PopOnkologia

Domykamy naszą trylogię o powikłaniach. Tym razem pod lupę bierzemy chemioterapię i radioterapię — terapie skuteczne, precyzyjne, ale mające swoje konsekwencje.
Porządkujemy pojęcia, tłumaczymy powikłania wczesne i późne, zastanawiamy się, gdzie kończy się przewidywalna reakcja organizmu, a zaczyna prawdziwa komplikacja. Zahaczamy też o cukrzycę i jej mniej oczywiste powiązania z terapią onkologiczną. Rozmawiamy również o tym, jak ogromną rolę odgrywa głowa pacjenta, czyli o zjawiskach placebo i nocebo — bo czasem to nie tylko lek działa (albo szkodzi), ale też nasze oczekiwania wobec niego.
Na koniec otwieramy kącik literacki, który tym razem jest prawdziwą podróżą przez alternatywne rzeczywistości i bardzo realne ludzkie doświadczenia. Od mrocznego, kontrfaktycznego świata „Vaterlandu”, przez kosmiczną, filozofującą przygodę Bobiverse, po egzystencjalne rozważania Milana Kundery i bezlitosną szczerość codzienności w „Mojej walce” Karla Ove Knausgårda. Bo literatura — podobnie jak medycyna — próbuje odpowiedzieć na to samo pytanie: jak żyć z tym, co nam się przydarza.
Merytorycznie, refleksyjnie i jak zwykle odrobinę absurdalnie. Zapraszamy do słuchania!

Wracamy do tematu, który – jak to z powikłaniami bywa – ma więcej warstw, niż byśmy chcieli. W drugiej części naszego cyklu próbujemy odpowiedzieć na podstawowe pytania: czym są powikłania wczesne, a czym późne oraz dlaczego powikłania chirurgiczne potrafią wpłynąć na jakość życia.
Rozmawiamy o tym, co może pójść nie tak, bez straszenia, ale też bez pudrowania rzeczywistości.
A potem, zgodnie z tradycją PopOnkologii, skręcamy w kącik filmowy. Na tapet bierzemy:
„Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery” (czyli trzecią część Na noże),„Rozmowy kontrolowane”,„Alien: Ziemia”.
Sprawdzamy, co w tych historiach jest o medycynie i onkologii, i czy mówi się o powikłaniach, konsekwencjach i skutkach ubocznych.
Bo czasem największe komplikacje zaczynają się od drobnego cięcia.
Zapraszamy — będzie merytorycznie, filmowo i jak zwykle do przodu.

Nowy rok, nowe spotkanie i… nowe problemy — tym razem wchodzimy w pierwszą część cyklu o powikłaniach w onkologii. Widzimy się po raz pierwszy po noworocznej przerwie: Piotr wraca myślami do świąt na Maderze, a Artur dzieli się doświadczeniami po swoim zabiegu kolana.
Po drodze wpadają Asteriks, Obeliks i bratanek Asparanoiksa. Zbieramy też mądrości ludowe ukryte w przysłowiach, łączymy je z Izaakiem Newtonem, a potem płynnie przechodzimy do sedna: czym właściwie różnią się powikłania, komplikacje i efekty uboczne — i dlaczego słowa w medycynie naprawdę mają znaczenie.
Trochę kręcimy przy omawianiu typów krzywych (zdarza się najlepszym), ale nadrabiamy stylem — kończąc odcinek po montypythonowsku, czyli prawie w połowie, a nawet w jednej którejś tam.
To dopiero początek cyklu — zapraszamy do słuchania i… ostrożnego śmiechu, żeby nikt nie pękł.

Świąteczny odcinek PopOnkologii zaczynamy… kolędowaniem. Na razie ostrożnie, pół wersu i z lekkim zawstydzeniem — całej kolędy jeszcze nie zaśpiewamy. Może kiedyś, w szczytnym celu.
W tym krótkim, ale wyjątkowym odcinku zastanawiamy się, czy onkologia ma coś wspólnego z Bożym Narodzeniem — albo z Gwiazdką, jak kto woli. Szukamy odpowiedzi na pytanie, co dziś jest postne, a co plastikowe, i gdzie w tym wszystkim jest autentyczność, spokój i sens.
Zastanawiając się, czy w Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem trafiamy na Folwark Zwierzęcy.
Na koniec życzymy Wam spokoju, spojrzenia z dystansem i refleksją na codzienne życie. I dalszej pracy nad lepszym i lepszą sobą.
Nam też.
Wesołych Świąt i do usłyszenia w 2026!

W szóstym odcinku bierzemy Was w podróż – i to nie byle jaką. Rozmawiamy o naukowej tułaczce, czyli o tym, dlaczego staże zagraniczne, konferencje i podróże naukowe są nie tylko dodatkiem do pracy onkologa, ale jej absolutnym paliwem.
o drodze odkrywamy, co wspólnego miał Mikołaj Kopernik z Tytusem, Romkiem i Tomkiem, i dlaczego Maria Skłodowska-Curie pojechała do Francji. Wraca również Juliusz Cezar, bo jak wiadomo – gdzie PopOnkologia, tam prędzej czy później historia klasyczna zapuka do drzwi. Rozmawiamy też o naszym przyjacielu, prof. Francesco Bussu, który z pełnym przekonaniem wybiera brachyterapię zamiast chirurgicznego usunięcia nosa – a właściwie jego przedsionka – pokazując, jak nowoczesne techniki potrafią zmienić podejście do leczenia.
Artur tym razem jest przekonany, że Grechuta śpiewał „wytrąciłaś mnie z równowagi”, a także pięknie myli słowa „Ody do radości”. Piotr jak zwykle sypie anegdotami i bije się w pierś za wcześniejszą pomyłkę dotyczącą… rzucania kośćmi.
A poza tym – jak zawsze – jest lekko, merytorycznie, podróżniczo, humorystycznie i nieco chaotycznie, czyli dokładnie tak, jak lubicie.