Wspólnota J3-16

Słowo oparte na historii wskrzeszenia Łazarza (J 11:17–27) przypomina nam, że chrześcijaństwo nie polega na nauczeniu się godzenia ze śmiercią, lecz na poznaniu Jezusa Chrystusa, który ma nad nią władzę.

Historia Saula pokazuje, że można odnieść zwycięstwo w oczach ludzi, a jednocześnie ponieść duchową porażkę przed Bogiem. Saul spotyka Samuela i z przekonaniem mówi: „Wypełniłem rozkaz Pański!”. Nie czeka na ocenę proroka, ponieważ sam uznał już swoje postępowanie za właściwe. To niebezpieczna pułapka religijności: człowiek przestaje poddawać swoje decyzje osądowi Słowa, a zaczyna sam określać, co Słowo powinno znaczyć.

Nie jest to opowieść o wielkim królu, generale ani proroku, lecz o Ebedmelechu, takim najzwyklejszym na świecie ktosiu, człowieku, który miał linę, kilka starych szmat i odwagę zareagować na to co widzi. Nie znamy jego pochodzenia ani historii życia. Wiemy jednak, że w chwili próby stanął po stronie dobra. Pozostawił nam ważną lekcję: Nie musisz być człowiekiem, którego widzą ludzie, żeby być człowiekiem, którego widzi Bóg.

Słuchanie Boga nie polega na tym, że Jego słowa docierają do naszych uszu, ale na tym, że docierają do naszego życia. Bo widzicie, można wielokrotnie słyszeć Słowo Boże, a mimo to nie pozwolić mu niczego w sobie zmienić. Można znać Biblię, regularnie uczestniczyć w nabożeństwach, słuchać kazań i czytać chrześcijańskie książki, a jednocześnie żyć tak, jakby Bóg nigdy do nas nie przemówił.

Dalila krok po kroku prowadzi Samsona do zdrady. Za każdym razem pyta go o tajemnicę jego siły, a Samson odpowiada kłamstwem. Najpierw mówi o świeżych wiązkach, potem o nowych powrozach, a następnie niebezpiecznie zbliża się do prawdy. Granica przesuwa się powoli. To jeden z najgroźniejszych mechanizmów grzechu: „jeszcze tylko trochę”.
Dalila przestaje atakować jego tajemnicę, a zaczyna atakować jego serce. Manipuluje nim, mówiąc: „Jak możesz mówić, że mnie kochasz?”. Jej łzy stają się dla Samsona ważniejsze niż jej czyny. Woli uspokoić Dalilę niż ochronić swoje powołanie. Miłość wierzy, ale manipulacja żąda dowodów.
Nie przegrywa dlatego, że był słaby, ale dlatego, że oddaje najgłębszą część siebie komuś, kto już wielokrotnie udowodnił, że chce go zniszczyć. To, co dla Samsona jest intymnością, dla Dalili jest informacją potrzebną do zdrady.
Samson ufa pamięci dawnych zwycięstw, ale nie pyta już o obecność Boga. „Nie wiedział jednak, że Pan odstąpił od niego”. To dramatyczna prawda o życiu, bo człowiek może przez pewien czas funkcjonować duchowo na autopilocie: mówić jak dawniej, modlić się jak dawniej, śpiewać jak dawniej i pełnić swoją funkcję jak dawniej, a jednocześnie utracić żywą świadomość obecności Boga.
Człowiek, który wcześniej nie chciał widzieć, staje się człowiekiem, który nie może widzieć. Filistyni, nie rozumieją, że milczenie Boga nie oznacza Jego nieobecności, a historia jeszcze się nie skończyła.

Największym zwycięstwem Samsona nie było zabicie lwa, zerwanie więzów ani pokonanie Filistynów. Jego największym zwycięstwem było to, że po wszystkim, co zrobił i co stracił, jeszcze raz potrafił zawołać do Boga.
Upadek nie jest ostatnim słowem Boga o człowieku. Łaska nie zawsze usuwa konsekwencje, ale może nadać sens temu, co pozostało z rozbitego życia. To przecież on, Samson, na początku mówił swoim życiem: „Jestem silny”. Na końcu mówił: „Boże, wspomnij na mnie”.
To nie jest tylko historia człowieka, który stracił włosy. To historia człowieka, który pomylił Boży dar z własną siłą i dopiero na końcu odkrył na nowo, że bez Boga nie jest silny. Oto opowieść nie tylko o Samsonie. To opowieść o nas.