Podcast Kryminalny

Droga Słuchaczko, drogi Słuchaczu!💝wesprzyj mnie na Patronite: https://patronite.pl/ToMaszPodcast☕postaw mi kawę: https://suppi.pl/to-masz-podcastDzięki! 💖Z przerażeniem trzeba stwierdzić, że chore fantazje zbrodniarzy amerykańskich zaczynają się także spełniać u nas nad Wisłą. A próba zaistnienia w świecie socjalnych mediów może przybrać tak niewyobrażalne skutki, jak miało to miejsce we wsi Kadłub nieopodal Strzelec Opolskich.Jeśli jakimś cudem Państwo jeszcze nie wiedzą – 17-letni Łukasz G. wziął do ręki młotek, który jakiś czas wcześniej prezentował na tle swojego arsenału, i z tym młotkiem poszedł wybić z głowy około 90-letniej babci i 38-letniego ojczyma głupie myśli, które kazały im wysyłać go do pracy. Bo przecież w pracy nie może sobie pograć na konsoli i nie może wrzucać swoich zdjęć i filmików do sieci.Najgorsze w tym wszystkim jest chyba to, że całe to zajście z młotkiem kamerował i wrzucił do neta, tak że każdy, kto chciał, czy kto nie chciał, ale trafił na to przypadkiem, mógł oglądać to rozprawienie się z opiekunami.Po wszystkim podszedł do kamerki i oblizał młotek.

Drogie Słuchaczki i drodzy Słuchacze,jeśli widzicie, że ktoś z Waszego otoczenia potrzebuje pomocy albo sami zmagacie się z tą chorobą, zadzwońcie. Może ktoś Wam pomoże:22 594 91 00 – antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji (w każdy czwartek od 17.00 do 19.00);116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży.116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych.800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób w Stanie Kryzysu Psychicznego.

https://patronite.pl/ToMaszPodcast

0:00 Wstęp
5:52 Motyw: Lata 40.
17:20 Motyw: Kradzież wędlin z wesela
22:21 Noc Wigilijna 1976
32:21 Co widzieli świadkowie pod kościołem
35:53 Jak zapamiętali świadkowie wypadek
43:20 Przysięga na medaliki z Częstochowy
46:20 Wyrok Sądu w imieniu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

W poprzednim odcinku mówiliśmy o faktach. Co i kiedy się stało.
Dzisiaj musimy bazować na domysłach.
Bo najpierw były zeznania świadków na prokuraturze. Potem milczenie albo odwoływanie tych zeznań przed sądem. A potem, po karach porządkowych, odwoływanie odwołania i nowe oświadczenia.
I te zeznania – składane i odwoływane i składane raz jeszcze w wersji poprawionej – były podstawą sądu do ogłoszenia wyroku i skazania podejrzanych.
Spróbujmy zatem spojrzeć na to, jak prokuratura i sąd zinterpretowali wydarzenia z wigilijnej nocy 1976 roku.

O samej tragedii mówiłem szczegółowo w poprzednim odcinku, więc jeśli nie są Państwo zaznajomieni z tzw. Sprawą Połaniecką, to zachęcam do wysłuchania poprzedniego odcinka.
https://youtu.be/8oBrBv7OgQ0
A skończyliśmy na tym, że aresztowano pięciu podejrzanych i postawiono ich przed sądem.
Podstawą do tych aresztowań były zeznania 17-letniego Stasia Strzępka, a później Henryka Witka, który miał brać udział w tej zbrodni i który ją dokładnie i ze szczegółami opisał. Przeprowadzono z nim wizję lokalną, którą pokazał film dokumentalny z cyklu paragraf 148, cytowany przeze mnie w poprzednim odcinku.
Następnie prokuratura Rzeczpospolitej Ludowej przesłuchała ponad 200 świadków, a część z nich zeznała, że była na miejscu zbrodni i widziała ją na własne oczy.
Z materiałów procesowych wyłaniał się błahe motywy, w który ciężko było uwierzyć. Jest o nich mowa w wyroku sądu z 10 listopada 1979 roku, gdzie sąd podkreśla, że zarzewiem zbrodni pod Połańcem były „pewne przytłumione nieporozumienia między rodziną Sojdów i Rojów (dziadkowie pomord***nych), [które] datują się od [lat czterdziestych, kiedy to] dziadek Roj, aktywista i działacz społeczny, udzielił pomocy organom ścigania w aresztowaniu Jana Sojdy po dokonanym przez niego gwał***. W jakiś czas po tym fakcie na podwórku Sojdy zginął syn Roja, a za półtora roku w niejasnych okolicznościach stracił życie sprawca tego zabój***.”
Drugim motywem, na który wskazuje sąd była „kradzież mięsa, wędlin i wódki dokonana przez Wiesławę Adaś z wesela Łukaszków”.
„[…] wynikła stąd infamia – tłumaczy sąd dalej – w takim stopniu nadszarpnęły dumę rodziny „króla Zrębina” [jak media nazwały Jana Sojdę], iż ta rodzina uknuła plan zemsty. […] Sojda wciągnął do planu swoich zięciów Sochę i Kulpińskiego oraz szwagra Adasia, a także ich żony.”
https://patronite.pl/ToMaszPodcast

Sprawa połaniecka, o której dziś będziemy mówić, opowiadana jest już blisko 50 lat i wciąż nie ma jasności, co się tak naprawdę tam wydarzyło.
Przez pół wieku powielane są mity, które narastają półprawdami i kłamstwami. Jest mowa o rzekomym konflikcie rodzin Sojdów i Kalitów, która ciągnie się do lat 40. Jest „król Zrębina”. Jest mowa o weselu, na którym Adasiowa podobno kiełbasę kradła. Jest mowa o drodze z Połańca do Zrębina. Jest mowa o Stasiu, który coś widział i o tym, że Henryk Witek niczego nie widział.
Dzisiaj postaramy się te naleciałości odłupać i opowiedzieć tę historię tak, jak wydarzyła się naprawdę. Dzisiaj będziemy mówić tylko o faktach. Zrekonstruujemy to, co wydarzyło się w Wigilię 1976 roku.
A materiał ten oparty jest głównie na reportażu Wiesława Łuki „Nie oświadczam się” i na filmie dokumentalnym z serii Paragraf 148, odcinek 11. „Wśród nocnej ciszy”.

Droga Słuchaczko, drogi Słuchaczu!👍oceń mnie na Spotify
💝wesprzyj mnie na Patronite: https://patronite.pl/ToMaszPodcast
albo☕postaw mi kawę: https://suppi.pl/to-masz-podcast
Dzięki! 💖0:00 Wstęp8:30 Dziecięce zabawy Mary Bell i Normy Bell14:55 Wypadki w Scotswood Newcastle 23:01 Proces i kara32:28 Prawdziwa dama to twoja mama51:25 Nie wszystko jest czarne albo białe„Dziewczynki przyszły do domu trzyletniego Martina i zapytały, czy mogą się z nim zobaczyć. Zapłakana matka powiedziała, że niestety nie, bo chłopiec umarł.– Przecież wiem – powiedziała Mary. – Chcę go zobaczyć w trumnie.”„Kiedy kondukt żałobny ją mijał, Mary stała i się śmiała. Śmiała się i zacierała ręce, jak zła postać z kreskówki.”„Wierzę, że Mary Bell zasługuje na nasze współczucie – powiedziała Gitta Sereny, jej biografka. –Ze względu na długotrwałe okrucieństwa, których doświadczyła w dzieciństwie – w czasie, gdy tak wiele można było zrobić, by odwrócić lub złagodzić jej cierpienie.” Na podstawie orzeczenia sądu z 1984 roku oraz drugiego orzeczenia z 2003, jej imię i nazwisko, a także adres zamieszkania, czy inne dane osobowe chronione są przez tzw. „dożywotni zakaz ujawniania tożsamości”, co w praktyce oznacza, że żadne media nie mają prawa opublikować danych, które mogłyby ją zidentyfikować.Kiedy prasa o niej pisze, używa oznaczenia Y. Jej matkę nazywa X.My zaś będziemy nazywać ją Elą – po babce.