Audycje Kulturalne

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Stanislaw-Staszewski.mp3
Architekt, inżynier, bard, w końcu mąż i ojciec – najnowsza wystawa w Muzeum Literatury przybliża postać Stanisława Staszewskiego, przypominając, że był postacią wielowymiarową, której nie warto sprowadzać wyłącznie do „Taty Kazika”. Na ekspozycji można zobaczyć pamiątki po artyście, w tym prezentowaną po raz pierwszy, gitarę Staszewskiego.

Stanisław Staszewski (1925- 1973) był członkiem Armii Krajowej, walczył w Powstaniu Warszawskim, cudem ocalał z obozu w Ebensee. Po wojnie rozpoczął studia architektoniczne, wkrótce został naczelnym architektem Płocka. Pod koniec lat 60.wyemigrował do Paryża.

Teksty jego piosenek były inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, a w miejscach z którymi się wiązał, szybko tworzył artystyczne społeczności, w których zyskiwał miano „barda”. Utwory, które po sobie pozostawił, wykonywał nie tylko Kult, ale także Jacek Kaczmarski.

Twórcy wystawy „Ta droga była bez końca. O Stanisławie Staszewskim” dotarli do żyjących wciąż przyjaciół i znajomych artysty, udało im się także odkryć niepublikowane wcześniej taśmy i zapiski, będące nie tylko zapisem pracy twórczej Staszewskiego, ale także jego osobowości.

Wystawa będzie prezentowana w Muzeum Literatury do 8 marca 2026 r. W Audycjach Kulturalnych opowiedzieli o niej kuratorzy: dr hab. Krzysztof Gajda, prof. UAM; Maciej Kubiak oraz Przemysław Lembicz.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Literatury.

Stanisław Staszewski podczas wesela. Paryż, początek lat 70. Ze zbiorów rodziny Staszewskich

Portret Stanisława Staszewskiego. Lata 60. Ze zbiorów rodziny Staszewskich

Stanisław Staszewski w mieszkaniu na Rue Oberkampf. Paryż ok. 1972. Ze zbiorów rodziny Staszewskich

Artykuł Stanisław Staszewski. „Każdy nosi w sobie prawdę na jego temat”. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Alicja-Wyszogrodzka.mp3
Przez kilka dekad projektowała tkaniny dekoracyjne, użytkowe i odzieżowe, a makatki, ręczniki czy chusteczki z jej charakterystycznymi pracami, do dzisiaj są obecne w wielu polskich domach. Sensoryczna wystawa w Muzeum Miasta Gdyni jest hołdem dla twórczości artystki.

Tworzyła tkaniny radosne i kolorowe, ozdobione unikatowymi wzorami – wykorzystywała motywy roślinne (choć nie lubiła zajmować się kwiatami), zwierzęce, czerpała inspiracje zarówno ze swojego najbliższego otoczenia, jak i z zagranicznych podróży, które pozwalały jej śledzić najnowsze trendy we wzornictwie i designie. Zdecydowanie sięgała po kolory oraz wzory: nowoczesne oraz geometryczne.

Wystawa „Alicja Wyszogrodzka. Polskie Projekty Polscy Projektanci” pozwala na doświadczanie wzorów: tkaniny można obserwować z bliska, dotykać a nawet się po nich wspinać. Wszyscy którzy wybiorą się do Muzeum Miasta Gdyni, mogą nie tylko prześledzić cały proces twórczy artystki, ale także podjąć próbę samodzielnego zaprojektowania tkaniny.

Ekspozycja jest dostępna do 22.02.2026 r.

W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej współkuratorka, Dorota Dombrowska-Wyżga.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Miasta Gdyni/ fot. Bogna Kociumbas-Kos

Artykuł „Wzory, które się nie nudzą”. Alicja Wyszogrodzka. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/Audycje-Kulturalne-Domicella-Bozekowska.mp3
Jest uznawana za jedną z najważniejszych przedstawicielek sztuki animalistycznej XX wieku. Rysunki, rzeźby i fotografie zafascynowanej naturą artystki, można oglądać w Koszarach Kantonistów na wystawie „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska”, będącej pierwszą od lat tak dużą ekspozycją jej prac.

Domicella Bożekowska niemal całe swoje twórcze życie poświęciła studiom nad zrachowaniami zwierząt. Była ich czułą i uważną obserwatorką, tworzyła szkice, rysunki i rzeźby, w których ujawniała się natura zwierzęcia: zwyczaje, sposoby poruszania się i komunikacji. Jej modelami często były mieszkające w jej domu zwierzęta, jak Fuga, pół wilczyca pół pies, mangusta Kitu czy fretka Pandulek.

Twórczość Bożekowskiej, przez lata pozostawała poza głównym nurtem sztuki, co oznaczało ograniczone możliwości wystawiania prac – ekspozycje, które udało się jej zrealizować, poruszały trudne wątki związane między innymi z ochroną zwierząt w Polsce.

Wystawa „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” zaprasza do świata artystki, w którym połączyły się fascynacja naturą, talent i doskonały warsztat. Prezentowane są jej rzeźby i rysunki, fotografie z rodzinnego archiwum a także pokazywane po raz pierwszy fragmenty nagrań.

Kuratorką wystawy „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” jest Kalina Cukrowska, współkuratorką i koordynatorką – Anna Szary, która opowiedziała o niej w Audycjach Kulturalnych.

Ekspozycja jest dostępna w Koszarach Kantonistów, w Łazienkach Królewskich do maja 2026 r.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Łazienek Królewskich/ fot. Paweł Czarnecki

Artykuł Domicella Bożekowska: „Opętana rysowaniem”. pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2026/01/NCK-E15-FINAL.mp3
W przededniu 20. rocznicy powstania Narodowego Centrum Kultury, Audycje Kulturalne rozmawiają z dyrektorem NCK-u – Robertem Piaskowskim.

2026 rok to ważny moment w historii Narodowego Centrum Kultury. Przypadają wtedy dwie rocznice – nowsza, czyli 20-lecie NCK-u w obecnym kształcie i 75-lecie powołania do życia instytucji pod tą nazwą. Jest to doskonały moment do podsumowania działalności, spojrzenia w przeszłość i opowiedzenia o planach na przyszłość. Przez tak długi czas NCK stało się mocną marką w świecie kultury, a szerokie spektrum działalności i skuteczność przeprowadzania bardzo różnych projektów, czyni z niego wiodącą instytucję kultury.

Z tej okazji gościem Audycji Kulturalnych jest Robert Piaskowski – dyrektor Narodowego Centrum Kultury.

Artykuł Kultura: centrum i peryferie – rozmowa z Robertem Piaskowskim pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.

https://audycjekulturalne.pl/wp-content/uploads/2025/12/Audycje-Kulturalne-Moda-Tercetu-Egzotycznego.mp3
Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę.

Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili prasę i słuchaczy, ale także zjeździli z koncertami kilka kontynentów i wydali kilkadziesiąt albumów. Charakterystyczne brzmienia i teksty, które nawiązywały do kultury Ameryki Południowej, w Polsce zostały docenione dopiero w latach 90.

Twarzą zespołu była Izabela Skrybant- Dziewiatkowska, wokalistka która trafiła do Tercetu z Operetki Wrocławskiej. To właśnie ona dbała o stroje i wizerunek zespołu, dobierając je samodzielnie, niejednokrotnie wydając na kostiumy gros wynagrodzenia. Również ona podkreślała w wywiadach, że misją zespołu, jest przynosić ludziom radość.

O tym jak prezentował się zespół, opowiada wystawa w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, pt. „EXOTICO. Moda Tercetu Egzotycznego”, przygotowana przez autorki: Aleksandrę Cichy, Różę Gołubowską, Kingę Krajewską i Karolinę Roszkowiak. W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej Kinga Krajewska.

Wystawę można było oglądać do końca sierpnia.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.

Artykuł Kreacja i autentyczność – moda Tercetu Egzotycznego pochodzi z serwisu Audycje Kulturalne.