Podcast Architektoniczny

Co dziś oznacza nowoczesność w architekturze? Czy jest nią beton, szkło i inspiracja globalnymi metropoliami, czy raczej umiejętność twórczego wykorzystania lokalnej tradycji, materiałów i klimatu? Z tymi pytaniami zmierzyli się architekt Paweł Paradowski i Marcin Meller, pracując nad projektem szkoły w Tigraju, w północnej Etiopii. W tej rozmowie nie szukamy prostych odpowiedzi. Zastanawiamy się, dlaczego pierwsza koncepcja szkoły przypominała amerykański kampus, skąd biorą się aspiracje do „dubajskiej” nowoczesności i czy architektura zakorzeniona w miejscu może być równie współczesna. To opowieść o projektowaniu, odpowiedzialności inwestora, edukacji i o tym, że nowoczesność można rozumieć na wiele sposobów.

Dlaczego wszystkie magazyny, hale produkcyjne i centra logistyczne wyglądają dziś niemal tak samo – i czy jesteśmy właśnie w momencie, w którym te budynki mogą się zacząć przesuwać bardziej w stronę architektury? Wspólnie z Marcinem Sobisiakiem, Dyrektorem Handlowym firmy ARPANEL spróbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy to wyłącznie kwestia ekonomii i technologii, czy może pojawia się dziś potrzeba, by architektura przemysłowa była czymś więcej niż tylko efektywnym opakowaniem dla procesów logistycznych i produkcyjnych.

Artur Celiński w specjalnym odcinku Podcastu Architektonicznego wprowadza nas w kulisy niezwykle ciekawych relacji zachodzących dzisiaj pomiędzy architekturą, mediami i marketingiem. I jednocześnie zaprasza na konferencję im poświęconą - 30 czerwca 2026 roku w Warszawie.

Czy dobra architektura zawsze musi krzyczeć? Ireneusz Asman i Paweł Pieniężny przekonują, że czasem najlepszy projekt to taki, którego niemal nie widać. W rozmowie o „bieda-architekturze” – żłobkach, toaletach przy autostradach, modernizacjach zwykłych budynków i pracy z tym, co już istnieje – opowiadają, dlaczego bardziej interesuje ich architektura tła niż ikoniczne gesty. To podcast o pokorze wobec miejsca, adaptacji zamiast wyburzania i o tym, czy architekt może być bardziej budowniczym niż gwiazdą. A przy okazji – o niewidzialności w świecie, który premiuje tych, którzy najgłośniej mówią o sobie

Co dziś znaczy być „młodym architektem”? Czy to ktoś po studiach, czy raczej ktoś, kto dopiero po czterdziestce zaczyna naprawdę rozumieć odpowiedzialność projektowania? W rozmowie z Arturem Celińskim Zygmunt Borawski opowiada o pracy między Polską, Włochami i Szwajcarią, fascynacji chaosem polskiego krajobrazu, o projektowaniu Placu Centralnego i o tym, dlaczego jego pokolenie jest „ostatnim, które pracowało po nocach, i pierwszym, które nie może wymagać tego od innych”.