przeKazania

Uczony w Prawie pyta Jezusa o największe przykazanie. Jezus odpowiada o miłości Boga i bliźniego, a potem dodaje coś bardzo mocnego: „Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy”.

Co właściwie znaczy „zawisło”? I co się dzieje, kiedy pod słowo „miłość” podstawimy coś innego — egoizm, wygodę, święty spokój albo zwykłe dogadzanie sobie?

W tym kazaniu wracam do starej historii o Hillelu, który miał streścić całą Torę człowiekowi stojącemu na jednej nodze, i do różnicy między prostym „nie rób zła” a ewangelicznym „czyń dobro”.

Bo chrześcijaństwo nie polega tylko na tym, żeby nikomu nie zaszkodzić. Jezus nie mówi: „nie będziesz krzywdził”. Mówi: „będziesz miłował”.

Spis treści:
Wstęp (00:00)
Przywitanie (02:02)
Ewangelia Mt 22, 34-40 (02:32)
Kazanie (03:25)
Zakończenie (16:38)

„Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga” to jedno z najbardziej znanych zdań Jezusa. Ale zwykle słyszymy tylko jego połowę.Tak — Bóg nie jest Cezarem. Wiary nie da się narzucić ustawą, a Kościół nie powinien być partią polityczną ani aparatem władzy.

Ale działa to również w drugą stronę: Cezar nie jest Bogiem. Państwo może stanowić prawo i rozstrzygać o legalności, ale samo głosowanie nie tworzy dobra i zła. Parlament może uchwalić ustawę, ale nie może uchwalić prawdy ani zastąpić ludzkiego sumienia.

W tym kazaniu o granicach władzy, moralności, sumieniu i prawdziwym rozdziale państwa od Kościoła. Bo moneta nosi obraz Cezara, ale człowiek nosi obraz Boga.

Spis treści
Wstęp (00:00)
Przywitanie (01:29)
Ewangelia Mt 22,15–21 (01:59)
Kazanie (03:08)
Zakończenie (16:22)

Król zaprasza na ucztę wszystkich — dobrych i złych. A jednak jednego z gości wyrzuca, bo ten nie ma stroju weselnego. Czy to nie jest trochę niesprawiedliwe?

W tym kazaniu patrzymy na szatę weselną nie jak na zwykły ubiór, ale jak na symbol odpowiedzi człowieka na Boży dar. Bóg robi pierwszy krok: przygotowuje ucztę, zaprasza, daje łaskę i otwiera drzwi. Ale człowiek nie jest bezwolny. Musi tę łaskę przyjąć i pozwolić, żeby naprawdę coś w nim zmieniła.

To także pytanie o nasze konsumpcyjne podejście do wiary. Czy przychodzę do Kościoła jak klient, który mówi: „zaskocz mnie”, czy jak ktoś, kto rozumie, że został zaproszony na ucztę, której sam nie mógłby sobie urządzić?

Bo Ewangelia mówi: przyjdź taki, jaki jesteś — ale nie po to, żeby koniecznie takim pozostać.

Spis treści:
Wstęp (00:00)
Przywitanie (01:12)
Ewangelia Mt 22, 1-14 (01:42)
Kazanie (03:42)
Zakończenie (18:45)

Różaniec bardzo łatwo zamienić w serię słów do „ładnego odmówienia”. Można próbować go urozmaicać: śpiewem, dopowiedzeniami, podziałem na role, zmianą tempa. Tylko czy właśnie o to chodzi?

W tym odcinku mówię o różańcu jako modlitwie, która ma prawo być monotonna. Nie dlatego, że jest nudna, ale dlatego, że powtarzalność może stopniowo odcinać nas od hałasu, rozproszeń i ciągłego analizowania.

„Zdrowaś Maryjo” nie jest tekstem do teatralnej deklamacji. Słowa mają stać się rytmem. Usta mówią, ręka przesuwa paciorki, a myśli mogą coraz bardziej wejść w obecność Boga i kontemplację tajemnicy.

Krótko też o tym, skąd wziął się różaniec i dlaczego jego prostota jest jego siłą.

Jezus opowiada przypowieść o dzierżawcach winnicy, którzy najpierw odrzucają sługi gospodarza, a później zabijają jego syna. Łatwo od razu uznać ich za złych. Trudniejsze pytanie brzmi: jak oni w ogóle doszli do takiego miejsca?

W tym kazaniu zatrzymujemy się przy jednym prostym fakcie: zanim dzierżawcy zaczęli pracować, ktoś wcześniej założył winnicę i im ją powierzył. Ich dramat zaczyna się wtedy, gdy zapominają o darze i zaczynają zachowywać się jak właściciele.

To kazanie o wdzięczności, wolności, darze i pokusie życia tak, jakby wszystko zaczynało się od nas. O tym, że można chcieć tego, co daje Bóg, a jednocześnie nie chcieć samego Dawcy.

Bo zanim zaczniemy robić Bogu bilans tego, czego nam brakuje, warto zobaczyć, czego sami sobie nigdy nie daliśmy.

Spis treści
Wstęp (00:00)
Przywitanie (01:33)
Ewangelia Mt 21, 33-43 (02:06)
Kazanie (03:55)
Zakończenie (19:30)