euroradiofm

Не бяжыце ў сілоўню, пачакайце — Еўразум за 12 студзеня | Новости Беларуси за 12 января by Euroradio

За тры тыдні да затрымання, 12 ліпеня 2021 года, філосаф Уладзімір Мацкевіч прыйшоў у эфір Еўрарадыё. Гутарылі пра захавання сябе ва ўмовах татальных зачыстак, якія ўжо не першы месяц ладзіць рэжым. А ўжо 4 жніўня з ператрусам прыйшлі да самога Мацкевіча. Што было далей — ні для каго не сакрэт. Але звяртаюць на сябе ўвагу тэмы, якія ў тым апошнім эфіры мы з Уладзімірам Мацкевічам абмяркоўвалі: “Як і якімі сродкамі рэжым робіць беларусаў слабымі, і ці пагаджаюцца з гэтым самі беларусы. Ці сапраўды мы самі дапамагаем рэжыму зрабіць нас слабейшымі”. Мінула з таго часу чатыры з паловай гады, але гэтыя пытанні сталі яшчэ больш актуальнымі. Ці сапраўды за амаль пяць гадоў нічога не змянілася і беларусы па-ранейшаму дапамагаюць рэжыму змагацца з дэмакратычным рухам? Наколькі стан беларускай супольнасці ў эміграцыі горшы, чым гэта бачылася ў 2021 годзе, і ці магчыма ўратаваць сітуацыю? Як пазбавіцца ад “карысных ідыётаў” сярод нас і ці не час памяняць палітычных лідараў? На гэтыя ды іншыя пытанні ў эфіры Еўрарадыё адказвае былы палітвязень, філосаф і метадолаг Уладзімір Мацкевіч

Сітуацыя на рынку працы змяняецца: замест недахопу працоўных рук прыходзіць (ці вяртаецца) жорсткая канкурэнцыя за працоўныя месцы. Але гэта не азначае, што да Беларусі нарэшце даехалі лукашэнкаўскія 150 тысяч працоўных мігрантаў з Пакістана. Ці што рэжым нешта рэальнае зрабіў для вяртання на радзіму тых, хто выехаў з розных прычын з Беларусі цягам апошніх 5 гадоў, — спыніліся рэпрэсіі, а з турмаў на волю выйшлі асуджаныя па палітычных прычынах. Гэтага нічога няма. Проста і новае пакаленне дасягнула “працоўнага ўзросту”, і патрэбы ў працоўных руках зменшыліся. Што насамрэч стала прычынай змены сітуацыі на рынку працы і што рабіць з працоўнымі мігрантамі ў сітуацыі ўзрастання канкурэнцыі на гэтым рынку? Калі чакаць продажу часткі беларускай калійкі кампаніям з ЗША і што яшчэ можа зацікавіць Трампа ў Беларусі? Ці варта чакаць, што ў 2026 годзе вызваленне не толькі працягнуцца, але і пачне змяншацца ўзровень рэпрэсій, як сцвярджаюць асобныя эксперты? Пра гэта і шмат што іншае разважаем у жывым эфіры Еўрарадыё з рэдактаркай выдання “План Б”, былой палітзняволенай Вольгай Лойка

Пратэсты ў Іране не сціхаюць. Пратэстоўцы не толькі працягваюць выходзіць на мірныя акцыі пратэсту, насуперак пагрозам, што гучаць з боку рэжыму, але і аказваюць узброены супраціў карнікам. Даходзіць інфармацыя, што цэлыя гарады пераходзяць пад кантроль пратэстоўцаў. У падтрымку якіх ужо выступіў прэзідэнт ЗША Дональд Трамп. З пэўнай зайздрасцю за іранскімі падзеямі назіраюць беларусы. Ці чакае пратэсты ў Іране лёс беларускіх пратэстаў 2020 года і на якую знешнюю падтрымку можа разлічваць рэжым аятол? Ці будзе ваеннае ўмяшанне ЗША і што насамрэч стаіць за пагрозамі Трампа на адрас іранскага рэжыму? Калі вязняў пад ціскам ЗША пачалі вызваляць у Нікарагуа, то чаму Вашынгтон не прыспешавае працэс вызвалення беларускіх палітвязняў? Пра гэта і шмат што іншае мы разважаем у штотыднёвым жывым эфіры Еўрарадыё з дацэнткай, кандыдаткай гістарычных навук, эксперткай па міжнароднай палітыцы Розай Турарбекавай

Актыўнасць прэзідэнта ЗША Дональда Трампа кагосці радуе, а кагосці і насцярожвае. Ці нават расчароўвае. Бо калі затрыманне кіраўніка Венесуэлы і актыўнасці трампаўскай адміністрацыі на венесуэльскім кірунку можна (не азіраючыся на непаразуменні адносна міжнароднага права) патлумачыць, то "танцы" Вашынгтона вакол тэмы Грэнландыі такога разумення ў пераважнай большасці назіральнікаў не выклікаюць. А адказ Трампа на пытанне: “Калі ён аддасць загад арыштаваць Пуціна?” расчараваў мільёны людзей… Чаму пытанні дэмакратыі не цікавяць Трампа і ці атрымаецца ў яго павялічыць свой рэйтынг сярод выбарцаў “венесуэльскай кампаніяй”? Ці будзе вайна за Грэнландыю і як жаданне Трампа атрымаць гэтую “выспу” змяняе свет? Якіх яшчэ сюпрызаў чакаць ад Трампа ў 2026 годзе і чаму ён не хоча дзейнічаць у дачыненні Пуціна і Лукашэнкі гэтак жа, як з Мадура? На гэтыя ды іншыя пытанні ў эфіры Еўрарадыё адказвае амерыканіст, дарадца Агенцтва еўраатлантычнага супрацоўніцтва Антон Пянькоўскі