Między nami Mamami

W ostatnim odcinku tego roku siadamy z Wami do symbolicznego świątecznego stołu - takiego, przy którym nie wszyscy muszą być sobie bliscy, ale każdy ma prawo oddychać.
Bo święta to nie tylko zapach mandarynek i pierogi z babcinego przepisu. To także napięcia, niewypowiedziane sprawy, trudne spojrzenia i oczekiwania, które nie chcą się zmieścić pod obrusem.
Rozmawiamy o tym, jak przeżyć święta z ludźmi, których kochamy… czasem bardziej z obowiązku niż z emocjonalnej dostępności.
O tym, jak budować małe mosty zamiast udawać wielkie pojednania.
I o tym, dlaczego bliskość nie polega na siedzeniu obok siebie, tylko na dawaniu sobie przestrzeni na bycie różnymi.
Dzielimy się też naszym osobistym doświadczeniem: wspólnymi świętami, świętami spędzanymi osobno, świętami, które zbliżały i tymi, które dawały nam ważny oddech.
Bo relacja mamy i córki nie wygląda jak te z reklamy Apartu, też przechodzi swoje etapy i uczy nas, że do stołu najlepiej siada się wtedy, kiedy naprawdę się chce, a nie kiedy „tak wypada”.
W tym odcinku posłuchasz także:
✨ o presji rodzinnych rytuałów i dlaczego nas tak uruchamiają,
✨ o tym, dlaczego rodzinne święta to nie jest dobry moment na trening asertywności,
✨ o mikro-mostach, które potrafią więcej niż wielkie przemowy,
✨ o łagodności i życzliwości, która bywa lepsza niż idealna atmosfera,
✨ i o tym, jak nie wylądować na oddziale patologii rodziny ;)
Łagodne święta zaczynają się od jednej rzeczy: od zgody na to, że możemy przyjść takie, jakie jesteśmy.
I tego Wam - i sobie - życzymy.

W tym odcinku rozmawiamy o jednym z pierwszych momentów utraty dziecięcej iluzji. O tym, jak rodzą się wątpliwości, jak reagują dorośli i dlaczego sposób, w jaki odpowiemy na pytanie o Mikołaja, zostaje z dzieckiem na dłużej, niż nam się wydaje.
Justyna wraca do bolesnego wspomnienia z dzieciństwa, kiedy pod choinką zamiast prezentów pojawiła się… rózga. Klaudia opowiada o własnym momencie pierwszego „Czy "On" faktycznie istnieje?”. Z perspektywy psychologii rozwoju tłumaczymy, co naprawdę dzieje się w głowie dziecka między 5. a 8. rokiem życia oraz jak rozmawiać z dzieckiem o prawdzie w sposób, który nie rani i nie burzy zaufania.
Ten odcinek jest o:
- wątpieniu, które jest naturalnym etapem rozwoju
- emocjach silniejszych niż logika
- bezpiecznym żegnaniu się z iluzją
- i o tym, że magia nie znika, tylko zmienia adres: z brodatego Mikołaja na relację.
Dla rodziców, którzy chcą mówić prawdę z czułością.
I dla tych, którzy tę rozmowę już przeżyli - po jednej lub po drugiej stronie.

Pierwsza wizyta dziecka u psychologa potrafi wywołać w rodzicu całą paletę emocji: od ulgi, że „wreszcie coś robimy”, po ciche „co tu się właściwie wydarzyło?”.
W tym odcinku rozbieramy tę sytuację na czynniki pierwsze: bez straszenia, bez idealizowania, za to z pełną uważnością i szacunkiem do Waszej intuicji.
Opowiadamy:
– jak naprawdę wygląda pierwsza konsultacja zgodnie ze standardami PTP,
– co psycholog powinien zrobić, a czego absolutnie nie powinien,
– dlaczego dziecko nie musi wyjść z gabinetu zachwycone,
– po czym poznać, że trafiliście do dobrego specjalisty,
– a po czym, że „to jednak nie jest to miejsce”, choć wizytówka wyglądała obiecująco.
Mówimy też o kodeksie etycznym psychologa, ale tak, żeby dało się to zastosować w praktyce, a nie tylko w akademickich dyskusjach.
Jeśli zastanawiacie się, czy warto iść z dzieckiem do psychologa, albo już byliście i coś w Was zgrzytało - ten odcinek pomoże to poukładać.

Bo wsparcie psychologiczne ma sens tylko wtedy, gdy dziecko czuje się bezpiecznie, a rodzic nie wychodzi z poczuciem winy, tylko zrozumienia i kierunku.

19 listopada – Dzień Przeciwdziałania Przemocy wobec Dzieci.
20 listopada – Dzień Praw Dziecka.
Internet zalały wtedy definicje, grafiki, komentarze i… emocje.
A pod nimi – dobrze nam znane pytania:
„To już do własnego dziecka nie można nic powiedzieć?”
oraz
„Teraz to już wszystko nazywa się przemocą”
W tym odcinku robimy dokładnie to, czego naszym zdaniem czasami brakowało w tej dyskusji:
tłumaczymy spokojnie, merytorycznie i po ludzku, gdzie naprawdę leży granica między błędem wynikającym ze zmęczenia, przeciążenia czy obniżonych kompetencji rodzicielskich, a przemocą.
Bazujemy na aktualnej wiedzy, na polskich definicjach, na realnych kryteriach (nie internetowych mitach) i na wynikach najnowszego raportu Fundacji Orange „Dojrzeć do praw”, w którym Justyna została zaproszona do panelu ekspertów.
Mówimy o tym:
• kiedy słowa ranią, bo mają taką funkcję,
• kiedy ranią przez przypadek (i jak to naprawić),
• dlaczego umyślność, przewaga sił, skutek i kontekst decydują o tym, czy dane zachowanie spełnia definicję przemocy,
• i dlaczego w XXI wieku potrzebujemy nie „surowości”, tylko mądrych granic.
A żeby nie było zbyt abstrakcyjnie – wracamy do konkretnego przykładu z naszego domu i pokazujemy, jak to samo zdanie może być stawianiem granic albo szantażem emocjonalnym… zależnie od kontekstu.
To odcinek dla rodziców, którzy chcą wychowywać dzieci bezpiecznie i mają gotowość przyjrzeć się swoim postawą z nami.

W najnowszym filmie Wojciecha Smarzowskiego przemoc nie jest metaforą, tylko bohaterem. Ale czy to oznacza, że „Dom Dobry” to dobry pomysł na szkolną wycieczkę? Albo że film ma szansę pełnić funkcję profilaktyczną?
W tym odcinku mówimy wprost:
➡️ Dlaczego NIE zabrałybyśmy nastolatka na ten film.
➡️ Co taka ekspozycja robi z mózgiem młodego człowieka.
➡️ Jak działa przemoc oglądana w grupie i bez wsparcia dorosłych.
➡️ Dlaczego film – nawet najlepszy – nie zastąpi rozmowy.
Rozmawiamy też o tym, jak dorośli często uciekają od realnej rozmowy z dziećmi, delegując edukację na kino, teatr albo… szok. A prawdziwa profilaktyka zaczyna się od relacji, nie projekcji.
🎧 Jeśli zastanawiasz się, czy „Dom Dobry” to film dla Twojego dziecka, albo po prostu chcesz zrozumieć kontekst, włącz i posłuchaj. Bez patosu. Za to z doświadczeniem i perspektywą zdrowej psychologii.