Гісторыя і палітыка не раз ужо паказвалі, што ідэалісты, за якімі няма ніякага палітычнага і грамадскага кантролю, вельмі хутка становяцца тыранамі. А наіўныя ідэалісты, якія стваралі цудоўны вобраз для куміраў, былі першымі, каго закопвалі ў зямлю. Гэтаму нас вучаць як вынік выбараў 1994 года, так і, лічаць некаторыя, выбары 2020 года. Як піша Павел Усаў, “наіўны ідэалізм большасці, вера ў новых прарокаў не дазвалялі пабачыць рэальную прыроду тых, хто “змагаўся з Лукашэнкам”.
Што адрознівае наіўны ідэалізм у палітыцы ад пралічанага рэалізму, і чым вера ў “новых лідараў” адрозніваецца ад веры ў бездакорнасць лідараў “старых”? Як зладзіць “грамадскі кантроль” лідараў, якім мы, апроч свайго даверу, нічога не даём і якія ад грамадства ніякім чынам не залежаць? Ці бачныя хоць нейкія знакі гатоўнасці Лукашэнкі да спынення рэпрэсій, і ці ёсць у беларусаў магчымасць прымусіць яго да гэтага? Пра гэта і шмат што іншае мы і разважаем у жывым эфіры Еўрарадыё з сябрам “Вольнай Беларусі”, кіраўніком варшаўскага Цэнтра палітычнага аналізу і прагнозу Паўлам Усавым