Izba wytrzeźwień

Ostatnia Izba Wytrzeźwień z Anglii, ostatnia zanim zostanę bezrobotnym i ostatnia zanim zostanę bezdomnym. No na jakiś czas przynajmniej.

Lżejsze rozmowy o miejscach, które by można zobaczyć w Anglii, Polsce i w Europie, i cięższe o tym czy lepiej cieszyć się bezpieczną rytuną, czy raczej rzucić wszystko i zrobić rewolucję, żeby żyć bardziej, mocniej, lepiej.

Izbę Wytrzeźwień, czyli wszystko o Biblii i Bogu co chciałbyć wiedzieć, ale jesteś zbyt pijany, żeby zapytać.

W tym odcinku było o tym czy kościoły mają poczucie humoru, czy ateiści mają poczucie humoru i czy Bóg ma poczucie humoru i o eutanazji 25-letniej dziewczyny. Nie wszystko na tym świecie jest śmieszne, ale czy ze wszystkiego można się śmiać?

Dużo dzwonienia tym razem nie było, ale na czacie było z kim pogadać.

W marcu jakiś cud się stał, bo najpierw prawie nikogo nie było a potem nagle więcej ludzi przybyło niż na statystycznej mszy. I rozmowy na przeróżne tematy odnoszące się do Boga, wiary albo kościoła, łącznie z fizyką kwantową. Bardzo ciekawie.

Wszystko o Biblii i Bogu co chciałbyć wiedzieć, ale jesteś zbyt pijany, żeby zapytać.

Cały odcinek o tym, że jak człowiek żyjący w takich wygodnych, bezpiecznych, wyregulowanych czasach ma w ogóle szansę zdać się na Boga?

A, i był też jeden telefon z historią o czarnej krwi. W płucu. Foki.

Wszystko o Biblii i Bogu co chciałbyć wiedzieć, ale jesteś zbyt pijany, żeby zapytać.

Szansa na pytania o Boga, których nigdy nie zadałbyś księdzu, bo się boisz, że powie: tylko nie mów nikomu.

Można być na czacie, można zadzwonić. Można wierzyć, można nie wierzyć, ważne, żeby być.