Starożytne Matki Koscioła

Przeżycia męczennic Felicyty i Perpetuy i ich doświadczenia ostatnich chwil zostały przez nich samych spisane i przekazane potomnym. Wiedzieli bowiem, że dawne przykłady wiary, świadczące o łasce Bożej i budujące człowieka, zostały utrwalone w piśmie po to, aby czytelnik przez ich lekturę, niejako je sobie przedstawiał i tym samym wielbił Boga i pokrzepiał się wewnętrznie.

Św. Perpetua i św. Felicyta to dwie młode kobiety, których wiara, wytrwałość w cierpieniach i stałość w próbie, jaką było męczeństwo, przyniosły wdzięczną pamięć historii i następnych pokoleń. Perpetua i Felicyta żyły w II w. w starożytnym Thuburbo Minus, mieście położonym około 30 km od Kartaginy. Perpetua w tajemnicy przed ojcem poganinem przyjęła wiarę chrześcijańską i zaczęła do niej przekonywać swych bliskich: brata Saturusa oraz niewolników - Felicytę, Rewokatusa, Sekundulusa i Saturninusa. Obie z Felicytą były młodymi mężatkami.

W tradycji chrześcijańskiej, Święta Tekla cieszy się szczególnym szacunkiem wśród kobiet aspirujących do życia zakonnego. Jej przykład odwagi w obronie wiary i czystości serca stanowi dla nich wzór do naśladowania, a jej opieka duchowa jest uważana za wsparcie w dążeniu do głębokiej duchowości.

Święta Tekla zmarła w I wieku, prawdopodobnie w Seleucji. Święta dziewica po dwukrotnym ocaleniu postanowiła wieść pustelnicze życie. Prawdopodobnie kobieta zmarła śmiercią naturalną, przeżywając około 80 lat. Kościół uznał św. Teklę za męczennicę, ponieważ odkąd poznała św. Pawła była w gotowości oddać życie za wiarę.

Według apokryficznego dzieła Dzieje Pawła i Tekli, św. Tekla urodziła się w mieście Ikonium w Azji Mniejszej. Pochodziła z bogatej pogańskiej rodziny. Jej rodzinne miasto nawiedził św. Paweł Apostoł, który w domu Onezyfora głosił Dobrą Nowinę. Święta Tekla była oczarowana jego słowami.