EWANGELIA MIŁOŚCI DO SIEBIE

Cierpienie, które dotyka każdego, może nas doświadczyć w różny sposób – może nas złamać, albo nawet zbudować, zgodnie z powiedzeniem Fryderyka Nietschemu: „Co cię niezabije, to cię wzmocni.”
Wszystko zależy od nadziei, która sprawia, że nawet w najciemniejszych chwilach odnajdujemy w sobie siłę do przetrwania. Ale bez niej łatwo możemy obsunąć się w otchłań przygnębienia.
Brak nadziei ostatecznie prowadzi do depresji, ponieważ stopniowo odbiera człowiekowi przekonanie, że jego działania mają sens i mogą cokolwiek zmienić. Gdy ktoś przestaje wierzyć w możliwość poprawy, rezygnuje z wysiłku, ogranicza aktywność.
To proces dotykający każdego obszaru życia, także duchowego. Nawet najbardziej religijny człowiek w depresji doświadczy spadku swojej religijności. Być może siłą rozpędu nie zrezygnuje z pobożnych praktyk, ale nie ochroni go to przed utratą ufności w Boga, a może nawet wiary w Niego. Jego relacja z Panem wyda mu się jałowa i bezwartościowa, co może zinterpretować jako efekt swojej grzesznościi duchowej słabości. Wobec tego popadnie w jeszcze większe poczucie winy, pogłębiając tym samym depresję.
Osłabienie duchowości nie wynika jednak z niewystarczających starań, słabej modlitwy, albo braku wiary. Jest dokładnie odwrotnie – to właśnie one są rezultatem, jednak nie czynników duchowych, ale psychicznych.

Młodość to czas pełen sprzeczności – z jednej strony bunt, energia i marzenia, z drugiej niepewność, trudne pytania i pierwsze poważne wybory, przeżywamy pierwsze miłości i zdrady, największe fascynacje i słomiany zapał, mamy najdziwniejsze pomysły, które potem wspominamy z rozbawieniem, rozrzewnieniem albo zażenowaniem.
Ale także właśnie wtedy odkrywamy siebie. To okres, w którym kształtuje się nasza tożsamość, a decyzje, którepodejmujemy, potrafią wpłynąć na całe życie.
Temat zainteresuje nie tylko nastolatków, ale i rodziców, których dzieci mają już kilkanaście lat, albo młodsze, które szybko dorosną do tematu podcastu.  W tym odcinku spróbujemy zrozumieć chaos lat nastoletnich, kiedy wykuwa się prawdziwa duchowość.

Spotkanie z drugą osobą, to nie jest łatwe zadanie. Nie wszystkie nasze kontakty powinny być głębokie, ale na pewno niektóre na to zasługują, wymieniając choćby relację przyjacielską, terapeutyczną, albo małżeńską. A już najbardziej wymagające jest spotkanie z Bogiem w modlitwie. To właśnie wtedy człowiek powinien mieć najbardziej szczerą i otwartą komunikację, dlatego że tylko wtedy będzie ona go zmieniać. A oto właśnie chodzi w duchowości – aby się stawać lepszym człowiekiem. I to jest główny powód dlaczego właśnie na tej relacji dziś się skoncentrujemy najbardziej, pamiętając jednak że głębokie spotkanie możemy mieć również w innych relacjach.

Zewsząd słyszymy, że akceptacja siebie jest podstawą zdrowego życia psychicznego - powstały na ten temat niezliczone rolki, podcasty, mniejsze i większe filmiki.
Zresztą, sama świadomość fundamentalnego znaczenia samoakceptacji, jeszcze niewiele zmienia. Taka refleksja jest zbyt ogólna.
Dopiero dostrzeżenie w jaki konkretnie sposób odrzucamy samych siebie może być początkiem drogi uzdrowienia zarówno psychicznego, jak i duchowego, ponieważ i tej sfery życia także dotyczy ten problem.     Często nam się jedynie wydaje, że siebie akceptujemy, jednak każdy poważniejszy kryzys obnaży to dobre mniemanie o sobie. Inni nawet nie zauważają jak siebie traktują.A są i tacy, którzy doskonale dostrzegają jaką robią sobie krzywdę, mimo to nie potrafią przestać to robić.
Wszyscy więc musimy zrozumieć proces odrzucania siebie. Nie ma osoby, która by w jakiś sposób siebie nie akceptowała. To wynika z procesów introjekcji, jakie dokonują się w naszym dzieciństwie. Jeśli więc chcemy nauczyć się akceptować siebie, musimy dostrzec własne introjekty.

Dodajmy nieco pikanterii do naszych podkastów. Tyle mamy tutaj treści duchowych, a jeszcze więcej psychologicznych, że może nadszedł czas na więcej cielesności, takiej jak seksualność.
Tak by się wydawało, bo w przypadku człowieka wcale nie odbiegamy przy tej okazji ani od treści psychologicznych, ani nawet duchowych. Zresztą, nawet od strony biologicznej bardzo różnimy się od zwierzęcych krewnych. Utraciliśmy feromony, które niemal u wszystkich kręgowców(pomijając ptaki) są podstawowym nośnikiem kojarzenia płciowego. Ich stratę zastąpił wizualny charakter stymulacji seksualnej, jak głosi teoria listka figowego.
Człowieka wyróżnia także cała sfera psychiczna, którą opisujemy mianem miłości. A ponieważ to Bóg łączy mężczyznę i niewiastę, zatem nasza seksualność ma także duchowy wymiar.