Słuchać, żeby usłyszeć

Manfred to jest taki ksiądz, który podejmuje się misji niewyobrażalnych.
 
Takich, które wielu z nas nie mieszczą się w głowie.
 
Jest Niemcem, ale od ponad 30 lat mieszka w Oświęcimiu. I wsłuchując się w głos ziemi Auschwitz, stara się budować mosty pojednania i miłości tam, gdzie wielu widzi mury wrogości i nienawiści.
 
Często powtarza, że ostatnie słowo nie może należeć do zła.
 
I to właśnie ta myśl popycha go do działania również w kontekście wojny, która toczy się za naszą wschodnią granicą.
 
Utrzymuje kontakty zarówno z Rosjanami i Ukraińcami. Ma przyjaciół wśród jednych i drugich. W ostatnich latach odwiedzał ludzi w obu krajach. Co tam zobaczył i usłyszał?
 
Napisał też otwarty list do chrześcijan w Rosji. Po co to zrobił i jakie myśli w nim zawarł?
 
W pewnym momencie naszego spotkania mówi mocno: „Ta cholerna wojna musi się skończyć. Nie ma dyskusji” i zaraz dodaje: „Ale nie wierzę, że się skończy, jeśli będziemy się koncentrować tylko na tym, żeby używać coraz więcej broni”.
 
Manfred zadaje bardzo ważne pytanie, które praktycznie jest nieobecne w publicznych debatach w naszym Kościele: jaka powinna być chrześcijańska odpowiedź na tę wojnę?
 
Rozmawiamy o tym, do czego w trakcie wielkich konfliktów zaprasza nas nasza wiara. Czy da się „strzelać miłością” i co to właściwie miałoby znaczyć? Dlaczego trzeba się modlić zarówno za Ukraińców i Rosjan? Co to znaczy, że Bóg kocha jednych i drugich? I jak ewangeliczne przebaczenie i pojednanie pogodzić z odpowiedzialnością za zbrodnie?
 
Zapraszam Was do wysłuchania naszej rozmowy.

***

Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która wspiera je finansowo. Ten materiał również powstał dzięki ich wsparciu. Każda złotówka od Was umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów: https://patronite.pl/piotrzylka

***

Więcej odcinków podcastu: http://piotrzylka.pl/category/podcasty/

***

Zapraszam też na:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/piotrzylkablog
INSTARGAM: https://www.instagram.com/piotrekzylka/
YOUTUBE: https://www.youtube.com/@PiotrZykaVlog

Dorota i Sebastian wywrócili swoje życie do góry nogami.

A mieli dobre, poukładane życie. Ona lekarka, on ekspert w międzynarodowej firmie. Oboje po 40-tce, w małżeństwie od 24 lat, 4 dzieci, 2 psy i kot.

Nie omijały ich jednak trudności. On zachorował na nowotwór, ona drżała o to, jak sobie poradzą, jeśli jego zabraknie.

Ten kryzys nie powstrzymał ich przed wyruszeniem w bardzo nietypową drogę.

W 2024 razem ze swoimi dziećmi wyjechali do Taizé. I są tam do dziś.

Dlaczego wyjechali? Co tam robią? Jak wygląda ich codzienność?

Jak ta decyzja i doświadczenie funkcjonowania w ekumenicznej wspólnocie wpływają na ich myślenie, życie duchowe i rodzinne? Jak z tak dużą zmianą radzą sobie ich dzieci?

Co robią w nich spotkania z ludźmi z różnych wyznań chrześcijańskich, religii i kultur? Jak zmieniają ich serca kontakty z muzułmanami i uchodźcami? Czemu w swoim domu przyjmują buddystów?

Dlaczego uważają, że w przestrzeni duchowej tak ważna jest cisza? Czemu mówią, że w Kościele w Polsce jest za dużo nauczania a za mało karmienia i słuchania? Jak według nich nasza wspólnota może zawalczyć o odzyskanie zaufania młodzieży?

I co poradziliby biskupowi, który zapytałby ich, co warto zmienić w naszym Kościele?

Zapraszam do wysłuchania naszej rozmowy.

***

Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która wspiera je finansowo. Ten materiał również powstał dzięki ich wsparciu. Każda złotówka od Was umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów: https://patronite.pl/piotrzylka

***

Więcej odcinków podcastu: http://piotrzylka.pl/category/podcasty/

***

Zapraszam też na:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/piotrzylkablog
INSTARGAM: https://www.instagram.com/piotrekzylka/
YOUTUBE: https://www.youtube.com/@PiotrZykaVlog

Szymon był katolickim księdzem.

Kiedy się poznaliśmy był jeszcze diakonem. Widziałem w nim zapał do działania z ludźmi, poważne podejście do wiary i powołania, miłość do liturgii.

Dlaczego chciał zostać księdzem? Dlaczego odszedł? Czemu mówi, że obie decyzje były dobre?

„Widziałem coraz wyraźniej, że tu gdzie jestem nie czuję się bezpiecznie” - mówi w naszej rozmowie. I dodaje: „Było już tak, że szedłem do lasu, patrzyłem na gałęzie i zastanawiałem się, gdzie można...”

Co doprowadziło go do takiego stanu?

Kiedy księża odchodzą, wiele osób potrafi brutalnie podsumować ich decyzję słowami: zdradzili, zawiedli, pogubili się. Czy na pewno tak jest? Życie bywa o wiele bardziej złożone.

Szymon z jednej strony opowiada mi o tym, co w posłudze prezbiteratu było dla niego najpiękniejsze. Ale też o systemie i braku wrażliwości, które go emocjonalnie wykończyły. O ważnych relacjach ze świeckimi i o przełożonych, którzy nie okazali mu wsparcia, kiedy go najbardziej potrzebował.

Mimo, że sam odszedł, mówi, że wcale się nie cieszy, kiedy słyszy o odejściach innych księży.

Równocześnie nie zgadza się ze stwierdzeniem, że jak ktoś odchodzi, to na pewno z powodu kobiety, mężczyzny albo dziecka, które jest już w drodze.

Rozmawiamy o jego nieoczywistej, momentami bardzo trudnej historii, o niepraktykującym dziadku, który pokazał mu czym jest Ewangelia i o tym, jak wygląda życie - również to duchowe - po odejściu.

Zapraszam do wysłuchania naszej rozmowy.

***

Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która wspiera je finansowo. Ten materiał również powstał dzięki ich wsparciu. Każda złotówka od Was umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów: https://patronite.pl/piotrzylka

***

Więcej odcinków podcastu: http://piotrzylka.pl/category/podcasty/

***

Zapraszam też na:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/piotrzylkablog
INSTARGAM: https://www.instagram.com/piotrekzylka/
YOUTUBE: https://www.youtube.com/@PiotrZykaVlog

Artur jest człowiekiem, którego podziwiam.

Kiedy się urodził nazwano go Barbarą, ale on głęboko w sercu czuł, że jego tożsamość jest inna. Jest osobą transpłciową.

Bardzo zależało mi, żeby się z nim spotkać i porozmawiać, bo głos osób transpłciowych jest zdecydowanie zbyt mało słyszany w Kościele.

Podziwiam go za jego spokój, życiową mądrość i odwagę.

Artur jest chrześcijaninem mocno zaangażowanym w budowanie bezpiecznych przestrzeni dla wierzących osób LGBT+. Jednym z założycieli Wiary i Tęczy. Z zawodu lekarzem.

W 2011 roku był inicjatorem napisania listu do Benedykta XVI. Była to reakcja na wypowiedź papieża, która bardzo go zabolała. Sygnatariusze listu zaapelowali do Benedykta o potępienie aktów przemocy, tortur i morderstw dokonywanych na osobach LGBT+.

Rozmawiamy o jego przejmującej i nieoczywistej życiowej drodze.

W pewnym momencie Artur mówi: „Opowiadam swoją historię, dlatego, żeby ludzie, którzy myślą, że transpłciowość jest fanaberią, którą da się wyleczyć albo czymś, co zniknie jeśli ktoś się podda normom społecznym, wiedzieli, że tak nie jest”.

I dodaje: „Dotarło do mnie, jak wielką krzywdę osobom LGBT+ wyrządza nauczanie Kościoła”.

Zapraszam Was do wysłuchania naszej rozmowy.

***

Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która wspiera je finansowo. Ten materiał również powstał dzięki ich wsparciu. Każda złotówka od Was umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów: https://patronite.pl/piotrzylka

***

Więcej odcinków podcastu: http://piotrzylka.pl/category/podcasty/

***

Zapraszam też na:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/piotrzylkablog
INSTARGAM: https://www.instagram.com/piotrekzylka/
SPOTIFY: https://open.spotify.com/show/6EAcqwXrv2zwJtDAVSDw7C

W chwili, w której skończyliśmy nagrywać naszą rozmowę, ścisnęło mnie w gardle, a w oczach pojawiły się łzy. Popłakałem się.

Ta zaskakująca mnie samego reakcja była wynikiem dwóch silnych emocji, które pracowały w mojej głowie i w moim sercu.

Z jednej strony podziwu dla osoby, która miała odwagę zmierzyć się z pytaniem o to, jak chce, żeby dalej wyglądała jej droga duchowa i świadomie podjąć niełatwą decyzję.

Z drugiej smutku, że to czego szukała i potrzebowała, nie odnalazła w naszej rzymskokatolickiej wspólnocie.

Z Pauliną Model poznaliśmy się w 2012 roku na rekolekcjach autostopowych. Wielokrotnie nasze ścieżki przecinały się w klasztorze dominikanów na Stolarskiej w Krakowie.

Przez 6 lat była w neokatechumenacie. Dziś dokonuje konwersji do Kościoła ewangelicko-augsburskiego.

Dlaczego to robi? Czemu mówi, że w neokatechumenacie brakowało jej powietrza? Czego jej brakuje w Kościele rzymskokatolickim? Za czym będzie tęsknić? Co chce powiedzieć tym, którzy w nim zostają? 

Paulina jest również antropolożką badającą strategie radzenia sobie katolików, którym trudno się odnaleźć w Kościele. Jaki obraz wyłania się z ponad setki rozmów, które przeprowadziła w ramach pracy nad swoim doktoratem?

Rozmawiamy również o chrześcijańskim feminizmie, prymacie sumienia, nieżyciowości niektórych elementów nauczania Kościoła oraz procesie dekonstrukcji i rekonstrukcji tego, w co wierzymy.

W pewnym momencie Paulina mówi: „Chciałabym, żeby Kościół nie tłamsił ludzi”.

Zapraszam do wysłuchania naszej rozmowy.

***

Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która wspiera je finansowo. Ten materiał również powstał dzięki ich wsparciu. Każda złotówka od Was umożliwia mi dalsze działanie w wolności i planowanie kolejnych projektów. Dołącz do grona moich Patronek i Patronów: https://patronite.pl/piotrzylka

***

Więcej odcinków podcastu: http://piotrzylka.pl/category/podcasty/

***

Zapraszam też na:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/piotrzylkablog
INSTARGAM: https://www.instagram.com/piotrekzylka/
SPOTIFY: https://open.spotify.com/show/6EAcqwXrv2zwJtDAVSDw7C