Ja vs dorosłe ADHD

Oczywiście, że sobie przypomniałam, że warto było powiedzieć coś więcej niż ostatnio.

Jeżeli jesteście ciekawi kursu, a którym opowiadam - podpisując się każdą kończyną przekazuję:
https://bit.ly/MindfulnessDlaADHD

To jest ostatni odcinek w serii „Ja vs dorosłe ADHD”.
Nie dlatego, że mi się znudziło. Dlatego, że ta historia wykonała swoją robotę. Ten format był autoterapią, był procesem i był miejscem, w którym mówiłam na głos rzeczy, których wcześniej nie umiałam nazwać. A skoro terapia ma sens wtedy, kiedy prowadzi do domknięcia - to dziś domykam.
I jeszcze jedno, zanim zgaszę światło.
To, że kończę „Ja vs dorosłe ADHD”, nie znaczy, że znikam. Po prostu przestawiam kamerę. Z „dlaczego mi tak jest” na „co z tym robię i dokąd idę dalej”. Mniej autoterapii na wizji, więcej sensownej narracji o tym, co buduję.
Jeśli byliście tu dla prawdy, a nie dla formatu, to zostajemy razem.
Tylko w nowym układzie.
Jeżeli wolicie poczytać - zapraszam TUTAJ

Jestem chora, niewyspana, a dyskomfort jest za wysoki - ale i tak nagrywam ten odcinek. Dlaczego?
Bo nie umiem odpoczywać.
Dlaczego? Bo lista zadań nigdy się nie kończy, bo paraliż wykonawczy obezwładnia, bo wypalenie czeka z otwartymi ramionami.
Czy da się to zmienić?
A może to tylko biologiczne ograniczenie?
Quo Vadis?
Wolicie poczytać?
Zapraszam: Transkrypcja

Wyszukiwarka wie o nas więcej, niż chcielibyśmy przyznać. W ciągu dnia udajemy produktywnych dorosłych, a nocą wpisujemy w Google to, czego nie odważylibyśmy się powiedzieć komukolwiek. Ten odcinek to behawioralna wycieczka po raporcie „What Are We Searching For?”- zjawiskowym lustrze naszych codziennych nadziei, lęków i skrywanych pragnień.
Zapraszam do odsłuchu i niezmiennie zapraszam na bloga https://moxiestories.blog/

Wersja czytana dostępna jest TUTAJ

Dwa lata temu odpaliłam ten podcast z drżeniem rąk i wstydem przebranym za strach. Dziś nagrywam 46. odcinek i pierwszy raz mówię to bez przyklęku: robię to naprawdę.
Z odwagą, z intencją i z prośbą o Wasze wsparcie.
Mówię dziś o wstydzie, strachu, egoizmie (tym zdrowym!) i o tym, czym dla mnie jest „pierwsza pomoc emocjonalna”.
O tym, jak bardzo nie umiemy reagować, gdy ktoś dotyka tematu samobójstwa - i jak ważne jest, żeby jednak próbować.
zatrzymaj samobójstwo - Bezpłatna i anonimowa pomoc dla osób w kryzysie samobójczym, po próbie samobójczej, oraz w żałobie po samobójczej śmierci bliskiego, a także tych, którzy chcą pomóc.

A jeśli ten podcast kiedykolwiek pomógł Ci choć odrobinę - kliknięcie suba, lajka czy komentarza naprawdę robi robotę.
I jeszcze jedno: razem z Marzeną ruszamy z pilotażem 4-tygodniowego kursu uważności dla osób z ADHD w formule barteru. Zero opłat, trzy ankiety, pełna obecność i bezpieczna przestrzeń.
Ruszamy już w grudniu.
Link do opisu kursu: https://fb.me/e/9R6JqqqutBezpośredni zapis: https://forms.gle/4osrjTJLGtT2S9aq8
Dzięki, że jesteś. Dzięki za każdy sygnał, że to ma sens.
Do usłyszenia.

Wersja czytana odcinka dostępna jest TUTAJ