PB AUTOPORTRET

Historia VW Californi zaczyna się zupełnie nie wakacyjnie, bo w fabryce. W 1947 roku Ben Pon, holenderski importer Volkswagena, zobaczył w Wolfsburgu coś pozornie banalnego: prowizoryczne platformy zbudowane na bazie Garbusa (Volkswagen Beetle), z silnikiem z tyłu i pustą przestrzenią pośrodku. I zamiast widzieć w tym niedoskonałość, zobaczył możliwość. W notesie powstaje prosty szkic: pudełko na kołach. Bez ambicji, bez marketingu, bez nazwy – ale z intuicją, że samochód może być czymś więcej niż środkiem transportu.
Z tego szkicu rodzi się Volkswagen Transporter, a w 1950 roku debiutuje T1 – 25 koni i konstrukcja, która nie próbuje udawać niczego więcej. I właśnie ta prostota staje się początkiem zmiany, której nikt jeszcze nie rozumie: samochód przestaje być tylko narzędziem, a zaczyna być przestrzenią.
Potem wchodzi Westfalia i robi rzecz kluczową – zamienia użytkowy bus w miejsce do życia. Składane łóżka, kuchnie, moduły – nagle podróż przestaje oznaczać dojazd, a zaczyna oznaczać pobyt. Samochód staje się czymś pomiędzy domem a drogą.
W latach 60. T1 i T2 trafiają do Kalifornii i tam dzieje się coś, czego nikt nie zaplanował. Surferzy używają ich nie dlatego, że to „lifestyle”, tylko dlatego, że są tanie, pojemne i pozwalają spać tam, gdzie kończy droga za zaczynają fale. Zdjęcia busów na plaży zaczynają żyć własnym życiem i tworzą mit, zanim jeszcze powstaje produkt.
Kiedy w 1988 r.  Volkswagen wprowadza pierwszą Californię, nie wymyśla już idei – tylko ją formalizuj i jednocześnie składa obietnicę, że wakacje można mieć zawsze przy sobie. Z czasem model rośnie, drożeje i przechodzi w segment premium – dziś to nawet ponad 500 tysięcy złotych za mobilny apartament na kołach, ale nadal ten sam cel: Niedziela wieczór nie musi przerażać, 
A Grand California idzie jeszcze dalej – pełna łazienka, kuchnia, autonomia. To już nie van z łóżkiem tylko mieszkanie, które przypadkiem się porusza.
I w tym wszystkim zostaje jedna prosta idea, która wraca od początku historii: California nie jest o jeździe. Jest o zatrzymaniu się.
Serdecznie zapraszamy! Znajdziesz nas na pb.pl, w swojej ulubionej aplikacji podcastowej (m.in. Spotify) oraz na YouTubie. Nowe odcinki w każdy czwartek.

Dwa tygodnie temu opowiadaliśmy historię Nürburgringu – toru, który od dekad sprawdza kierowców i samochody. Dziś zostajemy w świecie torów, ale tym razem w znacznie bardziej przewrotny sposób. Bo tor nie jest miejscem akcji. Jest ukryty w nazwie samochodu, który dwie dekady temu postanowił sprawdzić czy VW może budować supersamochody. I wiecie co? Może.

Ferrari Luce wjechało do internetu jak samochód, który nie zapytał o pozwolenie na zmianę zasad gry. Zamiast klasycznej premiery nowego modelu, dostaliśmy globalną falę reakcji, która bardziej przypominała kulturowy crash test niż dyskusję o motoryzacji. Włoska legenda spotkała się z cyfrowym minimalizmem, a efekt był natychmiastowy. Dla jednych Luce to odważna wizja przyszłości Ferrari, dla innych — auto, które wygląda jakby zgubiło własną tożsamość gdzieś między Cupertino a Maranello. Najmocniej wybrzmiał jednak głos z samego wnętrza świata Ferrari. Luca di Montezemolo, były prezes marki, stwierdził, że projekt może „zniszczyć mit Ferrari”, dorzucając przy okazji jeden z najbardziej brutalnych komentarzy: że to „samochód, którego Chińczycy przynajmniej nie skopiują”. Dlaczego właśnie ten model wywołał tak skrajne reakcje? I czy internet naprawdę zobaczył przyszłość Ferrari, czy tylko własne lęki odbite w nowej sylwetce? Zapraszamy na kolejny odcinek Autoportretu.

Nürburgring to jeden z najbardziej wymagających i legendarnych torów wyścigowych na świecie — miejsce, gdzie sport motorowy od ponad wieku zderza się z ekstremalną naturą Nordschleife. W tym odcinku opowiadamy historię „Zielonego Piekła” — toru, który stał się punktem odniesienia dla kierowców, inżynierów i całej motoryzacji.

To tutaj powstawały rekordy, testowano granice technologii i to tutaj swoje umiejętności weryfikowali najlepsi kierowcy na naszej planecie. Ale Nürburgring to nie tylko wyścigi i inżynieria. To także jedyny tor tej klasy, który pozostaje częściowo otwarty dla zwykłych kierowców, stając się miejscem wyjątkowego spotkania profesjonalnego motorsportu i codziennej jazdy.

Dlaczego ten tor wciąż uchodzi za najtrudniejszy na świecie? I co sprawia, że mimo upływu dekad nadal wyznacza granice możliwości? Zapraszamy na kolejny odcinek Autoportretu

Pikes Peak International Hill Climb to jeden z najbardziej legendarnych i wymagających wyścigów na świecie – górska próba, którą często porównuje się do Le Mans w wyścigach długodystansowych albo Dakaru w rajdach terenowych. W tym odcinku opowiadamy o pierwszym Polaku, który stanie na starcie tej kultowej imprezy z ponad 100 letnią historią. Dlaczego „Wyścig do Chmur” jest tak wyjątkowy? Co sprawia, że spośród ponad tysiąca zgłoszeń wybieranych jest zaledwie kilkudziesięciu kierowców? I jak wygląda przygotowanie do startu na trasie, gdzie brak barier i zmienna wysokość robią większą różnicę niż sama moc samochodu?