Raport o stanie mody

Sonia Szóstak ma zajawkę na dobre życie, nie tylko na dobre zdjęcie. Choć jako jedyna Polka trafiła na listę najbardziej obiecujących talentów British Fashion Council, fotografowała Cate Blanchett, Małgosię Belę i stworzyła kampanie dla COS, Zary, Balmain czy Altuzarry, to najchętniej wspomina projekty z końca świata. Jak na przykład miesiąc spędzony z piątką francuskich fotografów na prawie bezludnej wyspie na Filipinach, gdzie podglądali permakulturę. Sonia chce przeżywać: smakować, podróżować, doświadczać. Życie w rozkroku między Warszawą, Paryżem i Los Angeles narzuca tempo, które nie zawsze jej na to pozwala, dlatego bardzo selektywnie podchodzi do projektów.Opowiada jak sama pokierowała swoją karierą bez agenta: od „poezji codzienności”, która była przepustką do łódzkiej filmówki, przez paryskie początki na skalę mikrokawalerki, po potłuczoną teczkę wiezioną na nowojorską wystawę. Ceni kreatywną niezależność, ale też wie czego chce i z konsekwencją do tego dąży. Jednocześnie podkreśla jak ważne jest budowanie relacji, nie tylko portfolio. Sonia ma szczęscie do ludzi, ale też silną bazę szczecińskich przyjaciół rozrzuconych po świecie. Podcastu „Raport o stanie mody” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.

Sonia Szóstak ma zajawkę na dobre życie, nie tylko na dobre zdjęcie. Choć jako jedyna Polka trafiła na listę najbardziej obiecujących talentów British Fashion Council, fotografowała Cate Blanchett, Małgosię Belę i stworzyła kampanie dla COS, Zary, Balmain czy Altuzarry, to najchętniej wspomina projekty z końca świata. Jak na przykład miesiąc spędzony z piątką francuskich fotografów na prawie bezludnej wyspie na Filipinach, gdzie podglądali permakulturę. Sonia chce przeżywać: smakować, podróżować, doświadczać. Życie w rozkroku między Warszawą, Paryżem i Los Angeles narzuca tempo, które nie zawsze jej na to pozwala, dlatego bardzo selektywnie podchodzi do projektów.Opowiada jak sama pokierowała swoją karierą bez agenta: od „poezji codzienności”, która była przepustką do łódzkiej filmówki, przez paryskie początki na skalę mikrokawalerki, po potłuczoną teczkę wiezioną na nowojorską wystawę. Ceni kreatywną niezależność, ale też wie czego chce i z konsekwencją do tego dąży. Jednocześnie podkreśla jak ważne jest budowanie relacji, nie tylko portfolio. Sonia ma szczęscie do ludzi, ale też silną bazę szczecińskich przyjaciół rozrzuconych po świecie.

Japonia przeżywa globalny renesans: od matchy i ceramikę po architekturę i kierunek podróży. Ale zanim świat zakochał się w japońskiej estetyce, trójka projektantów wywróciła do góry nogami europejskie myślenie o ubraniu: Rei Kawakubo, Yohji Yamamoto i Issey Miyake. W rozmowie z Rafałem Reifem, autorem książki „MA. Pomiędzy ubraniem a ciałem. Historia współczesnej mody japońskiej”, zagłębiamy się w filozofię japońskiego designu – minimalizm, dekonstrukcję, swobodę formy – oraz w jego kulturowy i historyczny kontekst. Japońska moda to nie trend, lecz charakterystyczny język wizualny. To minimalizm, który nie upraszcza, lecz pogłębia. To pustka, która ma znaczenie. Forma, która staje się rzeźbą. Co się kryje w metafizycznej przestrzeni „ma” – pomiędzy ubraniem a ciałem?Podcastu „Raport o stanie mody” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.

Zakończył się Bal Debiutantów, sezon wielkich modowych przewrotów, jeszcze większych oczekiwań i ogromnych emocji. Ponad dwadzieścia domów mody, w tym Chanel, Dior, Gucci i Balenciaga, wymieniło swoich dyrektorów kreatywnych. Z Kamilą Wagner, szefową działu magazyn „Vogue Polska”, rozmawiamy o tym, kto nas zachwycił, a kto rozczarował. Zrzucamy ciężkie tweedowe garsonki Chanel u Matthieu Blazy’ego, składamy fartuszkowy hołd Miucci Pradzie, doceniamy lateksowe prowokacje Durana Lantinka u Jeana Paula Gaultiera i branding Margieli w ustach modelek Glenna Martensa. Zastanawiamy się też, czy w epoce TikToka i Instagrama każdy może zostać krytykiem mody. Od głosów modowego i medialnego establishmentu jak Vanessa Friedman („New York Times”) i Tim Blanks (Business of Fashion), po niezależnych, jak Eugene Rabkin (Style Zeitgeist) czy Astrid Wendlandt (Miss Tweed) – jakie są nowe standardy dziennikarstwa?Podcastu „Raport o stanie mody” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.

W premierowym odcinku drugiego sezonu podcastu „Raport o stanie mody” rozmawiam z Emmą Håkansson, australijską aktywistką, założycielką organizacji Collective Fashion Justice, autorką „Total Ethics Fashion” i reżyserką filmu „Shiringa” o bioskórze produkowanej z żywicy amazońskiego drzewa. W tle: wielki powrót futra i estetyki „mob wife”, historia luksusu opartego na cierpieniu –od torebek Hermèsa robionych ze skóry wieloryba, po amazońskie kolibry zanurzane w złocie i noszone jako kolczyki. I choć wiele się zmieniło – Condé Nast właśnie zakaz publikacji zdjęć prawdziwych futer w „Vogue’u” – branża mody wciąż w dużej mierze opiera się na materiałach pochodzenia zwierzęcego.Obejrzyj film dokumentalny Emmy Shiringa: https://www.collectivefashionjustice.org/shiringa-filmZobacz panel „Leather 2.0” z Business Fashion Environment Summit 2025: https://www.youtube.com/live/Jn7Wuh14cBk?si=5QJMbv45TNWTWmhu&t=11101 Odcinek oryginalnie nagrany jest po angielsku. Na YouTubie dostępny jest podcast z napisami.ENG:No Fur, No Feathers, No Compromise: Emma HåkanssonEmma Håkansson is the Australian-born activist behind Collective Fashion Justice, the author of Total Ethics Fashion, and an award-winning filmmaker. During her recent visit to Warsaw for Vogue Polska’s Business Fashion Environment Summit, we sat down to talk justice, ethics and…the mob wife aesthetic. From helping Copenhagen, Berlin, and Amsterdam fashion weeks go wildlife-free to spotlighting next-gen materials like Shiringa bioleather made from Amazonian tree sap, Emma is building a future where fashion no longer needs to take life to express itself. For her, ethics don’t limit aesthetics. Just look at Stella McCartney’s Fevvers (a plant-based feather alternative) or Bottega Veneta’s recycled fiberglass that mimics the movement of fur. Emma walks us through the disturbing history of animal use in fashion – from Hermès bags once made of whale skin to Amazonian hummingbirds dipped in gold and worn as earrings - and reveals how luxury has long been constructed on quiet, normalized violence. We’ve made progress - Condé Nast recently banned publishing new fur imagery across all its titles, including Vogue - but the industry still leans heavily on animal-derived materials. So what might fashion become if it stopped working against nature and started creating with it?Watch Emma’s short documentary Shiringa: https://www.collectivefashionjustice.org/shiringa-film Watch the “Leather 2.0” panel from BFES ’25: https://www.youtube.com/live/Jn7Wuh14cBk?si=5QJMbv45TNWTWmhu&t=11101 Podcastu „Raport o stanie mody” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz YouTube.