ART ASK

W tym odcinku moimi gościniami są Agata Klepka i Agnieszka Strzeżek z kolektywu Matki Twórczynie, który współtworzy również Sonia Jaszczyńska. Punktem wyjścia do naszej rozmowy jest publikacja „Ręka, która porusza kołyskę, trzyma pędzel” — ważna książka łącząca badania, osobiste doświadczenia i rekomendacje dotyczące sytuacji osób rodzicielskich w polu sztuki i kultury.

Rozmawiamy o niewidzialnej pracy opiekuńczej, systemowych nierównościach, prekaryjności i instytucjonalnych barierach, które sprawiają, że wiele osób rozwija swoją praktykę twórczą kosztem snu, odpoczynku czy czasu dla siebie. Zastanawiamy się także, dlaczego opieka wciąż pozostaje tematem marginalizowanym w dyskusjach o sztuce oraz jak mogłyby wyglądać bardziej sprawiedliwe i wspierające modele funkcjonowania instytucji kultury.
W rozmowie przywołujemy również głosy badaczek, artystek i aktywistek, które od lat kształtują debatę wokół troski, pracy reprodukcyjnej i równości, pokazując, że opieka nie jest wyłącznie prywatnym doświadczeniem, ale także ważnym zagadnieniem politycznym, społecznym i kulturowym.
To rozmowa o sztuce, ale także o pracy, wspólnocie, widzialności i wartościach, na których chcielibyśmy budować przyszłość kultury.

Miłego słuchania!

To wyjątkowy odcinek podcastu ART ASK — zamiast rozmowy usłyszycie nagranie wykładu pisarki, Anki Wandzel, który odbył się podczas ART ASK Labu w Warszawskim Obserwatorium Kultury.
Anka, choć sama podchodzi do formy wykładu z dystansem, dzieli się tu niezwykle poruszającą i wielowątkową opowieścią o edukacji bliskiej środowisku, niewidzialnej pracy w kulturze oraz prawie do nazywania siebie artystką. Zajrzymy także za kulisy powstawania „Rhizopolis” Joanny Rajkowskiej, a całość dopełniają wątki natury i zielarstwa.
To eseistyczna, osobista narracja, w której sztuka splata się z doświadczeniem i refleksją. Zapraszam do słuchania i dzielenia się tym odcinkiem.

W tym solo odcinku przyglądam się zabawie, ludyczności i gamifikacji w edukacji artystycznej. Zastanawiam się, dlaczego wraz z profesjonalizacją procesu twórczego tak często tracimy przestrzeń na eksperyment, improwizację, absurd i działanie z czystej ciekawości — mimo że właśnie z tych obszarów bardzo często rodzi się sztuka.
To opowieść o zabawie nie jako przeciwieństwie powagi, ale jako szczególnym trybie poznania, który angażuje ciało, relacje, intuicję i myślenie systemowe. Pojawia się tu także pojęcie Magic Circle oraz historia autorskiej gry tabletop stworzonej przeze mnie na potrzeby ART ASK LAB — gry, która stała się narzędziem wspólnego wyobrażania sobie innych modeli edukacji.
To kolejny odcinek serii solo insightów powstałych w ramach stypendium KPO dla Kultury.
Zapraszam do odsłuchu :)

W tym solo odcinku przyglądam się pojęciu unlearningu czyli oduczania się i zastanawiam się, czy naprawdę możliwe jest porzucenie wiedzy, nawyków i sposobów myślenia, które przez lata zapisywały się w naszych ciałach, odruchach i codziennych praktykach.
To opowieść o automatyzmach, pamięci ciała i o tym, że unlearning być może nie polega na wymazywaniu starego programu, ale raczej na budowaniu wobec niego nowych kontrpropozycji.
Pojawiają się tu między innymi eksperymenty związane z próbą oduczenia się jazdy na rowerze, historia „odwróconego roweru” Destina Sandlina, a także refleksje o edukacji artystycznej, która bardzo często opiera się na powtarzalnych wzorcach, spójności i reprodukowaniu określonych modeli myślenia.
To także odcinek o dyskomforcie, zmianie perspektywy i o tym, dlaczego proces oduczania się nigdy nie jest całkowicie neutralny — bo zawsze uwikłany jest w kwestie władzy, widzialności i systemów, w których funkcjonujemy.
To kolejny odcinek serii solo insightów powstałych w ramach stypendium KPO dla Kultury.
Zapraszam do odsłuchu :)

W tym solowym odcinku przyglądam się słowu „POMIĘDZY” jako przestrzeni zawieszenia między dyscyplinami, językami i sposobami myślenia w edukacji artystycznej.
Opowiadam o interdyscyplinarności nie jako metodzie łączenia dziedzin, ale jako praktyce rozszczelniania sztywnych struktur wiedzy i przesuwania granic tego, co może być myślane, mówione i robione w sztuce oraz edukacji.
Odwołuję się do myśli Michela Foucaulta oraz praktyk takich jak Forensic Architecture, które pokazują, jak wiedza może powstawać w ruchu — na styku sztuki, architektury, technologii, badań i narracji społecznych.
Dzielę się także moim osobistym doświadczeniem pracy w obszarach „pomiędzy” — między ciałem a obrazem, ruchem a politycznością, dydaktyką a praktyką artystyczną — oraz tym, jak ta przestrzeń stała się dla mnie jednym z najważniejszych źródeł twórczej i edukacyjnej energii.
To kolejny odcinek serii solo formatów powstałych w ramach stypendium KPO dla Kultury.
🎧 Zapraszam do słuchania.