Tratatata. Szymon Barabach

Goryl, pchła, kapibara,
Krowa, papuga ara,
Kangur, węgorz czy sowa -
Każde zwierzę się chowa,
I przynajmniej raz w życiu,
Spędza czas jakiś w ukryciu.
Dlatego - uwaga! Zwierzęta!
Niech każde z was zapamięta,
Kilka dość prostych rad,
Gdzie schować pyszczek lub zad.
Kiedy jesteś dziobakiem,
Możesz się schować za krzakiem.
Zniknie tam kształt twój dziobaczy,
I nikt Cię już nie zobaczy.
Groźne, zębate piranie
Niech skryją się w fortepianie
Mając przy tym nadzieję
Że ktoś im wody naleje
Gdy jesteś niewielką kuną,
Możesz w otworek się wsunąć.
A będąc kolczastym jeżem,
Wygodnie w jeżynach poleżeć.
Straszne, ryczące lwy,
Co mają jak brzytwy kły,
Powinny się schować w chaszcze
I z chaszczy wystawiać paszcze
Na koniec śmieszne ryjówki.
Im nie trzeba kryjówki.
Stwierdziła już dawno nauka,
Że nikt ryjówek nie szuka.
Jest jeszcze kwestia słoni.
Te bardzo trudno zasłonić.
Kiedyś próbował ktoś słonie
Poupychać w kartonie,
Lecz kilka w kartonie słoni.
Widać wciąż tak jak na dłoni.
To koniec poradnika,
Nie ma co dłużej pleść,
Bo muszę już sam znikać.
Idę się schować! Cześć!

Nieczęsto się o tym wspomina,
Więc pewnie tego nie wiecie,
Że mieszkał w pobliżu Szczecina
Najdłuższy jamnik na świecie.
Kiedy na spacer wychodził,
Mniej więcej już po godzinie
Nos jamnika był w Łodzi,
A tylne łapy w Olsztynie.
Gdy kiedyś, ot tak, dla zabawy
Przed pewnym pudlem się schował,
To sięgał od centrum Warszawy
Aż po przedmieścia Rzeszowa.
We wrześniu czy październiku
Czterech ważnych uczonych
Zjawiło się u jamnika,
By zmierzyć go z każdej strony.
Pierwszy skończył pomiary,
I przyjrzał się badań wynikom:
Ten jamnik, to nie do wiary,
Jest równy stu zwykłym jamnikom!
Panowie! – powiedział drugi -
Sprawa jest oczywista!
Ten jamnik jest raczej tak długi,
Jak innych jamników trzysta.
Trzeci się zatrząsnął ze złości:
Ja jestem gotowy przysiąc,
W kwestii jamniczej długości,
Że to jest jamników tysiąc!
A na to podniósł się czwarty,
Przepraszam, ale się wtrącę:
Tysiąc? To chyba żarty!
Raczej jak dwa tysiące!
I tak do siebie dzień cały,
Wrzeszczeli: Nie! Absolutnie!
I długie godziny trwały,
Te naukowe kłótnie.
A jamnik dłużej nie czekał,
Bo miał na spacer ochotę.
W Kielcach wesoło zaszczekał,
W Suwałkach pobiegł za kotem.
W Przemyślu kichnął i ziewnął
Pizzę zjadł gdzieś za Piłą,
Lecz pod Szczecinem na pewno,
Długo jamnika nie było.

Nikt się już głośno nie odzywa
Więc odpoczywasz...
Co było smutne, w dal odpływa
Więc odpoczywasz...
Łagodna cisza Cię nakrywa
Więc odpoczywasz...

Wśród wielu zwierząt zachwyca, 
Mnie nieustannie dżdżownica.
Dżdżownica, bądźmy szczerzy,
Do pięknych nie należy.
Nie znam dżdżownicy, która,
Ma kolorowe pióra,
Puchate miękkie łapki,
Albo futerko w ciapki.
W sumie to chyba żadna
Dżdżownica nie jest ładna.
Wygląda byle jak.
Nawet nosa jej brak.
Ale nie patrzy na siebie,
Tylko pełznie i grzebie,
I z jakiegoś powodu,
Ciągle sunie do przodu.
Omija korzenie, badyle,
Nie staje nawet na chwilę:
Jeszcze kawałek, ciut, ciut,
Byle w przód, ciągle w przód.
Kiedy dżdżownica się zmęczy,
To nie marudzi, nie jęczy.
Weźmie łyk oranżady,
Wykona cztery przysiady,
Kebab ze szczawiem doje,
I dalej robi swoje.
To wielka jest tajemnica,
Dlaczego każda dżdżownica,
Grzebie wciąż wszerz i wzdłuż.
Dżdżownice tak mają, i już!  

Niech w parku, czy na ulicy,
Najdzie Cię czasem ochota,
By krzyknąć w stronę dżdżownicy:
Dżdżownico! Dobra robota!

Hobby  

Hobby mojej cioci
to uprawianie paproci. 
Ilekroć odwiedzę ciocię,
widzę paproci krocie. 
W doniczkach, dzbankach i puszkach,
na parapetach, na łóżkach, 
na krzesłach, szafie, na stole, 
na górze, pośrodku, na dole,
wszędzie stoją paprocie. 
Więc grzecznie pytam ciocię:
Ciociu! Po co to ci?
A ciocia w paprociach psoci!
Najpierw udaje mopsa:
bryka, siupa i hopsa.
Robi salto z obrotem,
fiflaka, przysiad, a potem 
zgina się i wygina, 
i na paprocie się wspina,
jak na najwyższe drzewa. 
Siada na liściu i śpiewa.
I myślę, patrząc na ciocię,
która uprawia paprocie, 
że człowiek szczęśliwy się robbi, 
kiedy ma jakieś hobby.