2Y12 do jednego miesiąca nie zwiększa ryzyka powikłań niedokrwiennych, za to redukuje liczbę krwawień aż o połowę. Przeciwna strategia, czyli przedłużanie terapii DOAC + klopidogrel ponad 12 miesięcy, okazała się szkodliwa, co jednoznacznie wykazano w badaniu ADAPT AF-DES: https://www.nejm.org/doi/abs/10.1056/NEJMoa2512091. Najnowsze dane – w tym badanie AQUATIC (https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2507532) oraz metaanaliza opublikowana w Circulation: https://www.ahajournals.org/doi/10.1161/CIRCULATIONAHA.125.077141 – potwierdzają, że każdy dodatkowy lek przeciwpłytkowy podawany z DOAC zwiększa liczbę krwawień i powikłań ogółem, nie przynosząc korzyści niedokrwiennych. W świetle tych wyników zarówno wytyczne, jak i najnowsza literatura konsekwentnie promują strategię maksymalnego skracania terapii skojarzonych oraz szybki powrót do monoterapii DOAC. Praktyczny wniosek jest jednoznaczny: u pacjentów z AF po PCI obowiązuje zasada „jak najkrócej w połączeniu, jak najszybciej DOAC solo”, zgodna z aktualnym stanem wiedzy i wynikami największych badań ostatnich lat. Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.