Krok po Kroku psychologicznie

Granice nie muszą być murami.Mogą być jak membrana - elastyczna, żywa, chroniąca nas w relacjach i w ciele. W tym odcinku rozmawiamy o presji idealnych świąt, o rolach rodzinnych i o tym, jak brak granic prowadzi do wchodzenia w cudze scenariusze. Sięgamy też po motyw Tygrysa z pracy Petera Levina - bo czasem bezpieczeństwo nie jest bezpieczne, a ciało pamięta więcej niż chcemy, co utrudnia nam bycie z bliskimi nawet wtedy, gdy tego pragniemy.Nie obwiniamy ofiar - one zawsze mają prawo odejść. Ale chcemy pokazać, że często trudność zaczyna się wcześniej: w rolach, które przyjmujemy w rodzinie i które potrafią oddalić nas od siebie nawzajem a które mają swoje nazwy w trójkącie Karpmana. To rozmowa o sprawczości, o odpuszczaniu i o prawie do powiedzenia „nie”. Posłuchaj, jeśli chcesz spojrzeć na granice z nowej perspektywy – systemowej, somatycznej i bardzo ludzkiej.

Cześć!W tym odcinku nie rozmawiamy tylko o śmierci. Rozmawiamy o życiu - takim, które czasem przecieka przez palce, odkładane „na później”, nieprzeżyte, nieopłakane, niepowiedziane.Zbliżające się Zaduszki, jesień, opadające liście - to nie tylko tło. To zaproszenie do zatrzymania się. Do spojrzenia w słońce, jak u Yaloma. Do zadania sobie pytania: czy żyję swoim życiem, czy cudzym scenariuszem?W odcinku poruszamy temat straty w wielu wymiarach: straty jako naturalnego cyklu życia . Lęku przed śmiercią, który często jest lękiem przed nieprzeżytym życiem. Żalu, który pojawia się, gdy już nie można cofnąć czasu. Dziecięcej szczerości, która konfrontuje dorosłych z własnym tabu. Rytuałów, które kiedyś pomagały przeżyć żałobę, a dziś często znikająUsłyszysz też osobiste historie: sny z dzieciństwa, pierwsze spotkania ze śmiercią, rozmowy w hospicjum, cytaty Poświatowskiej, wspomnienie Asi Kołaczkowskiej. To nie jest odcinek, który pociesza. To odcinek, który zaprasza do przeżywania. Do refleksji. Do decyzji, które podejmujemy dziś, żeby nie żałować jutro.Dziękujemy, że jesteście z nami.

Cześć!Zbliża się październik - międzynarodowy miesiąc walki z rakiem piersi, choć coraz częściej mówi się o nim jak o miesiącu świadomości raka piersi.W tym odcinku nie skupiamy się jednak wyłącznie na tym jednym rodzaju nowotworu. Rozmawiamy o chorobie onkologicznej samej w sobie, o momencie diagnozy, emocjach, jakie temu towarzyszkm, zarówno osobie diagnozowanej, jak i jej bliskim.Rozwiejemy wątpliwości dotyczące tego, co mówić i jak wspierać osobę chorą, a jakich słów, czy sformułowań najlepiej unikać. Skupimy się nie tylko na osobie, która przeżywa emocje związane bezpośrednio z chorobą onkologiczną, ale też na jej bliskich, którzy jako sieć wsparcia, doświadczają palety różnych trudnych przeżyć.  Dziękujemy, że jesteście z nami!

Cześć!W tym odcinku rozmawiamy o transcendencji — potrzebie wyjścia poza siebie, poza codzienność, poza ego.  O duchowości, która nie musi być religijna, by być głęboko ludzka. O tym, jak chwile zachwytu, poruszenia, połączenia z czymś większym mogą być zasobem, który wspiera — ale też przestrzenią, w której łatwo się zagubić.Zastanawiamy się: czym jest transcendencja i jak może przejawiać się w codziennym życiu, jak duchowość może być praktyką, stylem życia, przestrzenią refleksji — a nie mapą, która mówi nam, co mamy czuć i myśleć, jak pułapki poznawcze (efekt potwierdzenia, myślenie magiczne, iluzja kontroli) mogą prowadzić w niekonstruktywne rejony duchowości, kiedy transcendencja staje się niebezpieczna — prowadząc do izolacji, lęku, nadinterpretacji, jak wygląda proces rekrutacji do sekt i jak rozpoznać moment, w którym duchowość przestaje być wolnością, a staje się zależnością.Słuchając odcinka, możesz: odkryć, że transcendencja nie wymaga wiary w Boga — wystarczy otwartość na głębię, sztukę, naturę, wspólnotę, wartości humanistyczne, poznać psychologiczne nurty pracy z transcendencją, nauczyć się zadawać pytania kontrolne: czy mogę swobodnie odejść? Czy moje granice są szanowane? Czy czuję się coraz bardziej wolna, czy coraz bardziej zależna?W odcinku pojawiają się też inspiracje kulturowe — cytaty z Interstellar, Feynmana, prof. Meissnera, Montgomery— które pokazują, że duchowość może być obecna w nauce, sztuce, przyrodzie, dziecięcej wyobraźni.Zapraszamy Cię do refleksji — nie po to, by dawać odpowiedzi, ale by wspólnie zadawać pytania. Daj znać, w jakich momentach Ty doświadczasz transcendencji i czym dla Ciebie jest  Twoja duchowość w komentarzach, wiadomościach prywatnych.

Cześć!W tym odcinku przyglądamy się zasobom — temu, co każdy z nas niesie w swoim metaforycznym plecaku. Zasobom wspierającym i takim, które... czasem zaczynają ciążyć. Zastanawiamy się, jak je rozróżniać: kiedy coś jest rzeczywistym wsparciem, a kiedy tylko pozorem sprawczości, który hamuje nas tu i teraz. Mówimy o zasobach wewnętrznych (np. cechach, wartościach, doświadczeniach), relacyjnych (wspólnoty, przyjaciele, terapeuci), cielesnych (intuicja, rytuały, relacja z własnym ciałem) i duchowo-egzystencjalnych (nadzieja, sens, transcendencja). Podkreślamy, że zasoby to nie tylko to, co mamy — to także to, czego uczymy się o sobie, co rozwijamy, z czego możemy elastycznie korzystać. W rozmowie pojawiają się dwie metafory: drogi i planszówki. Droga — jako osobisty, terapeutyczny szlak, po którym każdy idzie w swoim tempie, z własnym ekwipunkiem. Planszówka — jako zbieranie kart, strategii, zasobów, które mają sens tylko w kontekście chwili, w której jesteśmy. Słuchając odcinka, możesz: nauczyć się rozpoznawać swoje zasoby i ich aktualność, odkryć, że niektóre trudne cechy (jak perfekcjonizm czy potrzeba kontroli) mogą być wsparciem lub balastem — zależnie od sytuacji, przyjrzeć się swojemu emocjonalnemu plecakowi, nie po to, by go oceniać, ale zrozumieć, co naprawdę Ci dziś służy.Rozmawiamy z serca i z doświadczenia, starając się taktownie i wrażliwie towarzyszyć w tej drodze sprawdzania plecaka — na własnych warunkach, zależności od etapu podróży, na którym aktualnie jesteś.Dziękujemy, że jesteś z nami i daj znać co zostało z Tobą po tym odcinku!