Kultura na weekend

W nowym odcinku wideokastu „Kultura na weekend” Bartek Chaciński sprawdza, jak wygląda od kuchni współczesny rynek muzyczny i dlaczego masowe wydarzenia to coś więcej niż tylko rozrywka. Naszym gościem jest Mikołaj Ziółkowski, szef agencji ALTER ART, człowiek, który od lat kształtuje festiwale muzyczne w Polsce. Rozmawiamy m.in. o nadchodzących rewolucjach pokoleniowych, wyzwaniach logistycznych i Open'er Festival 2026.

Analizujemy też globalne zjawiska: współczesna konsumpcja muzyki i gig tripping, czyli turystyka koncertowa, która drastycznie zmienia ceny noclegów w miastach festiwalowych. Mikołaj Ziółkowski tłumaczy, dlaczego tradycyjne openerowe pole namiotowe to wciąż kluczowy element tożsamości imprezy, pozwalający utrwalić jej historię i zapewnić dostępność. Dlaczego pojedyncze koncerty na żywo potrafią dziś kosztować krocie, jak na polskim rynku wyglądają kontrowersyjne ceny dynamiczne i z czego naprawdę wynika ostateczna cena biletu za wielodniowy karnet.

Od nas dowiesz się, jak na przestrzeni lat zmieniają się najlepsze koncerty w Polsce i dlaczego współczesne line-upy to unikalny miks pokoleniowy. Ziółkowski odpowiada krytykom, którzy powtarzają, że „kiedyś to były Openery”, i dowodzi, że współczesny festiwal wymaga przełamywania barier i otwartości na nowe brzmienia. Objaśniamy, dlaczego obok młodych gwiazd na scenie stają legendy muzyki, tacy artyści jak Florence+The Machine, The xx, Calvin Harris, Nick Cave&The Bad Seeds czy The Cure. Jest też nowa fala, którą reprezentuje np. zespół Kneecap.

Festiwale to być może ostatni bastion, który ratuje relacje międzyludzkie i leczy samotność Gen Z. Dlaczego dla młodego pokolenia kontakt z przyrodą i... czyste toalety są tak samo ważne jak dobra muzyka? Dlaczego aktywne słuchanie muzyki i wychodzenie ze strefy komfortu mają dziś wymiar niemal polityczny, a sobota na tegorocznym Open’erze będzie najważniejszym miejscem na świecie?

Czego dowiesz się z odcinka:
1. Z czego wynika cena biletu na festiwal i jak Mikołaj Ziółkowski ocenia ceny dynamiczne w Polsce?
2. Dlaczego legendarne zespoły i legendy muzyki występują na scenie obok artystów młodego pokolenia?
3. W jaki sposób festiwale muzyczne w Polsce walczą z samotnością Gen Z i dlaczego pole namiotowe to świętość?

Oś czasu:
00:00 - Najciekawsze fragmenty rozmowy
00:01:53 - Jak zmienia się świat letnich festiwali?
00:08:50 - Co jest najważniejsze dla Open’era?
00:14:58 - Skąd taka cena biletów festiwalowych?
00:34:35 - Jak zmieniają się oczekiwania młodej publiczności?
00:43:33 - Największe marzenie artystyczne szefa Alter Art

Dowiedz się więcej na polityka.pl: https://www.polityka.pl/

Obserwuj nas w mediach społecznościowych:
Facebook https://www.facebook.com/TygodnikPolityka
Instagram https://www.instagram.com/tygodnikpolityka/
X https://x.com/Polityka_pl

W nowym odcinku „Kultura na weekend” Janusz Wróblewski gości reportera i pisarza: Witold Szabłowski jest autorem światowego bestsellera „Kucharze dyktatorów”, książki, która po sukcesie w Stanach Zjednoczonych doczeka się hollywoodzkiej ekranizacji. Zaglądamy za kulisy pracy z producentami z Los Angeles i premiery filmu dokumentalnego na festiwalu Tribeca, ale przede wszystkim pytamy o ludzi, którzy gotowali dla najbrutalniejszych przywódców XX w.

Jak wygląda życie człowieka pracującego tuż obok tyrana? Co widzą i wiedzą osoby odpowiedzialne za codzienne posiłki przyrządzane dla takich postaci jak Fidel Castro, Saddam Husajn, Kim Dzong Il, Władimir Putin, Wojciech Jaruzelski czy Pol Pot? Szabłowski rozmawiał z kucharzami dyktatorów, którzy przez lata milczeli: czasem z lojalności, czasem ze strachu, a czasem dlatego, że sami byli uwikłani w system przemocy.

Mówimy m.in. o kucharce Pol Pota, która mimo świadomości zbrodni nadal mówiła o nim z czułością i fascynacją. Omawiamy też przejmujące wyznanie kucharza Idiego Amina dotyczące kanibalizmu ugandyjskiego dyktatora. To opowieść o mechanizmach władzy, propagandy i psychologii ludzi żyjących blisko absolutnego zła.

Rozmawiamy także o tym, jak książka Szabłowskiego trafiła do Hollywood, dlaczego autor nie chciał oddać pełnej kontroli nad swoją historią, a kulinaria potrafią opowiadać o polityce lepiej niż niejeden podręcznik historii.

W nowym odcinku wideokastu „Kultura na weekend” Bartek Chaciński i Piotr Sarzyński goszczą w studiu prezesa Izby Architektów RP. Piotr Fokczyński opowiada o tym, w jakiej kondycji jest dziś polska architektura i jakie wyzwania stoją przed architektami.

Punktem wyjścia jest zakończony niedawno Kongres Architektury oraz dyskusja o tym, jak powinna wyglądać współczesna architektura polska: czy architektura musi być „ładna”? Kto decyduje o estetyce miast i dlaczego edukacja architektoniczna jest dziś tak ważna? Rozmawiamy również o sporach wokół budynków uznawanych za kontrowersyjne, takich jak szkoła „Tysiąclatka” przy ul. Emilii Plater w Warszawie, która zostanie wpisana listę zabytków. Czym właściwie jest zabytek dla nas, użytkowników i odbiorców architektury?

W rozmowie ponadto: partycypacja społeczna w projektowaniu miast oraz nowa polityka bezpieczeństwa i architektura obronnościowa.

Przytaczamy też przykłady najbardziej kontrowersyjnych realizacji ostatnich lat: jak dziś wygląda Pobierowo, w którym został zbudowany Hotel Gołębiewski? Dlaczego pałac w Stobnicy budzi tyle emocji? Gdzie kończy się odwaga projektowa, a zaczyna chaos i patodeweloperka? To rozmowa o emocjach, przestrzeni i o tym, jak wygląda współczesna architektura w Polsce.

W nowym odcinku wideokastu „Kultura na weekend” Janusz Wróblewski i reżyser Marcin Borchardt, twórca takich dokumentów jak „Beksińscy. Album wideofoniczny” oraz „Tony Halik. Tu byłem”. Rozmawiamy o tym, jak powstaje film dokumentalny, który potrafi ożywić archiwum filmowe i zamienić je w uniwersalną opowieść o sztuce i wolności.

Głównym tematem jest awangarda polska i jej najwybitniejsi przedstawiciele: Franciszka oraz Stefan Themerson, o których Marcin Borchardt nakręcił swój najnowszy film „Moi Themersonowie”. Reżyser analizuje ich nowo odnaleziony film eksperymentalny z lat 30. pt. „Europa”, stawiając ich w jednym rzędzie z takimi postaciami jak Salvador Dalí czy Luis Buñuel, autor przełomowego dzieła sztuki awangardowej „Pies andaluzyjski”.

Dowiecie się, dlaczego malarstwo Franciszki Themerson jest dla gościa równie poruszające co prace, które stworzyli Lucian Freud i Francis Bacon, oraz jak wyglądało ich życie po drugiej wojnie światowej w Londynie i Paryżu. To tam prowadzili wydawnictwo Gaberbocchus Press, publikując takie tytuły jak „Król Ubu” czy „Wykład profesora Mmaa”, książka, o której sam Bertrand Russell pisał, że jest równie istotna co „1984” George’a Orwella czy „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya.

W rozmowie poruszamy także wątki historyczne, takie jak II wojna światowa, modernizm w sztuce oraz emigracja Polaków. Marcin Borchardt zdradza, jak dziś, korzystając z nowych technologii, można na nowo interpretować polski film sprzed dekad. Na koniec pytamy, jakie są jego plany filmowe i dlaczego dokument to dla niego nieustanne odkrywanie nieznanego.

Dowiesz się z tego odcinka:
– Jak reżyser filmu „Moi Themersonowie” pracuje z archiwalną taśmą, by zamienić stare dokumenty w emocjonujące, nowoczesne kino?
– Co sprawiło, że Bertrand Russell zachwycił się polską prozą i porównywał ją do najważniejszych antyutopii Orwella i Huxleya?
– Czy polski eksperyment filmowy z lat 30. był bardziej rewolucyjny od zachodnich klasyków?

Oś czasu:
00:00 – Najciekawsze fragmenty
00:09:26 – „Europa”: Filmy Themersonów na tle zachodniej awangardy
00:15:40 – Malarstwo Franciszki w zestawieniu z Baconem i Freudem
00:21:12 – Gaberbocchus Press i wydawanie „Króla Ubu”
00:31:00 – Jasia Reichardt: przewodniczka po Themersonach
00:45:50 – Co łączy Beksińskich, Halika i Themersonów?

Gościnią nowego odcinka wideokastu „Kultura na weekend” jest autorka i kompozytorka Daria ze Śląska. Artystka opowiada o swojej nowej płycie „Halo, co jest grane”, trzeciej, która ukazuje się po albumach „Tu była” oraz „Na południu bez zmian”.
To rozmowa o pisaniu piosenek, codzienności i emocjach, które trafiają do tekstów. Daria opowiada, dlaczego porzuciła siatkówkę dla muzyki, jak zaczynała nagrywać w domu i czym dziś jest dla niej muzyka popularna. Mówi też o swoich inspiracjach – od Alicii Keys po polski rap, który, jak przyznaje, nauczył ją pewnej poetyckości.
W rozmowie pojawia się także temat pracy nad tekstami, notowania myśli w zeszytach i tworzenia tego, co można nazwać: „poranne strony”. Artystka zdradza również kulisy współpracy przy projekcie Voo Voo „Dźwięczność” oraz opowiada o pracy z Wojtkiem Waglewskim i Fiszem.
Rozmawiamy też o sukcesach, nominacjach takich jak Paszport Polityki i wygranym Fryderyku, a przede wszystkim o tym, jak powstają piosenki, które trafiają do ludzi szukających w muzyce prawdziwych emocji.
Premiera albumu „Halo, co jest grane” już 15.05, a koncert premierowy 19.05 w warszawskiej Stodole.