Ale po co?

W trzydziestym pierwszym spacerze dzieje się dużo, bo jakoś długo nam się gadało. A zaczyna się tak niewinnie od piętnastu minut w mrozie, żeby przynajmniej stwarzać pozory aktywności na świeżym powietrzu...

Z nowości — Bartek oficjalnie ruszył ze swoim kanałem na YouTubie pod nazwą Szerszy kontekst. Nie trąbił o tym od razu, tylko cierpliwie tworzył, nagrywał cztery raz pierwsze wideo (a o powodach tej sytuacji dowiesz się przesłuchując ten Spacer), uczył się pracy z AI przy scenariuszach i doszedł do wniosku, że tak naprawdę robi to dla siebie — przy okazji może coś powiedzieć innym. Zupełnie jak z tym podcastem.

Jest spora porcja rozmowy o AI (niestety lub stety), o tym, jak gubi kontekst i zaczyna zmyślać, o paradoksie narzędzia, do którego próg wejścia jest poniżej poziomu ziemi, a efekt bywa losowy, jeśli nie potrafisz opisać własnych potrzeb. I o tym, dlaczego ludzie są spragnieni autentyczności, a nie AI-slopu.

Była chwila zadumy nad tym, jak mało wiemy o drugich ludziach — bo zapalony narciarz może przez trzydzieści lat nie powiedzieć nikomu, że uwielbia narty. I jest mądrość z pogranicza Memento mori w wersji ludowej: ostatnia koszula nie ma kieszeni.

Poruszyliśmy temat rozmowy z dziećmi i kiedy wypuszczają „przedskoczka” — dzięki Tomkowi Zielińskiemu z fundacji „Usłyszeć na czas”, prowadzącego webinary dla rodziców „Słodko pierdzący dorosły”. I o tym, jak ważne jest, żeby się zamknąć we właściwym momencie.

Bartek słuchał rozmowy Przemka Górczyka z suicydolożką Halszką Witkowską, która bardzo nim poruszyła, bo liczba samobójstw jest dwukrotnie wyższa od liczby ofiar wypadków drogowych, a temat wciąż bywa traktowany jak kłopot PR-owy.

Zaplanowane są już wyjazdy karpiowe, więc spokojnie, wątek wędkarski ma się dobrze, pojawił się w nim natomiast nowy element — polecamy przesłuchać.

I na koniec plan strategiczny na 2026: zrezygnować z pracy, żeby mieć czas na robienie własnych rzeczy, co z kolei wywołuje potrzebę pomysłu, jak pozyskać zasoby na utrzymywanie się i zjedzenie raz dziennie czegoś ciepłego. Ambitne.

———

Materiały wspomniane w trakcie Spaceru:

Kanał Szerszy kontekst
Życie Warte Jest Rozmowy
Suicydolożka Halszka Witkowska u Przemka Górczyka
Teen Tech Experiment na Instagramie
Cera Gibson na temat długości członków (przesłane w ramach obowiązku dziennikarskiego)

———

W trakcie tego Spaceru padają wątki dotyczące samobójstwa i emocji towarzyszących myślom samobójczym. Jeśli poruszane tematy dotknęły cię w szczególny sposób — nie jesteś sam. Poza numerami telefonów 116 111, 116 123 i 112, informacji i wsparcia możesz szukać na stronach:

Ministerstwa Zdrowia
Krajowy Program Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym
samobojstwo.pl

———

Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu ⁠buycoffee.to/alepoco i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem" na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiN-u, więc jeśli chcecie nam pomóc ten cel osiągnąć, to każda wpłata nas do niego przybliża.

Zapraszamy również do czytania na alepoco.substack.com.

———

Dziękujemy Wam wszystkim za to, że towarzyszycie nam w tej podróży przez zakręty codzienności,
Bartek i Łukasz

W nowy rok wchodzimy z nową energią, choć Bartek próbuje pogodzić się z psikusami usług technologicznych, a Łukasz testuje nowe narzędzia do wideo.

Są wątki dla rodziców nie tylko nastolatek, o tym, jak żyć w świecie zdominowanym przez technologię i portale reklamowe (znane dawniej jako media społecznościowe).

Rozmawiamy o tym, jak to jest być w „lepszym miejscu” — nie tylko na mapie Warszawy, ale przede wszystkim w głowie. Poruszamy temat noworocznych postanowień, które być może u niektórych z Was wciąż trwają, oraz wychodzenia z życiowych zakrętów. Jeśli czujecie, że utknęliście w metaforycznej „czarnej dupie”, to ten spacer jest właśnie dla Was — dzielimy się nadzieją, że zawsze da się z niej wyjść (my jesteśmy tego przykładem).

Z wielką radością (przynajmniej z punktu widzenia Łukasza, bo wątpliwą ze strony Bartka) witamy powrót wątku wędkarskiego — choć trwa zima sroga, to plany połowów na 2026 już zaczynają się krystalizować.

A nasza umowa społeczna z Wami pozostaje w mocy: gwarantujemy solidną porcję sucharów, które pomogą przetrwać zimową aurę. Padają też odważne (i nieco ryzykowne) obietnice dotyczące świętowania pierwszej rocznicy podcastu... ale o tym potrzebujecie posłuchać sami.
———
Materiał, o którym w trakcie Spaceru wspomina Bartek:
How to generate the most Creative Ideas\(even if you are not creative
———
Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu ⁠buycoffee.to/alepoco⁠⁠ i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem” na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiNu, więc jeśli chcecie się dowiedzieć, czy nam się uda, to każda wpłata przybliża nas do tego celu…
Zapraszamy również do czytania na https://alepoco.substack.com.⁠
———
Dziękujemy Wam wszystkim za to, że towarzyszycie nam chcecie nam towarzyszyć w tej podróży przez zakręty codzienności.
Bartek i Łukasz

Krótki (w nagraniu) spacer zaczynamy od wielkich marzeń o podboju reklamowym Warszawy — bo jak robić, to tylko grubo i najlepiej od razu na fasadzie Pałacu Kultury. Życie jednak to nie tylko spektakularne akcje marketingowe i sukcesy w robocie, ale też prozaiczne problemy z nagrywaniem i melancholia, która dopada nas w najmniej oczekiwanych momentach.
Pojawia się wątek o brutalnej prawdzie o egzystencji w chwili, kiedy okazuje się, że codzienność to nie tylko „rurki z kremem i miętolenie cycków”, ale przede wszystkim mierzenie się z trudnymi rzeczami.
I jest też o tym, że „każdy ma własne porno”, bo każdy z nas ma swoje specyficzne fiksacje, napędy i tematy, które go pochłaniają bez reszty.
Łukasz dzieli się tym, jak to jest nieść w jednym plecaku wkurw, smutek i cichą nadzieję jednocześnie, a obaj mówimy o tym, że rodzicielwsto nie jest prostą sprawą.
Nastąpiła również awaria jednego z mikrofonów (czytaj: KTOŚ wyłączył przez nieuwagę nagrywanie mikrofonu Łukasza — ta osoba została już przykładnie ukarana), czego skutkiem jest nieco słabszy fragment w środku tego Spaceru — odzyskaliśmy co się dało z drugiego mikrofonu.
Z punktu natomiast mając na uwadze, że w trakcie poprzedniego Spaceru nie pojawił się wątek karpiowy, tym razem nadrabiamy to karygodne niedopatrzenie.
———
Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu ⁠buycoffee.to/alepoco i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem” na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiNu, więc jeśli chcecie się dowiedzieć, czy nam się uda, to każda wpłata przybliża nas do tego celu…
Zapraszamy również do czytania na https://alepoco.substack.com.⁠
———
Dziękujemy Wam wszystkim za to, że chcecie nam towarzyszyć w tej podróży przez zakręty codzienności.
Bartek i Łukasz

Nagrywany jeszcze przedświątecznie, a publikowany na samiutkim początku 2026 roku spacer zaczynamy od świecących choinek i rozważań o braku magii świąt w świecie, w którym prezenty przynosi kurier, a nie mikołaj czy inny gwiazdor.
Szybko jednak schodzimy na ziemię, a konkretnie na grunt lęków, ataków paniki i brutalnej rzeczywistości rynku pracy, gdzie AI miesza szyki bardziej, niż byśmy chcieli i jesteśmy na to gotowi.
Jest o szukaniu pracy w dobie algorytmów, o tysiącach zgłoszeń na jedno miejsce i o tym, dlaczego autentyczność jest ważniejsza niż idealny post na LinkedInie.
Pojawia się wątek zdrowotny, bo gadamy o „przeglądzie podwozia” — o badaniach prostaty, kolonoskopii i o tym, co nadmiar elektrolitów na diecie keto może zrobić z nierozważnym człowiekiem. Wspominamy też o wieku metabolicznym Łukasza i dlaczego jego waga nieadekwatnie opisuje obraz jego wnętrza.
Jest o rezyliencji i łażeniu po górach, komercjalizacji Mount Everestu i o tym, ile determinacji potrzeba, by wspiąć się na dosłowny (lub przysłowiowy) szczyt — albo chociaż nie dać się zmieść z planszy.
Kończymy w typowym dla nas, „optymistycznym” tonie — AI jest zajebiste i straszne zarazem, a my i tak wszyscy umrzemy, więc doceńmy to, co mamy. Wyjątkowo (chyba po raz pierwszy w naszej historii) nie pojawiły się żadne wątki o rybach! Jednogłośnie uznajemy to za karygodny błąd w matriksie i zrzucamy winę na zimę.
Artykuł wspomniany w tym odcinku:
Ekonomiczna krótkowzroczność technologii
———
Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu ⁠buycoffee.to/alepoco⁠⁠ i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem” na precla, ciastko czy inną zapiekankę.
Zapraszamy również do czytania na alepoco.substack.com⁠.
———
Dziękujemy Wam wszystkim za to, że chcecie nam towarzyszyć w tej podróży przez zakręty codzienności — oby ten 2026 był dla nas wszystkich mniej popierdolony, niż poprzedni.
Bartek i Łukasz

Ten spacer jest spokojny, prawie wręcz leniwy — snujemy się nad Wisłą, pijemy kakao na Powiślu i rozmawiamy o tym, że czasami odpowiedni człowiek w odpowiednim momencie zadaje ci właściwe pytanie i nagle pojawia się chęć działania, zmiany.
O tym, że te różne warsztaty, metody pracy i narzędzia mają znaczenie tylko wtedy, gdy stoi za nimi relacja — bo biznes to zawsze kontakt człowieka z człowiekiem.
O szkoleniach, po których mało zostaje w głowie. O tym, że możesz zaaplikować do pracy bez żadnych kwalifikacji i czasem to zadziała, albo możesz mieć wszystko na papierze i wciąż się nie czuć wystarczająco dobry — choć to temat dla innej rozmowy.
Pojawia się wątek robotyzacji i kwestia przywłaszczania sobie pracy przez maszyny (tym bardziej, gdy na rynek wchodzą humanoidalne roboty takie jak Neo), co z kolei rodzi fundamentalne pytania o przyszłość pracy, szczególnie tej fizycznej czy niewymagającej wysokich kwalifikacji.
The NEO Robot Is A Warning The AI Bubble Will Collapse
Gdy maszyna może być sterowana zdalnie przez pracownika z tej „tańszej” części świata, co to oznacza dla całej struktury zatrudnienia i dla ludzi szukających pracy na rynku lokalnym? Te pytania przestały być abstrakcyjne — to rzeczywistość, która zaczyna się już teraz.
Jest też o tym, jak AI wpływa na nasze umiejętności — jeśli AI zrobi za nas pracę, czy stracimy umiejętność jej wykonywania? Skoro AI jest w stanie wykonywać zadania na stanowisku juniorskim, to gdzie mają znaleźć dla siebie miejsce młodzi ludzie wchodzący na rynek pracy? Skąd będziemy mieli doświadczonych ekspertów, skoro nie mamy miejsca dla początkujących?
Są suche żarciki (wiadomix), są ryby (nie mogło być inaczej), pojawił się też zupełnie nowy wątek, który ma szansę zagościć w kolejnych rozmowach. Jaki? Zapraszamy do słuchania!
———
Z DZIAŁA OGŁOSZEŃ
Mamy nową okładkę (jeeej!) i dorobiliśmy się strony w internecie!
Zapraszamy na alepocopodcast.pl.
———
Wasze dotychczasowe wpłaty zostały, rozumicie, w CAŁOŚCI PRZEPALONE NA MARKETING — wsparliśmy domowy budżet Marka Cukrogórskiego, niech ma chłop na bułki, a nam się przyda trochę rozgłosu w tych internetach.
Mogło się tak wydarzyć tylko dzięki Waszemu wsparciu, za które dziękujemy ogromnie — to dzięki Wam i Waszym ciężko zdobytym środkom płatniczym mogliśmy obcych ludzi wbrew ich woli zapoznać z fragmentem Spaceru dwudziestego szóstego.
Zachęcamy do dalszego wspierania poprzez serwis buycoffee.to/alepoco i zapraszamy kolejne osoby do wrzucenia przysłowiowego „piątaka” do naszej skarbonki.
———
Dziękujemy Ci za odsłuchanie tego Spaceru i chęć towarzyszenia nam we wspólnej podróży przez zakręty codzienności.
Bartek i Łukasz