euroradiofm

Ты да я да мы з табой: як Пракоп'еў піярыць Ціханоўскага — Еўразум за 27 лютага | Новости Беларуси за 27 февраля by Euroradio

Памятаеце, як Уладзімір Зяленскі здзівіўся, што украінец з беларусам будуць размаўляць кожны на сваёй мове і пры гэтым адзін аднаго разумець? Гэта яшчэ што! Яшчэ і сёння трапляюцца людзі, якія шчыра здзіўляюцца, калі сустракаюць беларускамоўных беларусаў. У сэнсе беларусаў, якія ў жыцці гавораць на сваёй, нібыта дзяржаўнай, мове. Мове, у якой, ізноў жа нібыта, у Беларусі роўныя правы з “русским языком”. Беларусы нават адпаведнае свята прыдумалі — Дзень роднай мовы. Каб хоць раз на год, у адзін адмыслова вызначаны дзень, нешта агучыць па-беларуску. І да гэтага часу шчырыя беларусы з рускай мовай працягваюць верыць, што “русский язык” і “русский танк” паміж сабой сувязі не маюць.

Дзе мяжа паміж русафобіяй і любоўю да беларускай мовы, і што перашкаджае беларусам засвоіць матчыну мову? Як давесці неабходнасць ведання і выкарыстання беларускай мовы, калі практычнага прымянення для яе амаль няма? Ці варта нават проста разважаць пра неабходнасць “моўнай дыскрымінацыі” адносна рускай мовы і ці прымуць такую беларусізацыю пад прымусам беларусы? На гэтыя ды іншыя пытанні ў эфіры Еўрарадыё адказвае блогер і тэлевядоўца Валер “Дарога” Руселік

26 лютага ў эфіры Еўрарадыё — блогерка, культуролаг, рэдактарка thisminsk.media Маргарыта Прохарчык.

У беларусаў няма звыклых для нас сённяшніх мацюкоў, але ў нашага народа была свая лаянка. Яна не такая агрэсіўная, як тая, што мы чуем з усіх бакоў сёння, але акурат гэтая неагрэсіўная, поўная жартаўлівай іроніі беларуская лаянка акурат і адпавядае нашаму характару і менталітэту, пераканана Маргарыта Прохарчык.

Пра тое, чаму мы забыліся на беларускую лаянку і перанялі мацюкі ўсходняга суседа, ці варта гэтую традыцыю беларускай лаянкі аднаўляць, і як лаянка дапамагае захаваць сваю ідэнтычнасць, мы і разважаем у праграме “Ідэя Х” з Маргарытай Прохарчык.

Літаратуразнаўца Аляксандр Фядута, разважаючы пра тое, як беларусам захаваць сваю ідэнтычнасць, заклікаў усіх чытаць творы Уладзіміра Караткевіча. Раман “Каласы пад сярпом тваім” ён увогуле назваў беларускай нацыянальнай ідэяй, але не менш значныя, на думку Фядуты, і ўсе астатнія творы пісьменніка. Які пісаў не толькі сур’ёзныя раманы, але і казкі. Для дзяцей і дарослых. А цяпер гэтыя казкі можна паглядзець і паслухаць падчас інтэрактыўнага лялечна-вострасюжэтнага спектакля "УЛАДЗІМІР КАРАТКЕВІЧ і ДЗІВА АДНАВОКАЕ"! Такі вось цуд для дзяцей у Польшчы ладзяць Васіль Дранько-Майсюк і Алена Баярава, стваральнікі новага тэатра “Літаратурны вір”.

Чым адметны спектакль паводле казак Караткевіча, і чаму менавіта іх выбралі для пастаноўкі? Ці задаволеныя вынікам і што было галоўным натхненнем падчас працы над спектаклем? Ці час цяпер для заснавання новага тэатра, і што неабходна для таго, каб беларусы за мяжой заставаліся ў культурніцкай беларускай павестцы? На гэтыя ды іншыя пытанні ў эфіры Еўрарадыё адказвае Васіль Дранько-Майсюк

У кожнага свая павестка. Так, у Страсбургу адбылася сустрэча-брыфінг амбасадараў Камітэта міністраў Рады Еўропы з удзелам Святланы Ціханоўскай, Лукашэнка ў чарговы раз злётаў да Пуціна на нейкае чарговае пасяджэнне “дзяржсавета Саюзнай дзяржавы”, а прэзідэнт ЗША Трамп стэлефанаваўся з Зяленскім. Але ўсе гэтыя, здавалася б, розныя падзеі наўпрост тычацца беларусаў. Ціханоўская казала пра неабходнасць распрацоўкі “комплекснага еўрапейскага падыходу да легалізацыі беларусаў”, Лукашэнка працягваў гандляваць беларускім суверэнітэтам, а Трамп настойвае на тым, каб мір ва Украіне (а адпаведна і ля беларускіх меж) быў дасягнуты цягам месяца.

Ці рэальна дасягнуць перамір’я ва Украіне цягам месяца і ці вераць у Еўропе ў саму магчымасць трывалага міру з сённяшняй Расіяй? Як мяняецца еўрапейская міграцыйная палітыка і ці магчымы асобны падыход у дачыненні да беларусаў? Ці варта чакаць непрыемнасцей з паглыбленнем “саюзнай інтэграцыі”, і калі Лукашэнка асмеліцца публічна адказаць Зяленскаму? Гэтыя ды іншыя тэмы абмяркоўваем у штотыднёвым жывым эфіры Еўрарадыё з палітычным аглядальнікам, гісторыкам Аляксандрам Фрыдманам