EWANGELIA MIŁOŚCI DO SIEBIE

Fundamentalizm to często choroba neofitów. Kiedy ktoś się nawraca, po pierwsze chce aby wszystko było po Bożemu i każdy swój pogląd chce poprawić pod kątem religijnym.Po drugie wpada w pułapkę skrajnego widzenia świata, w którym wszystko wydaje się układać w przeciwieństwa – dobre lub złe, słuszne i niesłuszne, właściwe, czy też niewłaściwe.Problem w tym, że nie od razu wiadomo jak bogactwo świata tak uprościć, aby się zmieścił na podręcznej czarno-białej szachownicy. I wtedy z odpowiedziami przybywa fundamentalizm, który nie pozostawia wątpliwości, nie daje miejsca na interpretacje. Podsuwa jedynie tekst z przesłaniem, że należy go rozumieć dokładnie tak, jak brzmi.
I wtedy może być naprawdę problem. Pół biedy, jeśli będziemy wierzyć, że Bóg stworzył świat w siedem dni – poza ignorancją niewiele nam grozi. Gorzej, jeśli zrezygnujemy z metaforycznego rozumienia np. takiego przesłania Jezusa, kiedy mówi: Otóż, jeśli twoja ręka lub noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie! Lepiej jest dla ciebie wejść do życia ułomnym lub chromym, niż z dwiema rękami lub dwiema nogami być wrzuconym w ogień wieczny. W dzisiejszym podcaście przyjrzymy się religijności uciekającej od krytycznego myślenia, oraz także takiej, która nie boi się konfrontacji z nauką.

Trzeba powiedzieć, że psychologia robi w dzisiejszych czasach prawdziwą furorę, niestety nie tylko służąc człowiekowi, ale także jako narzędzie psychomanipulacji, nazywanej też kontrolą umysłu, wywieraniem wpływu, albo już całkiemkolokwialnie praniem mózgu.  
Co gorsza jest to zjawisko coraz powszechniejsze, obejmujące coraz więcej obszarów życia, przenikając je coraz głębiej. Jak widać psychologia, podobnie jak duchowość, ma swoją jasną ale i ciemną stronę.
Psychomanipulacja, nawet jeśli jest bardzo subtelna, jest rodzajem ukrytej przemocy, ponieważ oddziałuje na człowieka poza jego zgodą. A nie może się on na nią zgodzić, gdyż nie jest świadomy procesów, jakim został poddany. Przemoc nie wyraża się tylko w siniakach, ale także głębokich ranach psychicznych.
My chcemy być świadomi, w jaki sposób jesteśmy manipulowani i dlatego powstał ten podcast, a także dlatego byśmy się zastanowili nad etyczną stroną tego zjawiska. To kolejny temat, który odnosząc się do psychologii, nie jest wolny od duchowej oceny.

Zainteresowanie sektami zaczęło się od moich osobistych poszukiwań religijnych w obszarze buddyzmu i new age, a potem przerodziło się to w próbę zrozumienia zjawisk,które przyciągają ludzi obietnicą sensu i bezpieczeństwa.
Przez lata rozmawiałem z osobami zagubionymi w destrukcyjnych grupach, zwłaszcza Świadków Jehowy lub byłych członków tego wyznania, zdarzało się równieżrozmawiać ze zrozpaczonymi rodzinami.
Odkryłem, że to nie inna wiara powoduje, że mamy do czynienia z destrukcyjną grupą, albo że zagrożeniem jestoddzielenie się od większego wyznania. Istotą sekt jest psychomanipulacja, która nie omija także ortodoksyjnych katolickich środowisk. 
W Kościele istnieją nie tylko wspólnoty zdrowe i budujące, ale zdarzają się również nadużycia władzy, czy wręcz niecne wykorzystanie osób, zagubionych między gorliwością, a uległością. Obecny podcast ma na celu zrozumienie na czym polega problem sekt.
Przyjrzymy się także fałszywym zarzutom o sekciarstwo, co może być wcale nie mniejszym problemem niż same destrukcyjne grupy. Bywa że takie pomówienia stają sięusprawiedliwianiem własnego, nieuczciwego postępowania oskarżycieli, czego także doświadczyłem.

Problem marginalizacji różnych grup społecznych jest w obecnych czasach szeroko omawiany. Dużo mówimy o wykluczeniu, np., mniejszości narodowych, religijnych albo seksualnych, a także imigrantów, bezdomnych, ubogich albo niepełnosprawnych. Na temat integracji niektórych z tych grup toczymy czasem zacięte spory ideologiczne.
W Kościele debata nad marginalizacją wielu osób również jest coraz żywsza, ale nie o te same grupy zawsze chodzi. Wierzący nie mają wątpliwości, że należy pomagać biednym i innym pokrzywdzonym przez los, ale już mniejszości seksualne budzą duże emocje. Ale są też inne grupy, których uczestnictwo w Kościele jest podważane – jak rozwodnicy w nowych związkach, albo żyjący w związkach partnerskich, czy porzucający kapłaństwo. Są też tacy, którzy sami się marginalizują, nie akceptując praktyk duchownych, albo też sami doświadczyli podłości. Zastanówmy się dzisiaj nad sytuacją tych osób w Kościele katolickim.

Cierpienie, które dotyka każdego, może nas doświadczyć w różny sposób – może nas złamać, albo nawet zbudować, zgodnie z powiedzeniem Fryderyka Nietschemu: „Co cię niezabije, to cię wzmocni.”
Wszystko zależy od nadziei, która sprawia, że nawet w najciemniejszych chwilach odnajdujemy w sobie siłę do przetrwania. Ale bez niej łatwo możemy obsunąć się w otchłań przygnębienia.
Brak nadziei ostatecznie prowadzi do depresji, ponieważ stopniowo odbiera człowiekowi przekonanie, że jego działania mają sens i mogą cokolwiek zmienić. Gdy ktoś przestaje wierzyć w możliwość poprawy, rezygnuje z wysiłku, ogranicza aktywność.
To proces dotykający każdego obszaru życia, także duchowego. Nawet najbardziej religijny człowiek w depresji doświadczy spadku swojej religijności. Być może siłą rozpędu nie zrezygnuje z pobożnych praktyk, ale nie ochroni go to przed utratą ufności w Boga, a może nawet wiary w Niego. Jego relacja z Panem wyda mu się jałowa i bezwartościowa, co może zinterpretować jako efekt swojej grzesznościi duchowej słabości. Wobec tego popadnie w jeszcze większe poczucie winy, pogłębiając tym samym depresję.
Osłabienie duchowości nie wynika jednak z niewystarczających starań, słabej modlitwy, albo braku wiary. Jest dokładnie odwrotnie – to właśnie one są rezultatem, jednak nie czynników duchowych, ale psychicznych.