TECHNOFOBIA

Michał Dżoga Przez 16 lat budował polski oddział Intela: od kilkuset ludzi do prawie 3 tysięcy, jednego z najważniejszych centrów R&D tej firmy w Europie.
Widział z bliska, jak wygląda gra o inwestycję wartą 4,6 miliarda dolarów i jak wygląda jej upadek. Dziś Michał robi coś, czego w Polsce jeszcze nie było na taką skalę: łączy osiem rentownych polskich spółek technologicznych w jeden holding, żeby zbudować gracza zdolnego konkurować w Europie, a nie tylko podwykonawcę cudzych pomysłów.
W tym odcinku Technofobii rozmawiamy o tym, czego korporacyjny gigant nauczył go o polskiej cierpliwości i polskim tempie — i co musiał w sobie natychmiast wyłączyć, żeby zbudować coś zwinnego.
Pytam, dlaczego firmy tak chętnie sięgają po AI do cięcia kosztów, a tak rzadko do tworzenia nowej wartości. I dlaczego być może największym zagrożeniem AI w biznesie nie jest to, że model się myli a tylko, że człowiek zbyt szybko mu uwierzy.
Michał mówi wprost o „sovereign washingu” czyli sprzedawaniu rozwiązań jako suwerennych, choć realnie zależnych od infrastruktury i jurysdykcji spoza Europy.
I stawia pytanie, które w dyskusjach o AI pada rzadziej, niż powinno: nie „jak to zbudować”, tylko „po co i dla kogo”.
BearLake Group (czyli holding, który współtworzy) ma pokrywać cały stos technologiczny: energię, centra danych, cyberbezpieczeństwo, AI. Ambicja jest prosta do wypowiedzenia i trudna do zrealizowania: przesunąć Polskę z roli taniego wykonawcy do roli współtwórcy europejskiej infrastruktury.

Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy. https://studiomis.com/
Posłuchaj: https://ffm.bio/technofobiaFacebook: https://www.facebook.com/akurasinskiInstagram: https://www.instagram.com/kurasinskiX: https://x.com/kurasinskiWWW: https://technofobia.pl#ArturKurasiński #Technofobia

Przez ponad dwadzieścia lat projektowali procesory, ale zawsze dla korporacji zagranicznych. Dziś chcą zbudować coś, czego w Polsce… nie da się wyprodukować.Paweł Pieczul i prof. Paweł Gepner założyli w Gdańsku spółkę Polski Krzem.

Cel: pierwszy komercyjny polski mikroprocesor (Granit LMX), układ szyty pod drony i systemy bezzałogowe, z kryptografią postkwantową i AI liczącą lokalnie, bez chmury.

Brzmi jak typowa deklaracja pod patriotyczną publikę. Chip fizycznie powstanie u tajwańskiego albo europejskiego foundry bo w naszym kraju nie ma fabryk, które potrafią go stworzyć.
Pytam więc wprost gdzie kończy się suwerenność, a zaczyna marketing suwerenności? I dlaczego obaj goście przyznają, że pełna niezależność technologiczna to mit?
Rozmawiamy też o tym, co dla Europy oznaczałoby odcięcie od procesorów klasy ESP-32 i dlaczego to scenariusz groźniejszy niż utrata dostępu do Intela.
O architekturze RISC-V: skąd się wzięła, po co Europie otwarty standard i co się stanie, jeśli to Polska zostanie jej zapleczem.
No i o pieniądzach. Dlaczego skalę kapitału trzeba komunikować od dnia zero i czemu setki milionów to nie jest kwota wydumana, tylko próg wejścia do tej ligi.
A w tle krąży widmo, którego żaden taki projekt w Polsce nie ucieknie: Izera. Perowskity. Polski grafen. Szczaw zrywany z torowisk i sprzedawany jako innowacja.
Pytam więc obu inżynierów co chcą zrobić aby nie zostać „drugą Izerą"

Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Posłuchaj: https://ffm.bio/technofobiaFacebook: https://www.facebook.com/akurasinskiInstagram: https://www.instagram.com/kurasinskiX: https://x.com/kurasinskiWWW: https://technofobia.pl#ArturKurasiński #Technofobia

Jacek Dukaj (jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy science fiction) założył studio gier. Paweł Sugalski (zarządzający funduszem, autor książki „Gamingu na giełdzie") przez całą karierę uczył się unikać spółek jednego projektu opartych na artystycznym IP bez przychodów.
A potem razem z Tomkiem Bagińskim założyli Dukaj Games. Rozmawiamy o tym, jak godzą tę sprzeczność, dlaczego proza Dukaja to chodzenie po cienkim lodzie i czy istnieje rynek na gry wymagające intelektualnie.
W tym odcinku:→ Jak naprawdę wygląda dziś polski gamedev na GPW - 440 spółek, 9 tys. ludzi, a według Pawła tylko 10–15 „inwestowalnych" producentów. Co czeka resztę?→ Dlaczego duże studia w stylu CD Projektu to dziś wyższe ryzyko, a nie bezpieczna przystań→ Czym jest Dukaj Games i jak różni się od klasycznego studia - „Katedra" jako pierwsza gra, „Oko potwora" jako roguelite shooter→ Czy Dukaj używa AI w pracy twórczej - worldbuilding, dialogi, concept arty i co łączy żywokryst z „Katedry" z modelami dyfuzyjnymi→ „Era ludzi zbędnych", koniec czytania linearnego i pytanie: czy nadchodzi też era pisarzy zbędnych?→ Strategia inwestycyjna: CD Projekt, 11 bit czy PlayWay? I co zapowiedź dodatku do Wiedźmina 3 oznacza dla rynku→ Gry, które wzbudziły w nich najwięcej emocji — od The Last of Us po What Remains of Edith Finch
Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:⁠⁠
Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.

Krzysztof Czeczot żyje na granicy dwóch światów, które rzadko się spotykają: cielesnego (głos, oddech, mięśnie twarzy, scena) i technologicznego (cyfrowa dystrybucja, audio 3D, aplikacja mobilna, sztuczna inteligencja, która od dwóch lat potrafi wygenerować głos, obraz i scenariusz).
W tej rozmowie pytamy, co z aktorstwa zostaje, kiedy każdy ma studio w kieszeni - i dlaczego człowiek, który zarabia na ludzkim głosie, jest jednocześnie najgłośniejszym sceptykiem wobec głosu generowanego maszynowo.
Rozmawiamy o tym, czy współczesne słuchowisko nie próbuje już być filmem — i czy po drodze nie traci tego, co je definiowało: że to „film bez obrazu, który widz wyświetla sobie w głowie".
O tym, jak przekonać dwóch polskich przedsiębiorców spoza świata kultury, że ekumeniczne słuchowisko biblijne to inwestycja, a nie filantropia.
I o tym, jak wygląda kontrola kosztów, kiedy obsadę stanowi 100 niezawodowych Amerykanów rozsianych po wszystkich stanach plus „bardzo znane nazwisko nagrodzone Oscarem".
Pytamy też Czeczota-autora, nie tylko aktora. W 2025 sam napisał sobie główną rolę w „Porządnym człowieku" (Max/HBO) bo, jak mówi wprost, „nie dostawał ról, które chciał dostawać". To przedsiębiorcze podejście jak na aktora: skoro oferta nie przychodzi, tworzysz ją sam.
A od marca 2026 prowadzi w TVP1 teleturniej „Omnibus - szybcy i mądrzy", co dla profesora sztuk filmowych jest decyzją, o którą warto dopytać.
I wreszcie Czeczot-dydaktyk, wykładający naraz na trzech uczelniach. Jego studenci to pierwszy rocznik, który wchodzi do branży, gdzie maszyna umie już wygenerować obraz, głos i scenariusz.
Czy na pierwszych zajęciach mówi im „róbcie to, co robi maszyna, tylko lepiej", czy „róbcie to, czego maszyna nie umie"? I co odpowiada tym (coraz liczniejszym) głosom, że „aktorstwo można skończyć w trzy miesiące na YouTubie"?

Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:
⁠⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.https://studiomis.com/

Gościem tego odcinka TECHNOFOBII jest dr Sławosz Uznański-Wiśniewski, astronauta projektowy ESA, naukowiec i inżynier, drugi Polak w historii, który poleciał w kosmos. Uczestnik misji Axiom-4 / IGNIS, specjalista, który przez lata pracował przy technologiach kosmicznych i systemach niezawodności w CERN, a na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przeprowadził 13 eksperymentów naukowych.
Rozmawiam o tym, kim naprawdę jest astronauta w XXI wieku: pilotem, inżynierem, naukowcem, operatorem zaawansowanych systemów - czy może człowiekiem, który musi zaufać technologii bardziej niż ktokolwiek inny.
Pytam jak wygląda życie na ISS, co dzieje się z ciałem i psychiką, gdy Ziemia okrążana jest co 90 minut, a dzień i noc zmieniają się 16 razy na dobę.
To także rozmowa o Polsce w kosmosie. O tym, czy misja IGNIS może stać się początkiem realnego skoku technologicznego, a nie tylko jednorazowym wydarzeniem medialnym.
O tym, dlaczego kosmos jest dziś elementem bezpieczeństwa państw, gospodarek i suwerenności technologicznej. I o tym, czy Polska może budować kompetencje, które pozwolą nam grać w kosmicznej lidze naprawdę poważnie.
W odcinku rozmawiamy m.in. o:
– kulisach wyboru do korpusu astronautów ESA,– życiu i pracy na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej,– doświadczeniu patrzenia na Ziemię z orbity,– misji IGNIS i jej znaczeniu dla Polski,– technologiach kosmicznych, które trafią do codziennego życia,– tym, gdzie kończy się automatyzacja, a zaczyna zaufanie do algorytmów,– odporności psychicznej, pracy pod presją i podejmowaniu decyzji w warunkach ekstremalnych,– biznesie kosmicznym najbliższych 10–15 lat,– tym, czy ludzkość naprawdę jest gotowa na lot na Marsa,– pytaniu, dlaczego po Apollo 17 nie wróciliśmy na Księżyc przez ponad pół wieku,– i o tym, po co właściwie wydawać setki milionów na loty w kosmos.

Takie rozmowy nie były możliwe bez wsparcia Partnerów:
⁠Studio Miś⁠⁠ ⁠- dom produkcji podcastów i wideo. Trzy niezależne studia, unikalne scenografie i pełen zaplecze produkcyjne. To miejsce w którym marka realizuje cały proces: od planu po efekt końcowy. Wszystko w jednym miejscu, w centrum Warszawy.https://studiomis.com/