Psychologicznie Rzecz Biorąc

Cukier, słodkości i inne śliczności… a potem trauma na całe życie?
"Szanowni państwo, czas na film!", "Rolf uwielbia kurczaki!", "Głupi kundel! Ja się niby boję?!". A może pamiętacie jeszcze inne teksty, które do dziś potraficie wyrecytować z pamięci, choć od ostatniego seansu minęło jakieś dwadzieścia lat?
Cartoon Network, ZigZap, MiniMax… To właśnie tam dorastowaliśmy, oglądając kreskówki, które miały nas bawić, ale czasem fundowały nam emocje, na które chyba nikt nas nie przygotował…
W tym odcinku wracamy do kultowych animacji naszego dzieciństwa. Rozkładamy na czynniki pierwsze ich humor, absurd, mrok i teksty, które weszły do naszego codziennego języka. Zastanawiamy się, czy to rzeczywiście były bajki dla dzieci, czy może twórcy przemycali w nich żarty, które rozumieli przede wszystkim dorośli. I wreszcie: czy niektóre z tych historii były po prostu dziwne, czy jednak mogły być dla małych widzów straszne, niepokojące albo szkodliwe?
A przy okazji zajrzymy też trochę za kulisy naszego poczucia humoru i zastanowimy się, czy to właśnie te wszystkie kreskówkowe przygody miały jakiś udział w tym, że zostaliśmy psychoterapeutami...
Wracamy do bajek, które bawiły, przerażały i wychowywały całe pokolenie. Tym razem jednak oglądamy je nie oczami dzieci, ale dorosłych, którzy zaczynają zadawać niewygodne pytania.

Ach, co to był za ślub! Piękna para - jak z żurnala. Ona młoda, on - niewątpliwie - młody duchem. Ona zapomniała kwiatów, on opowiada jej o pizzy z kebabem. Ona uśmiecha się i komplementuje jego niebieskie oczy, on zaś wspomina wschód Słońca na Hawajach. Gdy ona zastanawiała się czy jest doktorem nauk, czy medycznym - on, rozprawiał o licznych telefonach do kurii.
Ślub który miał się nie odbyć. Jest cudem. Oni są cudami, cudowni, cudem na siebie trafili. Nie ma przypadków. Są tylko znaki.
Wolni od nieetycznego stawiania diagnoz, ocen czy niemerytorycznych tez pochylamy się nad nową IT COUPLE polskiego show-biznesu.
Czy istnieje okres czasu wymagany do spędzenia ze sobą przed podjęciem decyzji o ślubie? Czy każda ponad kilkunastoletnia różnica wieku w parze to już grooming? Czym tak naprawdę jest "chemia" w związku i czy relacja może bez niej istnieć?
Odpowiedzi na te i kolejne - niezliczone wprost pytania - znajdziecie w najnowszym odcinku!

To może być ostatni odcinek w naszej karierze. Przyszedł czas na kontrowersyjne opinie. Uwaga. Gotowi? Gotowe? (werble…) Pies to nie dziecko. Nie jest nim i nigdy nie będzie.
Uff. Zrobione. Jeszcze tu jesteście? Wow. To chodźcie posłuchać, bo dziś rozkminiamy, dlaczego coraz częściej kupujemy zwierzętom i sobie nie tylko akcesoria, ale całe doświadczenie bycia rodzicem. Czy pies stał się substytutem dziecka? Czy „cat mom” to po prostu współczesna wersja macierzyństwa? I czy można kochać zwierzę jak dziecko, jednocześnie pamiętając, że… nim nie jest?
Bo może tak naprawdę nie chciałaś psa, a być mamą, ale jakoś tak… taniej, ciszej i wygodniej?
Jasne — kochamy nasze zwierzęta. Ale czy czasem nie zaczęliśmy robić z nich dzieci, bo łatwiej kochać kogoś, kto nigdy nie wyjdzie z domu z plecakiem i nie powie nam, że jesteśmy najgorszymi rodzicami na świecie?
Ale pamiętaj, że wybierając zwierzaka wybierasz bilet (wcale nie darmowy) na cały spektakl o śmierci. Tak, pies umrze przed Tobą. Czeka Cię jego starość, choroba, śmierć, pogrzeb i pytanie: czy można chcieć utknąć w tej wiecznej pętli żałoby po „dziecku” na zawsze?
Posłuchajcie o antropomorfizacji, samotności, bezdzietności, konsumpcji, potrzebie opiekowania się kimś, granicy między miłością a przesadą i o tym, czy pies naprawdę potrzebuje pianki z Ritualsa.
Ale będzie też oczywiście o przebrzydłych kapitaluchach. Czy naprawdę chodzi o dobro psa, czy czasem po prostu bardzo dobrze płatny rynek sprzedaje nam możliwość pobawienia się w rodzicielstwo? I komu się to opłaca?

Nagość jest czymś zupełnie naturalnym. A jednocześnie potrafi wywoływać ogromne emocje, wstyd, oburzenie albo… poczucie wolności.
Gdzie właściwie kończy się moja wolność do decydowania o własnym ciele, a zaczyna komfort i granice innych osób? Czy nagość zawsze jest neutralna? Czy karmienie piersią w miejscu publicznym powinno być traktowane dokładnie tak samo jak każda inna forma nagości? Czy sauna to przestrzeń, w której obowiązują inne zasady? I co z sytuacjami, w których ktoś celowo eksponuje swoje ciało tak, żeby inni to zauważyli?
Pytanie „czy mogę?” nie zawsze jest tym samym pytaniem co „czy powinnam?” — i właśnie o tych granicach chcemy porozmawiać.- kto z nas chciałby obudzić się w ciele płci przeciwnej?- jak reaguje Olga gdy orientuje się, że ktoś ma przy niej erekcję?- kto widział świecenie cycem w kościele?- czy Sławek lubi być masowany?
Odpowiedzi na te i WIELE więcej równie światłych pytań czekają na Was w pierwszym odcinku nowego sezonu „Psychologicznie Rzecz Biorąc” ✨

Są takie rzeczy, które wielu psychologów myśli… ale raczej nie wypowiada ich na głos. My za to stwierdziliśmy, że to idealny moment, żeby popełnić kolejny zawodowy błąd.
Rozmawiamy między innymi o tym, dlaczego nie każdy potrzebuje terapii, jak psychoterapia stała się momentami uniwersalną odpowiedzią na wszystko i trochę przypomina kartę „Wyjdź z więzienia” z Monopoly.
Wspomnimy o tym, że nie każda emocja wymaga przepracowania, a także dlaczego warto czasem wysłuchać całej wypowiedzi, zanim zacznie się pisać komentarz.
Zwłaszcza jeśli pierwsze zdanie brzmi: „Kazirodztwo nie jest aż takie złe…”