Psychologicznie Rzecz Biorąc

Macie nas! Opisu jeszcze nie ma. Ale powstanie. W przeciwieństwie do raportów za dwieście koła, bez wspomagaczy jakichkolwiek! Tylko trzeba trochę poczekać... :(
Ale w międzyczasie można posłuchać odcinka o nagości, o ciele, o społecznej odpowiedzialności za ciało, o fizjologii, i o rzeczach, które się filozofom nie śniły!

Są takie rzeczy, które wielu psychologów myśli… ale raczej nie wypowiada ich na głos. My za to stwierdziliśmy, że to idealny moment, żeby popełnić kolejny zawodowy błąd.
Rozmawiamy między innymi o tym, dlaczego nie każdy potrzebuje terapii, jak psychoterapia stała się momentami uniwersalną odpowiedzią na wszystko i trochę przypomina kartę „Wyjdź z więzienia” z Monopoly.
Wspomnimy o tym, że nie każda emocja wymaga przepracowania, a także dlaczego warto czasem wysłuchać całej wypowiedzi, zanim zacznie się pisać komentarz.
Zwłaszcza jeśli pierwsze zdanie brzmi: „Kazirodztwo nie jest aż takie złe…”

Czy można mieć TikToka? Nagrać rolkę? Zaśmiać się z mema? Ilu psychologów pomieści jeszcze Instagram?
Czy jeśli pacjent zobaczy cię w stroju kąpielowym, to od razu tracisz prawo wykonywania zawodu? Jak dużym faux-pas jest noszenie obrączki? Czy dozwolone jest częstowanie klientów herbatą? A randkowanie z klientami? Nie? To może chociaż przyjaźń?
Ruszcie wraz z nami w przygodę podczas której będziemy usilnie lawirować pomiędzy skrajnie nieetycznymi „eksperymentalnymi metodami” a świętszymi od rzułciutkiego papaja specjalistami. Spróbujemy także zobaczyć czy psychologom wolno więcej czy mniej niż innym specjalistom w kontekście swobody zawodowej.
Będzie o social mediach, granicach, podwójnych relacjach, edukacji w internecie i absurdach, które z czasem urastają do rangi zawodowych dogmatów.

Szanowni Państwo, dla nas - entuzjastów Gombrowicza, Herberta, Handkego i Tokarczuk - nadeszły mroczne czasy. Znajcie nasze poświęcenie i cierpienie. Tym razem bowiem postanowiliśmy sprawdzić, co czyta internet. Powiemy tylko tyle: dawno nie tęskniliśmy za egzystencjalnym cierpieniem i wielostronicowymi opisami grzybów.
Poświęciliśmy się dla Was, szanowni Słuchacze, dla nauki, żeby odpowiedzieć na pytanie: kiedy Young Adult przestało być o dorastaniu i zakochiwaniu się w wampirach, a zaczęło być o niekończącej się owulacji i naprawdę PULSUJĄCYCH czlonkach?
W tym odcinku czytamy i fragmenty wybranych książek YA, i zastanawiamy się, gdzie przebiega granica między swobodą twórczą, marketingiem a odpowiedzialnością.
Czy bardzo pikantne sceny w książkach kierowanych do młodszych odbiorców mogą wpływać na sposób myślenia o relacjach, cielesności i zgodzie? Czy romantyzowanie toksycznych zachowań to tylko fikcja, czy jednak coś więcej? I dlaczego dyskusja wokół tych książek budzi tyle emocji?
Porozmawiamy o krytycznym czytaniu, ale także zobaczymy jakie wzorce prezentuje współczesna literatura i czy fakt, że coś świetnie się sprzedaje, oznacza, że nie warto zadawać trudnych pytań.
⚠️ W odcinku czytamy dosłowne fragmenty książek oraz rozmawiamy o treściach przeznaczonych dla dojrzałych odbiorców.

Jedni wracają z urlopu z listą odwiedzonych zabytków, inni z opalenizną i przeczytaną książką. Jedni wybierają city breaki, inni trekking, jeszcze inni pięciogwiazdkowy resort. Jest jednak pewna grupa ludzi, która po usłyszeniu słów "all inclusive" natychmiast dostaje potrzebę wygłoszenia wykładu o "prawdziwym" podróżowaniu.
W tym odcinku rozmawiamy o tym, dlaczego tak bardzo lubimy oceniać cudze sposoby podróżowania i odpoczywania. Wspomnimy też o tym, jak bardzo pogubiliśmy się w samym pojęciu odpoczynku. Bo czasem największym wyzwaniem nie jest zrobienie 50k kroków przed obiadem, a umiejętność leżenia przy basenie bez poczucia winy.
Czy all inclusive naprawdę jest "gorsze"? Skąd bierze się przekonanie, że wartościowy urlop musi być ambitny, aktywny i męczący?
I dlaczego coraz więcej osób nie potrafi po prostu odpocząć, nawet kiedy wreszcie ma na to czas? A także dlaczego czujemy się tak, a nie inaczej na lotniskach i jak owe porty lotnicze manipulują nami, pasażerami?
O podróżach, które mają robić dobrze nam, a nie naszym obserwatorom.