Psychologicznie Rzecz Biorąc

To może być ostatni odcinek w naszej karierze. Przyszedł czas na kontrowersyjne opinie. Uwaga. Gotowi? Gotowe? (werble…) Pies to nie dziecko. Nie jest nim i nigdy nie będzie.
Uff. Zrobione. Jeszcze tu jesteście? Wow. To chodźcie posłuchać, bo dziś rozkminiamy, dlaczego coraz częściej kupujemy zwierzętom i sobie nie tylko akcesoria, ale całe doświadczenie bycia rodzicem. Czy pies stał się substytutem dziecka? Czy „cat mom” to po prostu współczesna wersja macierzyństwa? I czy można kochać zwierzę jak dziecko, jednocześnie pamiętając, że… nim nie jest?
Bo może tak naprawdę nie chciałaś psa, a być mamą, ale jakoś tak… taniej, ciszej i wygodniej?
Jasne — kochamy nasze zwierzęta. Ale czy czasem nie zaczęliśmy robić z nich dzieci, bo łatwiej kochać kogoś, kto nigdy nie wyjdzie z domu z plecakiem i nie powie nam, że jesteśmy najgorszymi rodzicami na świecie?
Ale pamiętaj, że wybierając zwierzaka wybierasz bilet (wcale nie darmowy) na cały spektakl o śmierci. Tak, pies umrze przed Tobą. Czeka Cię jego starość, choroba, śmierć, pogrzeb i pytanie: czy można chcieć utknąć w tej wiecznej pętli żałoby po „dziecku” na zawsze?
Posłuchajcie o antropomorfizacji, samotności, bezdzietności, konsumpcji, potrzebie opiekowania się kimś, granicy między miłością a przesadą i o tym, czy pies naprawdę potrzebuje pianki z Ritualsa.
Ale będzie też oczywiście o przebrzydłych kapitaluchach. Czy naprawdę chodzi o dobro psa, czy czasem po prostu bardzo dobrze płatny rynek sprzedaje nam możliwość pobawienia się w rodzicielstwo? I komu się to opłaca?

Nagość jest czymś zupełnie naturalnym. A jednocześnie potrafi wywoływać ogromne emocje, wstyd, oburzenie albo… poczucie wolności.
Gdzie właściwie kończy się moja wolność do decydowania o własnym ciele, a zaczyna komfort i granice innych osób? Czy nagość zawsze jest neutralna? Czy karmienie piersią w miejscu publicznym powinno być traktowane dokładnie tak samo jak każda inna forma nagości? Czy sauna to przestrzeń, w której obowiązują inne zasady? I co z sytuacjami, w których ktoś celowo eksponuje swoje ciało tak, żeby inni to zauważyli?
Pytanie „czy mogę?” nie zawsze jest tym samym pytaniem co „czy powinnam?” — i właśnie o tych granicach chcemy porozmawiać.- kto z nas chciałby obudzić się w ciele płci przeciwnej?- jak reaguje Olga gdy orientuje się, że ktoś ma przy niej erekcję?- kto widział świecenie cycem w kościele?- czy Sławek lubi być masowany?
Odpowiedzi na te i WIELE więcej równie światłych pytań czekają na Was w pierwszym odcinku nowego sezonu „Psychologicznie Rzecz Biorąc” ✨

Są takie rzeczy, które wielu psychologów myśli… ale raczej nie wypowiada ich na głos. My za to stwierdziliśmy, że to idealny moment, żeby popełnić kolejny zawodowy błąd.
Rozmawiamy między innymi o tym, dlaczego nie każdy potrzebuje terapii, jak psychoterapia stała się momentami uniwersalną odpowiedzią na wszystko i trochę przypomina kartę „Wyjdź z więzienia” z Monopoly.
Wspomnimy o tym, że nie każda emocja wymaga przepracowania, a także dlaczego warto czasem wysłuchać całej wypowiedzi, zanim zacznie się pisać komentarz.
Zwłaszcza jeśli pierwsze zdanie brzmi: „Kazirodztwo nie jest aż takie złe…”

Czy można mieć TikToka? Nagrać rolkę? Zaśmiać się z mema? Ilu psychologów pomieści jeszcze Instagram?
Czy jeśli pacjent zobaczy cię w stroju kąpielowym, to od razu tracisz prawo wykonywania zawodu? Jak dużym faux-pas jest noszenie obrączki? Czy dozwolone jest częstowanie klientów herbatą? A randkowanie z klientami? Nie? To może chociaż przyjaźń?
Ruszcie wraz z nami w przygodę podczas której będziemy usilnie lawirować pomiędzy skrajnie nieetycznymi „eksperymentalnymi metodami” a świętszymi od rzułciutkiego papaja specjalistami. Spróbujemy także zobaczyć czy psychologom wolno więcej czy mniej niż innym specjalistom w kontekście swobody zawodowej.
Będzie o social mediach, granicach, podwójnych relacjach, edukacji w internecie i absurdach, które z czasem urastają do rangi zawodowych dogmatów.

Szanowni Państwo, dla nas - entuzjastów Gombrowicza, Herberta, Handkego i Tokarczuk - nadeszły mroczne czasy. Znajcie nasze poświęcenie i cierpienie. Tym razem bowiem postanowiliśmy sprawdzić, co czyta internet. Powiemy tylko tyle: dawno nie tęskniliśmy za egzystencjalnym cierpieniem i wielostronicowymi opisami grzybów.
Poświęciliśmy się dla Was, szanowni Słuchacze, dla nauki, żeby odpowiedzieć na pytanie: kiedy Young Adult przestało być o dorastaniu i zakochiwaniu się w wampirach, a zaczęło być o niekończącej się owulacji i naprawdę PULSUJĄCYCH czlonkach?
W tym odcinku czytamy i fragmenty wybranych książek YA, i zastanawiamy się, gdzie przebiega granica między swobodą twórczą, marketingiem a odpowiedzialnością.
Czy bardzo pikantne sceny w książkach kierowanych do młodszych odbiorców mogą wpływać na sposób myślenia o relacjach, cielesności i zgodzie? Czy romantyzowanie toksycznych zachowań to tylko fikcja, czy jednak coś więcej? I dlaczego dyskusja wokół tych książek budzi tyle emocji?
Porozmawiamy o krytycznym czytaniu, ale także zobaczymy jakie wzorce prezentuje współczesna literatura i czy fakt, że coś świetnie się sprzedaje, oznacza, że nie warto zadawać trudnych pytań.
⚠️ W odcinku czytamy dosłowne fragmenty książek oraz rozmawiamy o treściach przeznaczonych dla dojrzałych odbiorców.