Krok po Kroku psychologicznie

Cześć,
w tym odcinku podsumowujemy rok KPK - i trochę też nas samych. Wracamy do początku, kiedy Michalina przyszła z prezentacją w Canvie do Karoliny. Opowiadamy o kulisach: dwugodzinnych rozmowach przed nagrywaniem, notatkach jednej z nas i spontanie drugiej, różnych mózgach, które jakoś dziwnie dobrze ze sobą współpracują.
Mówimy też o tym, co nam dał ten rok: regularność spotkań, więcej autentyczności, trochę wolniejszego mówienia (albo chociaż prób) i świadomość, że nie wszystko trzeba robić na siłę. Forma podcastu trochę nam się wyczerpała, ale relacja - nie. Dlatego robimy przerwę, nie zamykając drzwi.
Rozmawiamy też o tym, jak podsumowywać rok bez presji: czasem wystarczy spojrzeć na siebie jak na bohatera opowieści i zapytać: „O czym był mój rok? Jaki miał wątek główny? Co przechodzi do kolejnego sezonu?”.  Bez wielkich rytuałów, bez idealnych list. 
Może wrócimy z pojedynczym odcinkiem, może z czymś zupełnie innym, a może po prostu będziemy dalej spotykać się raz w miesiącu i zobaczymy, co z tego wyrośnie
Dziękujemy Wam za wspólnie spędzony 2025 rok!

Granice nie muszą być murami.
Mogą być jak membrana - elastyczna, żywa, chroniąca nas w relacjach i w ciele. W tym odcinku rozmawiamy o presji idealnych świąt, o rolach rodzinnych i o tym, jak brak granic prowadzi do wchodzenia w cudze scenariusze. Sięgamy też po motyw Tygrysa z pracy Petera Levina - bo czasem bezpieczeństwo nie jest bezpieczne, a ciało pamięta więcej niż chcemy, co utrudnia nam bycie z bliskimi nawet wtedy, gdy tego pragniemy.
Nie obwiniamy ofiar - one zawsze mają prawo odejść. Ale chcemy pokazać, że często trudność zaczyna się wcześniej: w rolach, które przyjmujemy w rodzinie i które potrafią oddalić nas od siebie nawzajem a które mają swoje nazwy w trójkącie Karpmana. To rozmowa o sprawczości, o odpuszczaniu i o prawie do powiedzenia „nie”. Posłuchaj, jeśli chcesz spojrzeć na granice z nowej perspektywy – systemowej, somatycznej i bardzo ludzkiej.

Cześć!
W tym odcinku nie rozmawiamy tylko o śmierci. Rozmawiamy o życiu - takim, które czasem przecieka przez palce, odkładane „na później”, nieprzeżyte, nieopłakane, niepowiedziane.
Zbliżające się Zaduszki, jesień, opadające liście - to nie tylko tło. To zaproszenie do zatrzymania się. Do spojrzenia w słońce, jak u Yaloma. Do zadania sobie pytania: czy żyję swoim życiem, czy cudzym scenariuszem?
W odcinku poruszamy temat straty w wielu wymiarach: straty jako naturalnego cyklu życia . Lęku przed śmiercią, który często jest lękiem przed nieprzeżytym życiem. Żalu, który pojawia się, gdy już nie można cofnąć czasu. Dziecięcej szczerości, która konfrontuje dorosłych z własnym tabu. Rytuałów, które kiedyś pomagały przeżyć żałobę, a dziś często znikają
Usłyszysz też osobiste historie: sny z dzieciństwa, pierwsze spotkania ze śmiercią, rozmowy w hospicjum, cytaty Poświatowskiej, wspomnienie Asi Kołaczkowskiej. To nie jest odcinek, który pociesza. To odcinek, który zaprasza do przeżywania. Do refleksji. Do decyzji, które podejmujemy dziś, żeby nie żałować jutro.
Dziękujemy, że jesteście z nami.

Cześć!
Zbliża się październik - międzynarodowy miesiąc walki z rakiem piersi, choć coraz częściej mówi się o nim jak o miesiącu świadomości raka piersi.
W tym odcinku nie skupiamy się jednak wyłącznie na tym jednym rodzaju nowotworu. Rozmawiamy o chorobie onkologicznej samej w sobie, o momencie diagnozy, emocjach, jakie temu towarzyszkm, zarówno osobie diagnozowanej, jak i jej bliskim.
Rozwiejemy wątpliwości dotyczące tego, co mówić i jak wspierać osobę chorą, a jakich słów, czy sformułowań najlepiej unikać. 
Skupimy się nie tylko na osobie, która przeżywa emocje związane bezpośrednio z chorobą onkologiczną, ale też na jej bliskich, którzy jako sieć wsparcia, doświadczają palety różnych trudnych przeżyć. 
 
Dziękujemy, że jesteście z nami!

Cześć!
W tym odcinku rozmawiamy o transcendencji — potrzebie wyjścia poza siebie, poza codzienność, poza ego.  O duchowości, która nie musi być religijna, by być głęboko ludzka. O tym, jak chwile zachwytu, poruszenia, połączenia z czymś większym mogą być zasobem, który wspiera — ale też przestrzenią, w której łatwo się zagubić.
Zastanawiamy się: czym jest transcendencja i jak może przejawiać się w codziennym życiu, jak duchowość może być praktyką, stylem życia, przestrzenią refleksji — a nie mapą, która mówi nam, co mamy czuć i myśleć, jak pułapki poznawcze (efekt potwierdzenia, myślenie magiczne, iluzja kontroli) mogą prowadzić w niekonstruktywne rejony duchowości, kiedy transcendencja staje się niebezpieczna — prowadząc do izolacji, lęku, nadinterpretacji, jak wygląda proces rekrutacji do sekt i jak rozpoznać moment, w którym duchowość przestaje być wolnością, a staje się zależnością.
Słuchając odcinka, możesz: odkryć, że transcendencja nie wymaga wiary w Boga — wystarczy otwartość na głębię, sztukę, naturę, wspólnotę, wartości humanistyczne, poznać psychologiczne nurty pracy z transcendencją, nauczyć się zadawać pytania kontrolne: czy mogę swobodnie odejść? Czy moje granice są szanowane? Czy czuję się coraz bardziej wolna, czy coraz bardziej zależna?
W odcinku pojawiają się też inspiracje kulturowe — cytaty z Interstellar, Feynmana, prof. Meissnera, Montgomery— które pokazują, że duchowość może być obecna w nauce, sztuce, przyrodzie, dziecięcej wyobraźni.
Zapraszamy Cię do refleksji — nie po to, by dawać odpowiedzi, ale by wspólnie zadawać pytania. Daj znać, w jakich momentach Ty doświadczasz transcendencji i czym dla Ciebie jest  Twoja duchowość w komentarzach, wiadomościach prywatnych.