Black Hat Ultra

Dzisiaj o bieganiu, które nie ma nic wspólnego ze ścieżką wijącą się w lesie i czasami wspinającą się na łagodne wzniesienia. Tym razem wychodzimy grubo ponad linię lasu, a nawet ponad linię kosówki. Tym razem będzie o skałach, luźnych kamieniach, stromych podbiegach i zbiegach, na których liczy się odwaga, spokojna głowa i ręce gotowe do wspinaczki. Moją rozmówczynią jest Patrycja Stanek, która w tym sezonie została mistrzynią świata w skyrunningu.
Mistrzostwa odbyły się na La Gomerze. Patrycja objęła prowadzenie już na czwartym kilometrze i nie oddała go aż do mety. Wcześniej stanęła na podium Matterhorn Ultraks, gdzie na skróconej do 15 km trasie biegła od startu na pełnym gazie. Wyprzedziła rywalkę na ostatnim zbiegu, a o trzecim miejscu dowiedziała się dopiero na mecie. Taka zawodniczka nie patrzy na wykresy na zegarku. Biegnie pełnym piecem, na czucie i, jak sama mówi, świetnie się przy tym bawi.
Ta historia zaczyna się jednak zupełnie gdzie indziej. Patrycja od 16. roku życia trenowała biathlon, a w bieganiu górskim odnalazła się dopiero kilka lat temu. Pierwszy bieg skończyła kompletnie wykończona, ale uznała, że właśnie tego chce. Z biathlonu zabrała nie tylko bazę wydolnościową, ale też to, co być może najcenniejsze: umiejętność zachowania spokoju i skupienia, kiedy emocje biorą górę.
Porozmawiamy o tym, jak wygląda trening zawodniczki światowej klasy, o zaufaniu do trenera, któremu bezdyskusyjnie oddaje stery, o rywalizacji, nawracającym problemie z kostką tuż przed mistrzostwami i o tym, dlaczego skyrunning ma w sobie coś, czego nie znajdziesz na trasach w Chamonix, ale Patrycja wie, że aby rozwijać swoją karierę, musi porzucić strzeliste granie i polubić się z mniej technicznymi, ale szybszymi trasami.
Rozmowę nagraliśmy w Czarnym Dunajcu, w Góralskich Domkach u Topora, z widokiem na Tatry. Posłuchajcie, jak wygląda droga od biathlonowej strzelnicy na szczyt skyrunningowego podium.
Zanim zaczniemy, chciałbym przypomnieć, że podcast Black Hat Ultra działa od 8 lat głównie dzięki słuchaczom i dla słuchaczy, więc jeśli lubisz słuchać moich nagrań, zachęcam do wspierania podcastu pod adresem patronite.pl/blackhatultra. Pierwszy próg wsparcia to jedyne 17 złotych, dla Was drobiazg, a dla mnie ogromne wsparcie. Patroni mieli już okazję słuchać tego podcastu tydzień temu.
Witam wszystkich nowych i powracających patronów, a Was zapraszam na rozmowę z Patrycją Stanek. Posłuchajcie.

wesprzyj podcast: www.patronite.pl/blackhatultraŁukasz Adamczyk dwukrotnie wygrał Arctic Ultra, jedną z najtrudniejszych wyryp na świecie, rozgrywaną w Kanadzie w ekstremalnych warunkach pogodowych. W 2025 roku triumfował na dystansie 200 kilometrów. Rok później wystartował w kategorii 300 kilometrów, jednak zawody przerwano na 210. kilometrze z powodu zagrażających życiu warunków. Łukasz miał wtedy niemal dwie godziny przewagi nad drugim zawodnikiem. Na swoim koncie ma również 252 kilometry przez Saharę w Marathon des Sables, 230 kilometrów przez amazońską dżunglę w Jungle Ultra i 70 kilometrów u stóp Everestu.Trudno uwierzyć, że to wszystko osiągnął człowiek, który zaledwie sześć lat temu ważył 110 kilogramów, a od lekarza usłyszał bezwzględny wyrok: jeśli niczego nie zmieni, został mu rok życia. Te słowa zmieniły wszystko.Dziś Łukasz ma 45 lat i jest dyrektorem liceum w Bielsku-Białej, w którym zresztą nagraliśmy tę rozmowę. Prowadzi biznes edukacyjny, obronił magisterium z psychologii klinicznej, a obecnie studiuje jednocześnie ratownictwo medyczne i pierwszy rok kierunku lekarskiego. Kiedy znajduje na to czas? Uczy się w trakcie biegania.Porozmawiamy o wyprawie, podczas której wszystko próbuje człowieka zabić. O rękawicach z foki, których nie można zdjąć z powodu mrozu, i o odprawie, po której organizator oznajmił wprost: ci, którzy wyjdą z namiotu, zostają bez szans na ratunek (z całej grupy do końca dotarły zaledwie dwie osoby). Łukasz opowiada, dlaczego przestał walczyć z naturą i postanowił stać się jej częścią. Wyjaśnia, jak uczy się spać w biegu i dlaczego od lat używa tylko zimnej wody – nawet do mycia zębów. Dowiecie się też, jak wyglądało jego jedzenie przy temperaturze -40 stopni, dlaczego konsekwentnie rezygnuje ze sponsorów i czemu jego zdaniem to droga liczy się bardziej niż medal.Ale przede wszystkim to rozmowa o człowieku. O wychodzeniu z depresji, którą przez lata zagłuszał. O przyjacielu, który zawsze przybiega ostatni i czerpie z tego dumę, oraz o córce, którą ojciec – zamiast ukarać za picie alkoholu – zabrał w Himalaje.Jeśli jesteście rodzicami, posłuchajcie uważnie rady, którą Łukasz – z perspektywy pedagoga – kieruje do Was na samym końcu tej rozmowy.

Jeśli słuchasz tego podcastu regularnie to serdecznie namawiam Cię do rozważenia opcji wsparcia mojej działalności na patronite.pl/blackhatultra, najniższy próg wsparcia to zaledwie 17 złotych, a dla mnie to ma ogromne znaczenie. Jeśli nadal nie jesteś przekonany lub przekonana do wsparcia to mam prośbę o wysłanie podcastu do znajomych, wrzucenie na swoje stories lub skomentowanie rolek na facebooku lub instagramie, to również bardzo pomoże mi w rozwijaniu kanału.
Także podsumowując proszę serdecznie o wsparcie na patronite.pl/blackhatultra i zostawienie śladu na socialach.

wspieraj podcast na www.patronite.pl/blackhatultra

Karol jest biegaczem, który jak burza wdarł się na salony biegów górskich w Polsce. Zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Polski podczas TatraFest, a na podium stanął obok Andrzeja Witka i Bartka Gorczycy. Z kolei drugie miejsce na 70 km podczas Wildstrubel zapewniło mu start w przyszłorocznym CCC.
Karol lubi dawać z siebie maksa i ostro napierać – zarówno na treningach, jak i na zawodach. Liczba godzin przetrenowanych w tygodniu przyprawia o zawrót głowy, podobnie zresztą jak ilość węglowodanów, które wciąga na zawodach. Nic go jednak nie rusza: ani ciężkie treningi pod okiem Andrzeja Orłowskiego, ani ostre podbiegi, nie imają się go również problemy żołądkowo-jelitowe. Nie myśli o tym, czy ma już dość, czy nie – po prostu napiera. Lubi to, czerpie z tego radość, a regeneruje się w pracy.
Możecie zapytać, po co to robi, jaki ma cel w tym napieraniu. Nie usłyszycie tutaj o chęci pozyskania sponsorów czy utrzymywania się z biegania. To po prostu jego styl życia, a bezpieczeństwo i wsparcie zapewniają mu własna firma oraz bliska rodzina.

Wesprzyj podcast na www.patronite.pl/blackhatultra

Dzisiaj trochę inaczej, bo bez gór i bez biegania, a jednak, jak się okazuje, o tym samym: o znaczeniu drogi w procesie, o miłości do treningu i do bycia coraz lepszym, o szukaniu spełnienia w szalonych zainteresowaniach, pomimo tych, którzy pukają się w czoło. O pasji.
Moją rozmówczynią jest Agata Załęcka, aktorka, która drugie życie ma pod wodą. W tym roku pobiła rekord Polski we freedivingu, w konkurencji płetw podwójnych zeszła na 93 metry, a jej życiówka to 104 metry w monopłetwie.
W tym podcaście najczęściej rozmawiam o dyskomforcie, o kilometrach, w których głowa mówi dość. Agata opowiada o tym samym, tylko na jednym oddechu. My, biegacze, większość treningów robimy spokojnie, w tak zwanym tlenie. Agata trenuje często beztlenowo, uczy swoje ciało życia z dwutlenkiem węgla.
Rozmawiamy o przekraczaniu granic ludzkiej fizjologii i o cenie, jaką się płaci za najmniejszy błąd, o sekundach, które na powierzchni decydują o dyskwalifikacji lub o utracie przytomności. O bieganiu na wydechu i o oswajaniu cichej paniki, kiedy ciało krzyczy, że czas wypływać. Jest też o tym, jakie myśli i jaka wyrozumiałość do świata pojawiają się w głowie na 86. metrze głębokości, kiedy milknie cały hałas codzienności.
Jako miłośnik kina nie mogłem jej nie zapytać, jak łączy pracę aktorki z pasją freediverki. Jak się żyje z takim dualizmem, ze zderzeniem zewnętrznej, aktorskiej ekspresji z introwertycznym skupieniem w ciemnościach oceanu.
Ale przede wszystkim to rozmowa o człowieku. O dziewczynce, która godzinami siedziała w wannie i marzyła o podwodnym świecie. O przymierzu, które Agata zawarła ze sobą: jeśli poczuje cień bólu, wychodzi z wody. I o tym, że zdrowie jest ważniejsze niż rekord.
Zanim zaczniemy, chciałbym przypomnieć, że podcast Black Hat Ultra działa od 8 lat głównie dzięki fanom, więc jeśli lubisz słuchać moich nagrań, zachęcam do wspierania podcastu działalności pod adresem patronite.pl/blackhatultra.
Zapraszam na rozmowę z Agatą.

chcesz, aby podcast działał dalej? Wspieraj moją działalność!
💥 http://www.patronite.pl/blackhatultra/posts 💥

Nie przesadzając ani trochę, Hania była jednym z powodów, dla którego założyłem ten podcast. Hania miała pojawić się w odcinku 4, pojawiła się w 123, lepiej późno niż wcale. Zresztą to powiedzenie pasuje do Hani idealnie. Zaczęła biegać po pięćdziesiątce, a ma już za sobą 276 maratonów. Hanię można spotkać wszędzie, prawie na każdej imprezie biegowej, jest jedną z ikon naszego środowiska. W tygodniu pracuje w sklepie, wieczorami opiekuje się wnukiem, a weekendy jest z nami i biega ultramaratony. Jest piękna, przemiła i niezwykle twarda.

W podcaście usłyszycie, co Hanię napędza, co lubi w swoim bieganiu i jak nie trenuje. Uwielbiam Hanię za szczerość i pokorę, bo Wie, że jak stanie na podium w kategorii wiekowe to dlatego, że dobiegła do mety i zmieściła się w limicie, a nie dlatego, że jest wytrenowanym sportowcem. Nie uważa się za nikogo wyjątkowego, bo niby każdy może zrobić to co ona, ale chyba jednak wszyscy się tutaj zgodzimy, że jest wyjątkowa. Jej piękna dusza pozytywnie ładuje wszystkich, których spotyka i trudno jest się przy niej nie uśmiechać. Hania marzy o długich limitach na biegach, pamiętajmy o niej i o innych osobach w wyższych kategoriach wiekowych. Przypomnijmy sobie naszych rodziców, na pewno chcielibyśmy tego samego dla nich. Lepiej dotrzeć na metę późno niż wcale.

Z ciekawostek realizacyjnych to warto wspomnieć, że aby spotkać się z Hanią przerwałem śledzenie biegu Kreta Hardcore i wróciłem do Sobótki. Natomiast po nagraniu złapałem Darka i Ninę na 286 km ich biegu i wtedy powstały ujęcia, które tak dobrze znacie z Instagrama.

Posłuchajcie