Moshi Moshi - telefon do Japonii

Moshi moshi! Witajcie w dwunastym odcinku drugiego sezonu Telefonu do Japonii, audycji, w której rozmawiam z moimi gośćmi o ich zawodowych i życiowych ścieżkach związanych z Japonią.Tym razem dzwonię do Tokio i rozmawiam z Filipem Ceglikiem, który dwa lata temu złożył dokumenty o wizę Working Holiday do Japonii i od tamtej pory Japonia jest jego domem. Z wykształcenia jest informatykiem, zaczynał od prac dorywczych, między innymi jako pośrednik nieruchomości w agencji, która wynajęła mu mieszkanie, a obecnie pracuje w cyberbezpieczeństwie dla inteligentnego miasta Toyoty, Woven City.Rozmawiamy o tym, jak zdobyć wizę Working Holiday, jak szukać pracy, jeszcze przed wyjazdem czy dopiero na miejscu, z jakimi wyzwaniami mierzy się obcokrajowiec w Japonii, dlaczego Japonia wcale nie żyje w przyszłości, jak szukać sobie przyjaciół i miłości w tak odległym kulturowo kraju, a także o tym, że Japonia wcale nie jest już tak bezpieczna, jak się powszechnie sądzi.Jeśli myślisz o tym, żeby wyprowadzić się do Japonii, koniecznie posłuchaj!Filip po pracy jest fotografem, zajrzyj na jego stronę i Instagrama!https://www.filipceglik.net/

Moshi Moshi! Witajcie w jedenastym odcinku drugiego sezonu Telefon do Japonii, audycji, w której rozmawiam z moimi gośćmi o ich zawodowych i życiowych ścieżkach związanych z Japonią. Dzwonię do Chiby i rozmawiam z Mateuszem Urbanowiczem, polskim ilustratorem, animatorem i twórcą akwarelowej serii Tokyo Storefronts, który od ponad dekady mieszka i tworzy w Japonii.
Rozmawiamy o tym, jak chłopak ze Śląska, który zaczął od elektroniki i informatyki, przez przypadkowe spotkanie z tabletem Wacom trafił najpierw na studia do Kobe, a potem do jednego z najsłynniejszych studiów animacji na świecie. Comix Wave Films, gdzie pracował między innymi przy tłach do Your Name, i jak w pewnym momencie postanowił rzucić pracę w studiu i tworzyć po swojemu.Schodzimy głębiej w to, jak naprawdę wygląda praca artysty w japońskim studiu animacji, czym różni się Kobe od Tokio i dlaczego japońska branża anime jest jednocześnie fascynująca i bezlitosna.
Rozmawiamy o tym, skąd wziął się pomysł na rysowanie starych tokijskich sklepików, jak kilka obrazków wrzuconych do internetu zamieniło się w trzytomową serię z ponad 100 tysiącami sprzedanych egzemplarzy w Japonii i dlaczego tej serii nie ma po polsku. Pytam też o przejście od cyfrowego anime do ręcznej akwareli, o nocne Tokio jako temat i nastrój, o rolę AI w japońskim środowisku twórczym i o to, co znaczy prowadzić wspólne studio z partnerem życiowym.

Moshi Moshi! Witajcie w dziesiątym odcinku drugiego sezonu podcastu Telefonu do Japonii, audycji, w której rozmawiam z moimi gośćmi o ich zawodowych i życiowych ścieżkach związanych z Japonią.Dzwonię do Wrocławia i rozmawiam z Kubą Nowakowskim — polskim zawodnikiem sumo, medalistą mistrzostw Europy seniorów, wielokrotnym mistrzem Polski i członkiem zarządu Polskiego Związku Sumo.Rozmawiamy o tym, jak dziesięcioletni chłopak z Podkarpacia trafia do sportu, który większości Polaków kojarzy się wyłącznie z bardzo dużymi panami w przepaskach — i jak z tego eksperymentu wyrasta zawodowa kariera na arenie europejskiej. Rozprawiamy się z mitami: że sumo to sport "grubasów", że to tylko folklor, że to dyscyplina zarezerwowana dla Japończyków. Schodzimy głębiej — w tradycję, rytuały, przesądy, religię shintō obecną na dohyō, w historię regionalnych odmian sumo w Japonii i w trudny temat kobiet, które wciąż nie mają wstępu na profesjonalne dohyō w japońskim ōzumō.Pytam Kubę o to, jak wygląda droga do profesjonalnego sumo w Japonii, ile zarabiają zawodnicy najwyższych rang, jak działa hierarchia heya, i o czym mało kto wie — czy z bycia zawodowym zawodnikiem sumo w Polsce można w ogóle żyć, jak wygląda praca w Polskim Związku Sumo i czy sport sumo da się traktować jako pełnoetatowy zawód poza Japonią. Na koniec — konkretnie — jak zacząć trenować sumo w Polsce, kto może przyjść na pierwszy trening i dlaczego u nas kobiety mogą walczyć na każdym poziomie, w każdej kategorii wagowej.

Moshi Moshi! Witajcie w dziewiątym odcinku drugiego sezonu podcastu Telefonu do Japonii, audycji, w której rozmawiam z moimi gośćmi o ich zawodowych i życiowych ścieżkach związanych z Japonią.Tym razem dzwonię na południową wyspę Kiusiu do Beppu - miasteczka znanego z bogatych złóż źródeł naturalnych. Moim Gościem jest dr Michał Mazur – naukowiec, dziennikarz i adiunkt na japońskim uniwersytecie. Michał to badacz, który Japonię nie tylko opisuje, ale i skrupulatnie analizuje, łącząc świat akademicki z reporterską rzetelnością. Specjalizuje się w komunikacji międzykulturowej oraz przetwarzaniu języków naturalnych, a prywatnie jest wielkim fanem... japońskich skrzynek pocztowych i wielorybów.Nasza rozmowa to podróż przez japońską rzeczywistość – od mroźnego, surowego Hokkaido, gdzie Michał zaczynał swoją ścieżkę stypendialną, po ciepłe i łagodne Kiusiu. Rozmawiamy o tym, jak wygląda proces aplikacji na prestiżowe stypendia badawcze i jak zderzenie z tamtejszą strukturą akademicką potrafi zweryfikować oczekiwania młodego naukowca.Poruszamy niezwykle aktualny temat technologii: jak AI i nowoczesne narzędzia zmieniają naukę języka japońskiego oraz czy w dobie nadmiaru aplikacji da się jeszcze odnaleźć skuteczną metodę edukacji. Michał dzieli się też swoimi doświadczeniami z bycia „wiecznym gościem” – opowiada o plusach i minusach statusu obcokrajowca w japońskiej nauce oraz o tym, jak po kilkunastu latach życia w tym kraju buduje się autentyczne relacje i networking.Ważną częścią odcinka jest misja „odkłamywania Japonii”. Rozprawiamy się z pułapkami orientalizacji i dezinformacji, analizując, dlaczego w Polsce tak łatwo sprzedaje się obraz „baśniowej Japonii” i jaka odpowiedzialność ciąży na dziennikarzu oraz naukowcu za każde wypowiedziane słowo. Na koniec schodzimy na poziom fascynujących detali – dowiecie się, co o japońskim społeczeństwie mówią skrzynki pocztowe i dlaczego temat wielorybów jest tak ważnym elementem kulturowej układanki.

Moshi Moshi! Witajcie w ósmym odcinku drugiego sezonu podcastu Telefonu do Japonii, audycji, w której rozmawiam z moimi gośćmi o ich zawodowych i życiowych ścieżkach związanych z Japonią.Tym razem dzwonię do Hakuby, do Doroty Chen-Wernik – sinolożki, autorki książek oraz właścicielki pensjonatu w japońskich Alpach. Dorota to osoba, która swoje życie od lat projektuje między Tajwanem a Japonią, a jej droga do krainy śniegu wiodła przez Polskę, USA i Wielką Brytanię.Nasza rozmowa krąży wokół odwagi potrzebnej do tego, by w wieku dojrzałym zacząć od nowa w miejscu, w którym nie zna się języka, oraz o tym, jak rodzinna pasja do narciarstwa przerodziła się w unikalny model biznesowy. Rozmawiamy o kulisach prowadzenia pensjonatu w Hakubie – od wyzwań związanych z remontem starego domu z duszą, po obsługę gości w regionie, który staje się placem budowy dla inwestorów z całego świata.Schodzimy także głębiej w tematy związane z alternatywną edukacją. Dorota dzieli się swoim 20-letnim doświadczeniem w homeschoolingu i opowiada o walce o zmiany w systemie prawnym, najpierw na Tajwanie, a teraz w Japonii. To odcinek o tym, że dom to nie tylko mury, ale przede wszystkim relacje i pasje, które pozwalają przetrwać nawet najbardziej niepewne czasy pandemii czy zmiany klimatu.Japonia, Hakuba, pensjonat, narciarstwo, homeschooling, Tajwan, sinologia