EWANGELIA MIŁOŚCI DO SIEBIE

Idee od zawsze stanowią fundament rozwoju myśli ludzkiej, inspirując do działania, by zmienić świat. Wielu z nas kieruje się jakąś ideą – i słusznie!
Nie ma znaczenia, czy jej źródłem są pobudki społeczne, religijne czy moralne – każda idea niesie w sobie potencjał dobra, będąc jego konkretną społeczną treścią. Nawet jeśli niektóre idee wydają się nam ze sobą sprzeczne, to ichźródło jest to samo – pragnienie uczynienie świata lepszym.
Jednak nawet najbardziej szlachetna idea może ulec przekształceniu w ideologię – a wraz z tym procesem dochodzi do jej deformacji. Ideologia, choć wyrasta z idei,potrafi przekształcić jej pierwotne piękne wartości w ich karykaturę.
Dziś przyjrzymy się również procesom ideologizacji religijnej, jakiej również doświadczamy w Kościele katolickim. To bardzo ważne, by nie utożsamiać z nimi życia duchowego.
Musimy nauczyć się odróżniać idee od ideologii, tak by służyć dobrej sprawie, a nie iluzji, że tak jest.

Wiele osób pragnie się rozwijać duchowo. Ale wcale nie od dzisiaj wiadomo, że nie jest to łatwe.
Od wieków mistycy i święci łamią sobie głowę jak duchową drogą podążać. Na ten temat powstało wiele traktatów, które stały się inspiracją późniejszych publikacji.
Praktycznie od początków chrześcijaństwa znawcy tematu dostrzegali nie tylko pułapki duchowe ale i psychologiczne. Już Ojcowie pustyni, w tym Antoni Wielki w III w. albo Ewargiusz z Pontu w IV stuleciu pisali o namiętnościach duszy, które blokują rozwój duchowy. Problem jasno widzieli także wielcy mistycy hiszpańscy, których myśl dzisiaj przybliżymy
Dzisiaj, w wyniku rozwoju nauk psychologicznych tym bardziej trzeba zwrócić uwagę na pułapki utrudniające albo wręcz uniemożliwiając podążanie drogą do Boga.W obecnym podcaście zobaczymy na czym rozwój duchowy polega i jak z tej drogi nie zboczyć, albo nawet nie zabłądzić na psychiczne albo demoniczne manowce.
Posłuchamy również Szymona, który pomylił duchowość z psychozą.

Władza, którą powołano do zarządzania, zamiast chronić powierzone jej osoby, czasami sprzeniewierza się swojej misji. Nadużycie władzy ma wiele twarzy ale zawsze staje się jakimś rodzajem przemocy.        
Czasem w ten sposób ujawni się patologia osoby, która zdobyła władzę. Najgorzej, gdy cała struktura instytucji taką osobę chroni, zamiast osób, które skrzywdziła. Od pewnego czasu obserwujemy jak to się działo w Kościele, który uniemożliwiał sobie oczyszczenie z przewinień. Niestety kolesiostwo, korporacyjna lojalność, ochrona zagrożonej reputacji, a może własne ciemne sprawki skłoniły wieluhierarchów, a z nimi całą strukturę do ochrony sprawców przemocy. To nie musi być współudział w jego przestępstwach, wystarczy zamknąć oczy na nadużycia,lekceważyć pojawiające się sygnały, odsunąć odpowiedzialność czy choćby naiwnie zaufać.
Dziś na przykładzie Kościoła przyjrzymy się mechanizmom nadużywania władzy

Wszyscy znamy osoby, które nad sobą nie panują, nazywamy je impulsywnymi, wybuchowymi, porywczymi itd. Nie tylko stwarzają innym liczne problemy, ale czasami nie radzą sobie sami ze sobą.       Ale to nie jest podcast tylko dla ludzi nie kontrolujących samych siebie.  To także odcinek dla tych, którzy są za bardzo opanowani. To problem wcale nie mniejszy niż zbytnia nerwowość
Ten problem trafnie ukazuje, skądinąd bardzo śmieszna komedia „Dwóch gniewnych ludzi” z grającym terapeutę Jackiem Nickolsonem i Adamem Sandlerem, którywydaje się niezwykle spokojnym pacjentem – do czasu!
Tak naprawdę to odcinek o zdrowym panowaniu nad emocjami i popędami, bo ani kierowanie się nimi, ani ich tłumienie nie jest korzystne.
Jeśli chcesz wiedzieć, jak w zdrowy sposób siebie kontrolować, zapraszam do posłuchania.

Ofiarność wydaje się jedną z tych wartości, które się zestarzały i trafiły do lamusa. Dziś wolimy wierzyć w siebie, akceptować siebie albo walczyć o siebie. Psychologicznewartości wydają się zaprzeczać ofiarności jako cnocie duchowej, która dla chrześcijanina jest cechą zupełnie podstawową. Należy ona do istotychrześcijaństwa, o czym wielokrotnie mówił Jezus Chrystus.Jednak obecnie wiele osób upraszcza naturę człowieka do wyłącznie egoistycznych pragnień, a psychologię rozumie się jako spełnianie najniższych instynktów. To nie tylko zaprzecza duchowości, ale także prymitywizuje samą psychologię.
Co nie znaczy, że nie mamy emocjonalnie dbać o siebie – to oczywiście jedno z najważniejszych naszych wewnętrznych zadań, o czym nieraz w tym cyklu wspominałem. To jak fundament życia wewnętrznego.
Ale dopiero duchowość pozwala człowiekowi zbudowaćprawdziwy dom, a nie tylko jego zarys. Ofiarnośćjest jak cegły tego domu, które powoli budują naszą duchowość.
W tym tkwi tajemnica integracji psycho-duchowej. Bez zdrowej psychiki nie ma zdrowego człowieka, ale bez duchowości człowiek nie wypełnia swojego przeznaczenia. Niestety bardzo łatwo pomylić rozwój duchowy z psychicznąregresją. Warto to odróżniać.