przeKazania

Jezus mówi: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”. Bardzo często zatrzymujemy się na samym upomnieniu, a zapominamy o pierwszym słowie: brat.

W tym kazaniu pytamy, czym naprawdę jest upomnienie braterskie. Nie chodzi o komentowanie cudzych grzechów z bezpiecznej odległości, moralną wyższość ani wygrywanie sporu. Chodzi o relację, która została zraniona, i o człowieka, którego Jezus każe próbować odzyskać.

Bo celem upomnienia nie jest satysfakcja, że miałem rację. Celem jest: „pozyskasz swego brata”.

Spis treści:
Wprowadzenie (00:00)
Przywitanie (00:58)
Ewangelia Mt 18, 15-20 (01:28)
Kazanie (02:40)
Zakończenie (19:54)

Piotr wychodzi z łodzi i idzie po wodzie do Jezusa. Ma odwagę, naprawdę wierzy i naprawdę chce być blisko Pana. A jednak zaczyna tonąć.

W tym kazaniu patrzymy na łódź jako obraz Kościoła i pytamy, czy problem Piotra nie polega także na tym, że jego wiara stała się zbyt samotna: moja wizja, moja decyzja, moje rozeznanie, moja droga. Wiara musi być osobista, ale nie może być samotna. Jezus ratuje Piotra nie po to, żeby został samotnym bohaterem wiary, ale żeby wrócił do łodzi, w której uczniowie razem wyznają: „Prawdziwie jesteś Synem Bożym”.

Spis treści:
Wprowadzenie (00:00)
Przywitanie (01:43)
Ewangelia Mt 14,22-33 (02:14)
Kazanie (03:51)
Zakończenie (17:09)

Herod ma pełny pałac, ale boi się opinii gości. Jezus znajduje się na pustkowiu, lecz kieruje się współczuciem i daje ludziom życie. Kazanie o dwóch ucztach, potrzebie poklasku, religijnej agresji udającej odwagę oraz prawdzie, która nie poniża człowieka, lecz pomaga mu wstać.

Spis treści
wstęp (00:00)
przywitanie (01:48)
Ewangelia Mt 14,13–21 (02:19)
Kazanie (03:51)
Zakończenie (16:28)

Jezus porównuje Królestwo Boże do skarbu ukrytego w roli i do drogocennej perły. W obu przypowieściach człowiek sprzedaje wszystko, co ma — ale nie ze smutku, tylko z radości, bo wie, co znalazł.

W tym kazaniu pytamy, czy chrześcijaństwo kojarzy nam się bardziej z listą strat, czy z odkryciem skarbu. Bo wiara nie zaczyna się od tego, co trzeba zostawić, ale od tego, co człowiek znajduje w Bogu.

Nie chodzi najpierw o to, co tracisz dla Boga. Chodzi o to, czy naprawdę zobaczyłeś, co w Nim zyskujesz.

Spis treści
Wstęp (00:00)
Przywitanie (02:02)
Ewangelia Mt 13,44-52 (02:33)
Kazanie (03:59)
Zakończenie (15:46)

W przypowieści o kąkolu słudzy chcą prostego rozwiązania: jest chwast, trzeba go wyrwać. Rolnik widzi jednak więcej. Widzi nie tylko problem, ale także zboże, które jeszcze rośnie i którego nie chce stracić.

To kazanie o cierpliwości Boga, która nie wynika z obojętności wobec zła, ale z miłości do dobra, które jeszcze dojrzewa. O tym, że Bóg nie udaje, że chwast nie istnieje, ale nie chce wyrwać razem z nim ani jednego kłosa.

Bo słudzy widzą problem. Rolnik widzi plon.

Spis treści:
Wstęp (00:00)
Wprowadzenie (02:17)
Ewangelia Mt 13,24-43 (03:14)
Kazanie (06:13)
Zakończenie (17:07)