Medytacje i Podcast Emocje

W najnowszej medytacji prowadzonej przez Vivian pochylimy się nad tematem pogardy – emocji, która często chowa się za maską wyższości, dystansu czy sarkazmu. To spokojna i zapraszająca do refleksji podróż, podczas której możesz bezpiecznie spotkać się z własnymi uczuciami. Ta praktyka pomoże Ci spojrzeć na siebie z większą łagodnością, a także przyjrzeć się źródłom oceniania i napięcia.
Nie musisz mieć doświadczenia w medytacji. Wystarczy tylko kawałek ciszy i gotowość, by usiąść sam na sam ze sobą – bez pośpiechu, bez oczekiwań, z życzliwością do tego, co się pojawi. Jeśli jesteś gotowa na chwilę szczerego spotkania ze sobą, ta sesja będzie dobrym przewodnikiem.

Wyobraź sobie, że borderline to nie tylko dramatyczna poetka z TikToka, ale także milczący facet, którego świat nauczył, że gniew to jedyna akceptowalna emocja. W tym odcinku wchodzimy do wnętrza męskiego chaosu emocjonalnego, miejsca, które psychiatra zwykle omija szerokim łukiem, a system karze wyrokiem, nie terapią. Vivian obnaża psychologiczne mity i społeczne absurdy: Borderline u mężczyzn istnieje, tylko nikt go nie chce widzieć.
Poznasz historię Michała, którego życie to emocjonalna bomba z opóźnionym zapłonem; dowiesz się, jak społeczne klisze, patriarchalne wychowanie i seksizm w psychiatrii sprawiają, że mężczyźni z BPD kończą częściej w więzieniu niż w gabinecie terapeutycznym. Zamiast afirmacji w stylu „ogarnij się, stary”, dostaniesz brutalnie szczere dane, kawałek wspólnego ludzkiego cierpienia, przepleciony czarnym humorem.
Jeśli sądzisz, że „emocje są dla bab” to ten odcinek wywali cię z butów i, być może, pozwoli przez chwilę poczuć ulgę. Bo wiesz co? Z tego chaosu naprawdę można wyjść, ale najpierw trzeba go nazwać.
Witamy w świecie, gdzie nawet spokojny facet z bloku obok może skrywać borderline, a diagnoza nie musi być wyrokiem, ale kluczem do nowego życia.

Wyobraź sobie świat, w którym każda etykieta – narcyz, borderline, psychopata – jest jak brokatowy filtr na TikToku: pozornie ułatwia zrozumienie, ale zamienia ludzkie historie w memy, a ból w kontent.
W tym odcinku Podcastu i Medytacje Emocjepro prowadzonym przez Vivian, zanurzymy się w zagmatwany, często niezrozumiany labirynt zaburzeń osobowości z tzw. „wiązki B”. Vivian rozprawia się ze szkodliwymi uproszczeniami i internetową psychoedukacją spod znaku „narcystyczny ex check”.
Odkryjemy jak algorytmy społecznościowe zmieniły rozstania w quizy z psychiatrii, a narcyzm stał się powodem większości relacyjnych dram. Vivian zaprasza do galerii pękniętych luster, pokazując że za każdą diagnozą stoi prawdziwy człowiek – często zamknięty w zbroi własnych mechanizmów przetrwania. Wyjaśni, czym różni się psychopata od socjopaty, czemu histrioniczność to nie tylko gra na Instagramie i skąd bierze się epidemia zaburzeń w internecie.
Dowiesz się, dlaczego współczucie i nauka to lepsze przewodniki niż internetowy lincz. Nauczysz się rozróżniać styl od zaburzenia osobowości, odkryjesz jak kontekst kulturowy potrafi wywrócić diagnozę do góry nogami, oraz że granica między geniuszem a „trudnym typem” jest zaskakująco cienka.
Zaparz kawę, ścisz wewnętrznego krytyka i ruszaj z Vivian w podróż, gdzie nauka spotyka empatię – a czasami „suchy żart o DSM-5” powie Ci więcej o człowieczeństwie niż sto instapostów o relacjach.
Emocjepro: brokat pryska i zostaje prawdziwa refleksja (mamy nadzieję).

✨ Przestrzeń, oddech i dzikie małpy w głowie – czyli jak nie zwariować, medytując w nowoczesnym chaosie ✨

Z tego odcinka “Podcast i Medytacje Emocjepro” wynoszę kilka bezcennych lekcji – dalekich od instagramowych porad typu “po prostu oddychaj”. Vivian prowadzi nas przez tętniącą symbolami medytację, gdzie nie musisz być miła, produktywna ani nawet spokojna. I to właśnie jest nauka, którą warto zabrać do pracy (i do życia).
Oto 3 kluczowe wnioski z medytacji prowadzonej przez Vivian:
• Oddech jako kotwica
Nie musisz robić z oddechu popisu siły. Wystarczy zauważyć, jak oddychasz. To nie wyobrażenie, to czucie – oddech staje się Twoją kotwicą w świecie pełnym bodźców, wymagań i, nieodebranych telefonów. (ACT, Hayes et al., 2006)
• Nie musisz być idealna, żeby medytować
W tej praktyce nie chodzi o to, żeby być “lepszą wersją siebie” czy “mieć pusty umysł”. Twój umysł to rozbrykana małpa, która trzyma za ogon lęki, zakupy i wczorajsze wpadki. Sztuka polega na wracaniu do oddechu, nie na walce z myślami. (DBT, Linehan, 2015; CFT, Gilbert, 2010)
• Czułość bez przymusu
Nie musisz udawać, że jest OK. Możesz siedzieć na swoim kocu w swoim tempie, z półuśmiechem, który nie jest deklaracją szczęścia, a sygnałem: tutaj nie ma zagrożenia. Twoje ciało może być dokładnie takie, jakie jest – bez poprawek, bez krytyki.

Ta medytacja to nie reklama spokoju, to przypomnienie, że obecność zaczyna się tam, gdzie kończy się presja.
I pamiętaj: jeśli Twój umysł właśnie odleciał, gratulacje. Jesteś człowiekiem.
Polecam odcinek – a Wy, jakie macie swoje kotwice, gdy małpa w głowie rusza na nowe przygody?
#psychologia #medytacja #emocje #oddech #mentalhealth #pracazemocjami #VivianFiszer #Emocjepro

Spokojna jak Mech, Zakorzeniony jak Drzewo: Osiądź w Teraźniejszości z Emocjepro
Gdyby umysł był strumykiem, już dawno utopiłabym się w liściach. Na szczęście, można nauczyć się patrzeć, jak wszystko płynie…
Mindfulness, medytacja, cierpliwość do siebie – w teorii brzmi jak menu z wegańskiej restauracji: zdrowe, modne, ale i tak po godzinie chcesz zjeść frytki. Jak mantra powtarzamy sobie, że trzeba „być tu i teraz”, choć najczęściej jesteśmy wszędzie, tylko nie w tym momencie. Głównie w 528 powiadomieniach na WhatsAppie i w odświeżaniu Instagrama, żeby zobaczyć, ile polubiło nam post o byciu offline.
W nagraniu leżą jednak cenne grudy terapeutycznego złota. Serio, nie ironizuję (tym razem). O czym tak fachowo mruczy do mikrofonu? O tym, że nie musisz być joginem, żeby znaleźć choć milimetr ciszy w mentalnym chaosie. Ani nie musisz, uwaga, być spokojna. Możesz siedzieć na ławce jak wielomilionowy pomnik ambiwalencji i dalej – cytując klasyka mindfulness z osiedlowych plakatów – „po prostu być”.
Zacznijmy od pozycji siedzącej, tu mała dygresja: większość z nas i tak nie umie siedzieć – jesteśmy bardziej rozklekotani niż krzesła z Ikea po dwóch przeprowadzkach. Nieważne. Kluczowe jest, że wcale nie musisz siedzieć sztywno jak na lekcji religii w dzieciństwie. Możesz się rozluźnić. „Jak wysokie drzewo, które sięga do nieba, ale zarazem giętko ugina się pod wiatrem.”
Chodzi o to, żeby sobie pozwolić na naturalność. Mieć plecy jak dąb, ale głowę pełną chaosu – i to jest OK. Sprawdzasz stopy, ramiona i twarz: czy są rozluźnione. Przesłuchujesz własny oddech, próbujesz oddychać „naturalnie”… i wtedy pojawia się ona, cała na szaro – myśl. „Co miałam zrobić jutro o 14:00?”, „Dlaczego powiedziałam to na zebraniu klasowym w 2004?”, „Czy sąsiad naprawdę wyrzuca śmieci o 2:00, czy mi się śni?”
I właśnie tu, na scenę, wjeżdża złota zasada DBT (bo przecież nie byłabym sobą, gdybym nie rzuciła skrótem terapeutycznym): Nie walcz z myślami, po prostu patrz, jak się pojawiają, i pozwól im odpłynąć – każda myśl, która pojawia się w twojej głowie, to liść na wodzie. Pojawia się, płynie, czasem kręci kółka na wirach, i… odpływa. Nagle nie wszystko musisz „ogarniać” i „mieć pod kontrolą”. Nie musisz własnoręcznie łowić tych liści, robić z nich zielnika, katalogować traum dzieciństwa i analizować pod mikroskopem. Możesz po prostu tylko patrzeć.
A życie? Przychodzi i daje taki plot twist jak HBO – masz mieć myśli, masz mieć emocje. Nawet jeśli są ciężkie, poskręcane, porwane przez wiatr jak te liście w nagraniu. To normalne. Co za ulga.