Alfabet Wojtusika

Odcinek #255, w którym z R.A. Olkiem siedzimy u mnie na wiosce i rozmawiamy o jego powieści „Ostatnia księżna. Mezalians”.

Zaczynamy od tego, że autor zbiera wyróżnienia za pisanie kryminalnych historii, a pisać chce powieści H jak historyczne. Stąd prostą drogą docieramy do głównych postaci nowego cyklu.

Pojawia się Maria Krystyna Habsburg a razem z nią inni H jak Habsburgowie. Przyglądamy się A jak arystokratom, oraz C jak cenie, którą płacą za dokonane wybory. Pojawią się wątek W jak wojny i losów mieszkańców Żywiecczyzny, ludzi z różnych grup społecznych. Dotykamy historii prawdziwych i literackich przetworzeń w powieści.

Pojawiają się też S jak skrzypce i jest S jak skarb. Współczesność miesza się nam z przeszłością, a wątki literackie z historycznymi. Liczymy ile M jak mezaliansów zawiera "Mezalians".

 R.A Olek szczerze opowiada o planowaniu powieściowego C jak cyklu i o tym jak powieść się R jak rozrasta.

 Na końcu umawiamy się na kolejne spotkanie z "Ostatnią księżną".

Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Książnica, które wydało książkę "Ostatnia księżna.Mezalians".

Odcinek #254, w którym z Robertem Małeckim chodzimy po Toruniu i rozmawiamy o powieści "Krótka noc, długi krzyk" /Wydawnictwo Literackie/. 

Zaczynamy od Piernikowej Alei Gwiazd, na której Robert ma już swoją katarzynkę. Pisarza od razu pytam o U jak uznanie i S jak spełnienie. Idziemy przez Toruń, próbuję dowiedziać się od autora jak wyglądo to miasta o 1993 roku. Przyglądamy się gangsterskim, miejskim historiom Taty i Renifera.

Poznajemy Wiesława Świrskiego i Mirosława Cichonia, głównych bohaterów książki "Krótka noc, długi krzyk". Dopytuję o ważną postać, ciekawi mnie skąd w powieści wziął się W jak Wojtusik, Łukasz Wojtusik.

Przez naszą dyskusję przewija się mnóstwo D jak drobiazgów: kasety VHS, karty telefoniczne, papierosy, sprzątanie mieszkania. Są "Psy", "Siedem" i inne S jak skojarzenia z czasem zmian.

Na końcu okazuje się, że S jak samotność może być kluczem do czytania powieści Roberta Małeckiego. I że bohater literacki Wojtusik ma potencjał.

Odcinek #253, w którym z Dariuszem Gizakiem w Krakowie rozmawiamy o jego powieści „Dzicz”.

Zaczynamy od P jak powodów dla których autor, mając kilka fachów w ręku, zdecydował się zostać P jak pisarzem.

Przyglądamy się bacznie Jackowi Kowalikowi, głównemu bohaterowi książkowych opowieści Gizaka. Próbuję się dowiedzieć jak narodził się P jak porządny detektyw. Przyglądamy się jego misji głównej oraz sprawdzamy jaką rolę w rozwoju fabuły mają misje poboczne.

Oddajemy H jak hołd warszawskiej Pradze, ruszamy przez bramę, z której Kowalik wyrusza na swoje śledztwa. Pytam o unikalne M jak mikroświaty - Birczę i Krynicę Morską.

Zajmują nas też w rozmowie relacje głównego bohatera z kobietami. Przecież i w „Wolcie” i w „Prądzie wstecznym” i w „Dziczy” przygód romantycznych nie brakuje.

Bierzemy pod lupę wątki z trzeciego tomu przygód Kowalika : G jak gangsterzy mali i duzi, A jak aktywiści ekologiczni i ich motywacje, L jak leśnicy i ich historie, ich leśny świat.

W końcu dochodzimy do wniosku, że Dariusz Gizak dopiero się pisarsko rozkręca, przecież ma jeszcze do wykorzystanie historii co najmniej tyle ile tych napisanych już dla „Detektywa”.

Odcinek powstał we współpracy z wydawnictwem Media Rodzina / Media Rodzina Kryminalnie.
Agencji Piloci bardzo dziękuję za miejsce do nagrania. Dzięki Wam mamy porządną rozmowę w podcaście o porządnym detektywie, z porządnym autorem.

Odcinek #252, w którym z Ianem Rankinem rozmawiamy na Festiwalu Gwiazdozbiór Kryminalny Kujawy i Pomorze w Toruniu o literaturze i muzyce.

Legendę szkockiego kryminału pytam o pierwsze K jak kroki w książkowym biznesie. I od razu na pierwszy plan wysuwa się  najważniejszy B jak bohater w twórczości Rankina - John Rebus. Pytam, co zdaniem autora wyróżnia jego postać spośród innych protagonistów, których znamy z literatury gatunkowej.

Ian Rankin opowiada o życiu od ponad czterdziestu lat z jednym bohaterem, o tym jak uczciwie wobec czytelników i wobec siebie P jak prowadzić postać. 

 Wracamy w rozmowie do początków, do powieści "Supełki i krzyżyki". ale przyglądamy się też Rebusowi z książki "Pieśń na mroczne czasy" / Wydawnictwo Albatros/.

Jest też moment na pytania N jak Najważniejsze: Superman, czy Batman? Która album The Rolling Stones jest najlepszy? Punk not dead?

Na końcu okazuje się, że w podcaście o literaturze można naprawdę szczerze porozmawiać z autorem o M jak muzyce.

PS: Tłumaczem naszego spotkania, którego usłyszycie w podcaście jest Maciej Dokurno (Kulturalnik Polish Books & Culture Centre CIC) - wielkie dzięki za pomoc.

Odcinek #251 w którym z Maciejem Płazą trochę w Radomiu, trochę w Krakowie rozmawiamy o jego powieści "Kasperl i Margit".

Zaczynamy od W jak wielkiej powieści realistycznej, zastanawiamy się dlaczego takich powieści w Polsce pisze się niewiele. Przyglądamy się Małgorzacie Krzyńskiej i Kacprowi z Chwaliszewa, głównym bohaterom książki i dyskutujemy o tym co ich różni, a co połączy. Są tu J jak języki różne, N jak narracje osobne, D jak drogi społeczne i życiowe odrębne.
 

Pod lupę bierzemy Berlin i Poznań, dwa miasta, które są osobnymi bohaterami powieści. Idziemy śladem postaci historycznych, od których roi się w książce. Jest Max Reinhardt, są Modrzejewska, Brecht, Mann, Murnau, są wielcy twórcy teatru lalkowego.

Zajmuje nas w rozmowie powieść jako R jak rama, świat jako teatr i bohaterowie jako uczestnicy W jak widowiska.

 W końcu pytam Macieja Płazę o W jak wolność pisania i dochodzimy do wniosku, że "Kasperl i Margit" to właśnie przejaw pisarskiej wolności.