Podcasty Muzeum Powstania Warszawskiego

Jerzy Mindziukiewicz ps. Jur podczas okupacji należał do plutonu „Drużyn Bojowych Niedźwiedzi” w ramach Konfederacji Narodu, a następnie Armii Krajowej. Podczas Powstania dołączył jako ochotnik do 3. kompanii por. „Zdunina” I batalionu „Lecha Żelaznego”, brał udział w walkach o Centralny Dworzec Pocztowy. Postrzelony w nogę udał się na opatrunek do Szpitala Dzieciątka Jezus. Zatrzymany i wyprowadzony przez Niemców ze szpitala w grupie mężczyzn do budynku żandarmerii na Placu Narutowicza, następnie skierowany na Dworzec Zachodni, skąd został przewieziony do obozu przejściowego dla ludności cywilnej w Pruszkowie. Dzięki pomocy polskiego personelu uniknął wywózki na roboty. Po wojnie był ekonomistą. Pełnił funkcję wiceprezesa Związku Powstańców Warszawskich.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadziła Urszula Adamowicz 14 czerwca 2012 roku.

Stefan Bałuk ps. Kubuś, Starba od 6 września 1939 był ochotnikiem w kadrze 9. Batalionu Pancernego w Lublinie, z odziałem wycofał się na wschód. Dwukrotnie ujęty przez Sowietów, zdołał uciec. W grudniu 1939 roku dotarł do Francji, gdzie wstąpił do formowanej 10. Brygady Kawalerii Pancernej płk. Maczka, a następnie do 10. pułku strzelców konnych. Po klęsce Francji w czerwcu 1940 roku ewakuowany do Wielkiej Brytanii; służył w 10. BKPanc. szkolącej się w Szkocji. W maju 1942 roku zgłosił się do walki w okupowanej Polsce i rozpoczął szkolenie wywiadowczo-dywersyjne „cichociemnych” w Glasgow. Zaprzysiężony do Armii Krajowej w grudniu 1942 roku. Dwie próby przerzutu do Polski z bazy we Włoszech nie powiodły się. Ostatecznie nocą z 9 na 10 kwietnia 1944 roku został zrzucony na spadochronie do Polski. W okupowanej Warszawie skierowany do pracowni fotograficznej Wydziału Legalizacji i Techniki Oddziału II Komendy Głównej Armii Krajowej. Podczas Powstania żołnierz plutonu „Agaton” batalionu „Pięść”. Przeszedł szlak bojowy Wola - Śródmieście - Wola - Stare Miasto - Żoliborz - Kampinos - Żoliborz - kanały - Stare Miasto - kanały - Śródmieście Północ - Śródmieście Południe. Po kapitulacji jeniec Oflagu II D Gross-Born. Z obozu uciekł w styczniu 1945 roku i w lutym powrócił do Warszawy.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadziła Magdalena Gardecka 22 maja 2005 roku.

Zbigniew Ścibor-Rylski ps. Motyl we wrześniu 1939 roku służył w 1. Pułku Lotniczym. Do Związku Walki Zbrojnej został wprowadzony i zaprzysiężony we wrześniu 1940 roku. W latach 1941-1943 był partyzantem na Kowelszczyźnie. Od stycznia 1944 roku walczył w składzie 27. Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej, w ramach operacji „Burza”, przechodząc cały jej szlak bojowy jako dowódca 2. kompanii I Batalionu „Sokół” 50. pułku piechoty AK. Podczas Powstania dowódca kompanii w Batalionie „Czata 49”. Jako jeden z nielicznych przeszedł cały szlak bojowy batalionu Wola - Stare Miasto - kanały - Śródmieście - Górny Czerniaków - kanały - Mokotów - kanały - Śródmieście. Był jedynym oficerem AK dowodzącym podczas Powstania oddziałami armii gen. Berlinga. Po kapitulacji z grupą kilkunastu oficerów zgrupowania zdobył ubrania cywilne i wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Początkowo osadzony w obozie przejściowym w Pruszkowie, z którego po kilku dniach uciekł do Łowicza, gdzie doczekał zakończenia wojny.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadziła Magdalena Miązek 20 marca 2005 roku.

Teresa Kodelska-Łaszek ps. Kinga podczas Powstania była sanitariuszką IV Obwodu Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej na Reducie Wawelskiej. Po kapitulacji wyszła z Warszawy z ludnością cywilną. Po wojnie narciarka alpejska, reprezentantka AZS Warszawa. Startowała w Igrzyskach Olimpijskich w Oslo w 1952 roku. 3-krotna mistrzyni Polski: w slalomie (1948, 1952) i slalomie gigancie (1952) oraz 2-krotna wicemistrzyni kraju: w zjeździe (1948) i kombinacji alpejskiej (1948). Po zakończeniu kariery sportowej poświęciła się pracy naukowej.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadziła Małgorzata Rafalska-Dubek 8 lipca 2011 roku.

Barbara Grocholska-Kurkowiak ps. Kuczerawa podczas Powstania była sanitariuszką w 1. Pułku Szwoleżerów na Mokotowie, po przejściu kanałami w Śródmieściu Południowym. Po kapitulacji wyszła z Warszawy z ludnością cywilną. Po wojnie narciarka, startowała w igrzyskach olimpijskich w 1952 w Oslo i w 1956 roku w Cortina d’Ampezzo. Po zakończeniu kariery zawodniczej w 1968 roku poświęciła się pracy trenerskiej głównie z młodzieżą szkół podstawowych.
Rozmowę w ramach Archiwum Historii Mówionej przeprowadziła Małgorzata Brama 7 maja 2007 roku.