EWANGELIA MIŁOŚCI DO SIEBIE

Porozmawiamy o przebudzeniu z metaforycznego snu.  Tematnawiązuje do tytułu starego bestsellera Anthony’ego de Mello, który kiedyś przeczytałem. Książka faktycznie osiągnęła swój cel, przemyślałem swoje życie i, mówiąc, słowami autora, przebudziłem się – najpierw na buddyzm, ale potem przebudziłem się znowu, tym razem na wiarę w Jezusa, a w kolejnych latach jeszcze na psychologię.
To nie były zmiany, które odrzucałyby poprzednie doświadczenia – nawet jeśli tak czasem myślałem. Buddyzm otworzył mnie na chrześcijańską medytację i duchowość,którą znalazłem u starożytnych pustelników i hiszpańskich mistyków. Psychologia jeszcze bardziej wzbogaciła moje chrześcijaństwo, o czym jest ten cykl podcastów.
Rozwijamy się dzięki przemianom, które nie przekreślają poprzednich etapów, ale pozwalają wejść na wyższy poziom świadomości. Za każdym razem może nam się wydawać, żeosiągnęliśmy szczyt, ale tylko dlatego, że choć widzimy, co już przeżyliśmy, to nie możemy wiedzieć, co jeszcze przed nami. Zawsze warto się przebudzić kolejny raz.

Kiedy człowiek słyszy w sobie oceniający głos jego życie, bardzo często zakłada, że przemawia do niego sumienie, zwłaszcza my katolicy, jesteśmy tego uczeni od kołyski. Może się nawet wydawać, że im bardziej jesteśmy wobec siebiekrytyczni, tym bardziej duchowi. Nic bardziej mylnego!Inni sądzą, że muszą zrezygnować ze swojego osądu i zdać się na Kościół – spowiednika, kierownika duchowego, lub posłuchać księdza na kazaniu. Oni też się mylą – nie ich mają słuchać, ale siebie.
Inaczej poprzestają jedynie na nakazach i zakazach superego, które duchowości nie rozwija ale ogranicza. A może nawet prowadzić do problemów psychicznych. To bynajmniej nie znaczy, że superego jest niepotrzebne. Przeciwnie, to właśnieono uczy nas samokontroli i liczenia się z potrzebami innych. To dzięki niemu życie społeczne jest w ogóle możliwe.
Dziś przyjrzymy się różnicy między superego, a sumieniem i jak to pierwsze wpływa na drugie.

Czasem to, co wygląda na gorliwość religijną, w rzeczywistości rodzi się nie z wiary, ale z nerwicowego lęku. I właśnie dlatego tak ważne jest odróżnienie autentycznej religijności od zaburzenia, które potrafi ukryć się pod maską pobożności.
Dziś porozmawiamy o nerwicach eklezjogennych, których nazwa nawiązuje do greckiego terminu Eklezja, czyli Kościół. Problem jest tym poważniejszy, że osoby cierpiące z powodu zaburzonej religijności są często przekonane, że oddają chwałę Bogu. Jeśli ktoś nie widzi problemu, to oczywiście go nie rozwiąże, choć na szczęście są i tacy, których zaburzenie niepokoi.
Samopotępienie, obsesyjne poczucie grzechu, kult cierpienia, moralistyczny rygoryzm, chorobliwe posłuszeństwo czy wyniszczający perfekcjonizm nie tylko duchowo nie budują, ale konsekwentnie niszczą zwłaszcza psychikę, nierzadko destrukcyjnie również wpływając na otoczenie.
W obecnym podcaście spróbujemy przyjrzeć się temu, gdzie kończy się zdrowa duchowość, a zaczyna religijność pobudzana lękiem do tego stopnia, że wpędza w nerwicę o podłożu religijnym.

Przemoc jest powszechnym zjawiskiem, wojny, rozboje, wymuszenia znamy z obrazków w telewizji lub internecie, ale o jej rodzinnym obliczu dowiadujemy się tylko wtedy, gdy wydostanie się z domowego zacisza na salę rozpraw. Jesteśmy często zszokowani drastycznymi szczegółami. Niestety, wbrew przysłowiu, ściany nie zawsze mają uszy i rzadko kiedy to, co się między nimi dzieje zostaje ujawnione. Trudno zobaczyć domową przemoc także dlatego, że nie zawsze oznacza bicie i krzyk. Czasem nie mniej bolesne jest zadawane przez najbliższych cierpienie psychiczne.
Co gorsza, w domach, gdzie wiara powinna być źródłem miłości i wzajemnego szacunku, okazuje się przemawiać językiem lęku, winy i wstydu. I bynajmniej, nie musi wynikać z impulsywnego wybuchu, ale może być przemyślaną religijniestrategią podporządkowania słabszych członków rodziny woli często jednej despotycznej osoby.
W tym podcaście przyjrzymy się, jak rozpoznać przemoc ukrytą pod płaszczem wiary, w jaki sposób jest uzasadniana i z czego naprawdę wynika.

Idee od zawsze stanowią fundament rozwoju myśli ludzkiej, inspirując do działania, by zmienić świat. Wielu z nas kieruje się jakąś ideą – i słusznie!
Nie ma znaczenia, czy jej źródłem są pobudki społeczne, religijne czy moralne – każda idea niesie w sobie potencjał dobra, będąc jego konkretną społeczną treścią. Nawet jeśli niektóre idee wydają się nam ze sobą sprzeczne, to ichźródło jest to samo – pragnienie uczynienie świata lepszym.
Jednak nawet najbardziej szlachetna idea może ulec przekształceniu w ideologię – a wraz z tym procesem dochodzi do jej deformacji. Ideologia, choć wyrasta z idei,potrafi przekształcić jej pierwotne piękne wartości w ich karykaturę.
Dziś przyjrzymy się również procesom ideologizacji religijnej, jakiej również doświadczamy w Kościele katolickim. To bardzo ważne, by nie utożsamiać z nimi życia duchowego.
Musimy nauczyć się odróżniać idee od ideologii, tak by służyć dobrej sprawie, a nie iluzji, że tak jest.