Gorzkie Wrzale

Obejrzałem Love is Blind Polska. Moja psychika została zdemolowana. I nie wiem, co mnie bardziej niepokoi: to, że zostałem psychicznie zbrukany, czy to, że mi się podobało.
W sześćdziesiątym piątym odcinku Gorzkich Wrzali rozliczam się z tym programem publicznie — bo z tym wszystkim sam zostać nie mogę. Mówię o alkoholu, izolacji i mechanizmach produkcji, które mają mało wspólnego z eksperymentem o miłości, a dużo wspólnego z dramaturgią na zamówienie.
Przytaczam pozwy zbiorowe z amerykańskiej wersji, sprawę Renee Poché i NDA wartości miliona dolarów. Potem wchodzę w polską edycję: Krzysztof jedzie do Czech przez Zimbabwe, Julia przeskakuje między trybami jak przełącznik światła, matka klaszcze z zadowoleniem, a Kamil Uno zostaje zerem przez czekoladki. Na koniec mówię o tym, czego nie mogłem przemilczeć — o asymetrii w traktowaniu uczestników na Reunion. I o tym, że mimo wszystkiego, co powiedziałem, jeśli Netflix nakręci drugą polską edycję, to ją obejrzę.
Jestem już zbyt głęboko w tym bagnie.

W sześćdziesiątym czwartym odcinku Gorzkich Wrzali mówię o tym, dlaczego mam już dość sztucznej inteligencji, mimo że jako copywriter pracuję z modelami językowymi od pierwszych ich komercyjnych wersji i wiem, że to działa.
Opowiadam o zalewie AI slopu, który widać dziś praktycznie wszędzie: w artykułach generowanych masowo pod Google Discover, w postach z LinkedIna pełnych półpauz, wypunktowań i emoji rakiet, w tiktokach z syntetycznym lektorem czytającym historie z Reddita, w piosenkach z Suno o niczym. Pokazuję, po czym poznać tekst spod prompta i dlaczego polski internet nagle tak bardzo pokochał myślniki.
Schodzę też z poziomu kpiny w sprawy mniej zabawne. Wspominam o samotnych mężczyznach z grup facebookowych, którzy nie wiedzą, że flirtują z grafiką z Midjourney. O starszych osobach przesyłających sobie obrazki Chrystusa z wędlin i biorących je za znaki z nieba. O tym, jak AI slop przenosi się znad ekranów do rozmów przy niedzielnym rosole.
Na koniec mówię o sobie. O tym, co AI dało mi w pracy, co mi przy okazji zabrało i czemu od jakiegoś czasu świadomie pilnuję, żeby po godzinach pisać w stu procentach samodzielnie. Bo największą wartością tekstu nie jest dziś jego gładkość, tylko to, że ktoś po drugiej stronie widzi w nim człowieka.
Odcinek dla każdego, kto czuje przesyt sztuczną inteligencją i podejrzewa, że internet zmienił się w jeden wielki taśmociąg generowanych treści.

Jeśli przepraszasz ludzi, którzy pociągnęli Cię z bara w tłumie. Jeśli ktoś wpycha się przed ciebie w kolejce, a ty milczysz "z godnością". Jeśli wygłaszasz riposty do lusterka wstecznego, dwadzieścia minut po fakcie. Jeśli zostajesz po godzinach, bo nie umiesz odmówić, i jeszcze przepraszasz szefa, że ci to tak długo zajęło – to jest odcinek dla ciebie.
Nieasertywność to nie jest cecha charakteru, ale styl życia. Styl, w którym ty płacisz, inni jedzą, a na koniec jeszcze pytasz, czy im smakowało.
W szkole nauczyli mnie tabliczki mnożenia, państw graniczących z Polską i wzorów skróconego mnożenia. Nikt nie pokazał mi, jak powiedzieć drugiemu człowiekowi "nie" bez trzęsących się rąk.
W 63. odcinku Gorzkich Wrzali mówię o asertywności, stawianiu granic i PRL-owskim spadku, który dalej dźwigam, choć urodziłem się po transformacji. O tym, że bycie miłym wobec wszystkich jest jedną z najbardziej autodestrukcyjnych rzeczy, jakie człowiek może sobie zrobić.

Wchodzisz do urzędu z problemem. Wychodzisz z poczuciem, że problemem jesteś ty.
W sześćdziesiątym drugim odcinku Gorzkich Wrzali rozbieram na części urzędnicze upokorzenia — te duże, te małe i te, po których człowiek pragnie już tylko przestać istnieć. Między innymi: czemu pieczątka okrągła, ale niewystarczająco. Czemu pan Marek zawsze akurat wyszedł. Czemu słowo „załatwić" jest jedynym uczciwym słowem w całym urzędowym słowniku. I czemu ZUS uznał, że człowiek bez nogi jak najbardziej może pracować — stojąco.
Jest też trochę o miękkiej przemocy urzędniczej, która nie zostawia śladów, ale za to zostawia człowieka przy okienku z głosem jak mąż, który wie, że coś znowu przeskrobał, tylko nie wie co.
Miłego słuchania. Albo i nie — zależy, czy macie w tym tygodniu zaplanowaną wizytę w urzędzie.

Po ponad dziewięciu miesiącach Gorzkie Wrzale wracają. A przynajmniej na jeden odcinek, bo niczego nie obiecuję, niczego nie podpisuję (już) u notariusza i za żadne "do usłyszenia wkrótce" nie biorę odpowiedzialności.
To odcinek o tym, co się dzieje, kiedy człowiek traci coś, w czym był dobry. O kryzysie, lekach, emocjonalnym wypłaszczeniu, twórczej niemocy, powrotach, które bolą bardziej niż powinny, i o tym, że czasami największym problemem jest brak paliwa do odpalenia samego siebie.

Ile starego Wrzalika zostało w nowym? Ch*j wie.