MASZ SENS

„Posmutaj się”.
To chyba jedna z ostatnich rzeczy, które spodziewamy się usłyszeć, kiedy jest nam źle.
Znacznie częściej ktoś próbuje nas pocieszyć, znaleźć rozwiązanie albo przypomnieć, ile mamy powodów do radości. My sami też potrafimy bardzo szybko przywołać się do porządku: przecież inni mają gorzej, przecież nic wielkiego się nie stało, przecież trzeba iść dalej.
A czasem jest po prostu smutno. I wiesz co? Nie każdą emocję trzeba natychmiast zamieniać w jej bardziej pozytywną wersję.
Zatrzymajmy się na chwilę przy SMUTKU. Przy tym, co dzieje się, kiedy zamiast z nim walczyć, dajemy sobie chwilę, żeby go naprawdę poczuć. I przy granicy między zgodą na trudne emocje a pozwoleniem, żeby przejęły cały nasz dzień.
Gdyby świadomie znaleźć w ciągu dnia czas na martwienie się? Nie po to, żeby dokładać sobie trudnych myśli, ale żeby dać im przestrzeń i nie pozwolić, by pojawiały się bez końca wtedy, kiedy najmniej ich potrzebujemy.
Czasem można po prostu chwilę się posmutać. A potem pójść dalej.

Co dzieje się z relacją z własnym ciałem, kiedy nagle staje się ono miejscem choroby, badań i leczenia?
Diagnoza onkologiczna zmienia znacznie więcej niż stan zdrowia. Ciało, które do tej pory było czymś oczywistym, może zacząć kojarzyć się z lękiem, bólem i utratą poczucia bezpieczeństwa. Może się zmieniać pod wpływem terapii i przestać być tak znajome jak wcześniej.
Czy można na nowo poczuć się w nim bezpiecznie?
W najnowszym odcinku podcastu Masz Sens rozmawiamy z Ewą Dobiech-Czech, nauczycielką jogi posiadającą certyfikat z zakresu onkojogi i chorób przewlekłych, o jodze jako jednej z form wsparcia osób z doświadczeniem choroby onkologicznej.
Rozmawiamy o powrocie do kontaktu z własnym ciałem i o ruchu dostosowanym do zupełnie nowych możliwości. O tym, jak praktyka może pomagać odzyskiwać poczucie sprawczości w czasie, kiedy tak wiele rzeczy przestaje od nas zależeć.
Czasem pierwszym krokiem jest próba ponownego zaprzyjaźnienia się z nim.

Różowy Październik nie powinien kończyć się na różowej wstążce.
Za symbolem, który w październiku pojawia się niemal wszędzie, stoją prawdziwe kobiety. Diagnozy, których nikt się nie spodziewał. Leczenie, które zmienia codzienność. I badania, które zbyt łatwo odkładamy na później.
Rak piersi pozostaje najczęściej diagnozowanym nowotworem złośliwym u kobiet w Polsce, a jego wczesne wykrycie istotnie zwiększa możliwości skutecznego leczenia.
Porozmawiajmy o profilaktyce, ale nie takiej ze strachu, ale z troski o siebie. O tym, żeby nie czekać na „lepszy moment” na badanie, bo zdrowie zbyt łatwo przegrywa z tym, co dzisiaj wydaje się pilniejsze.
Pamiętaj, że gabinet może być dla kobiety przechodzącej leczenie onkologiczne czymś więcej niż miejscem pielęgnacji. Może stać się przestrzenią, w której przez chwilę nie jest przede wszystkim pacjentką. Jest po prostu kobietą, która chce poczuć troskę, normalność i kontakt ze sobą.
Jak mądrze być obok? Jak wspierać z uważnością i profesjonalizmem? I dlaczego czasem właśnie takie pozornie niewielkie gesty mają ogromne znaczenie?

Silny mężczyzna. Wrażliwa kobieta. Ile z tych stereotypów nadal nosimy w sobie, nawet jeśli wydaje nam się, że już dawno przestaliśmy w nie wierzyć?
Przez lata uczyliśmy się określonych wyobrażeń o kobiecości i męskości. O tym, komu wypada okazywać emocje, kto powinien być silny i jakie cechy przypisujemy sobie tylko dlatego, że jesteśmy kobietą albo mężczyzną.
Dzisiaj coraz częściej mówi się również o „kryzysie męskiej energii”, „przewadze kobiecej energii” czy potrzebie powrotu do tradycyjnych ról. Tylko czy takie etykiety rzeczywiście pomagają nam lepiej siebie rozumieć?
A może zamiast zastępować jeden zestaw oczekiwań kolejnym warto zastanowić się, ile przestrzeni zostawiamy sobie na bycie po prostu sobą?
O stereotypach związanych z płcią, ich wpływie na nasze zachowanie i o tym, czy można się od nich uwolnić, w rozmowie z Marcinem Nowackim – psychologiem, psychoterapeutą Gestalt i certyfikowanym nauczycielem mindfulness.
🎧 Posłuchaj nowego odcinka podcastu!

„Stara baba” brzmi jak ktoś, kim żadna kobieta nie powinna chcieć zostać. A co, jeśli problem wcale nie leży w starzeniu się, tylko w tym, czego nauczyłyśmy się o nim bać?
W tym odcinku Myśli do Pomyślenia bierzemy w obronę starobabieństwo i próbujemy spojrzeć na nie inaczej niż przez metrykę.
Bo może przychodzi taki moment, kiedy coraz mniej potrzebujemy aprobaty innych, zaczynamy lepiej rozpoznawać własne potrzeby i nie chcemy już podporządkowywać swoich wyborów temu, czego się od nas oczekuje.
Może dojrzałość nie polega więc na osiągnięciu określonego wieku, ale na coraz lepszej znajomości siebie. Na umiejętności wybierania tego, co naprawdę nam służy, i rezygnowania z ciągłej próby dopasowania się do cudzych wyobrażeń.
W tym odcinku pojawia się także pytanie o kobiety, które są od nas starsze i które podziwiamy. Co one już wiedzą, czego my dopiero się uczymy?