Powiem to pierwszy raz

- Trzeba obserwować dzieci, bo krzywdzone dzieci nie mówią, ale na samym początku dają sygnały. Jeśli w którymś momencie to się przegapi, potem jest już za późno – podkreślała w podcaście „Powiem to pierwszy raz” Edyta Krześniak, dziennikarka, reportażystka, autorka książki „Psycholog. Sprawa Andrzeja Samsona”. Krześniak wróciła do gigantycznej afery, która wybuchła dwie dekady temu, po tym jak wyszło na jaw, że znany i ceniony psycholog Andrzej Samson wykorzystywał dzieci, które trafiały do niego na terapię.

- Kiedy słyszę, że wobec osoby umierającej padają zdania typu „nie zostawiaj mnie”, „nie rób mi tego”, robi mi się ciężko. Ta osoba jest w konflikcie wewnętrznym, bo z jednej strony czuje i wie, że umiera, a z drugiej strony, nie chce robić krzywdy swoim bliskim – przypomniała w podcaście „Powiem to pierwszy raz” Anja Franczak, założycielka Instytutu Dobrej Śmierci, kulturoznawczyni, doula umierania, towarzyszka w żałobie i mistrzyni ceremonii pogrzebowych.

- Mnóstwo ludzi zbiera na życie w trakcie choroby nowotworowej, bo nie mogą pracować, a wydatki się mnożą. Taką mamy rzeczywistość. W Szwecji nie ma zbiórek na leczenie. Jest jedna fundacja „narodowa”, która zajmuje się rakiem i jej zadaniem jest finansowanie badań naukowych poza firmami farmaceutycznymi – wyznał w „Powiem to pierwszy raz” Kamil Karpowicz, lekarz, w sieci znany jako „Onkolog bez granic”. Gość Pauliny Sochy-Jakubowskiej dodał, że w Szwecji, gdzie pracuje, pacjenci mają darmowy transport do szpitala. – Państwo dowozi pacjentów, to sformalizowane. Przysługują też zwroty za komunikację publiczną. To model bardzo opiekuńczy. Tak to działa – podkreślał.

Leżąc w śpiączce widziałem światło, które ludzie podobno widzą, gdy odchodzą. Dzisiaj już wiem, że śmierć nie boli – napisał w swojej książce Cezary Kucharski, niegdyś piłkarz, reprezentant Polski, potem menedżer piłkarski i poseł na Sejm.

W podcaście „Powiem to pierwszy raz” gość Pauliny Sochy-Jakubowskiej rozwinął temat dramatycznej walki o życie, którą musiał stoczyć przed kilkoma laty. Mówił też o tym, od kogo życzeń „zdrowia” po wybudzeniu się ze śpiączki się nie doczekał.

Potrafiłem 66 godzin z rzędu, pamiętam bo zmierzyłem to, pracować nad jednym projektem. To nie jest zdrowe. Przez brak snu miałem potwornie czarne myśli (…), miałem depresję. Gorzej jadłem, gorzej spałem, byłem zestresowany, byłem przekonany, że każdy w NASA jest mądrzejszy ode mnie – wyznał w podcaście „Powiem to pierwszy raz” Artur Chmielewski, syn Papcia Chmiela, inżynier i menedżer projektów kosmicznych od wielu lat związany z amerykańską agencją kosmiczną NASA.