teologia z Katowic

Informacje o podkaście, odcinkach i autorach: https://teologiazkatowic.pl

Katolicy i luteranie mają odmienne struktury kościelne, ale kiedy zaczynają praktykować synodalność, szybko napotykają podobne problemy. Kto powinien uczestniczyć w podejmowaniu decyzji? Jak rozpoznać konsensus? Co zrobić, gdy go nie ma? I jak decyzja jednego Kościoła wpływa na inne? 
Rozmawiamy o synodalności jako sposobie wspólnego rozeznawania. Przyglądamy się luterańskiemu doświadczeniu synodów, znaczeniu recepcji oraz relacji między Kościołem lokalnym i szerszą wspólnotą Kościołów. Zestawiamy je z katolicką praktyką soborów, synodów i konsultacji. 
Sporo miejsca poświęcamy różnicy między synodem a parlamentem. Głosowanie może być konieczne, ale celem procesu synodalnego nie jest zbudowanie większości, która pokona mniejszość. Chodzi raczej o takie rozwiązanie, z którym wspólnota może dalej żyć razem – a do tego potrzebne są relacje, odpowiedzialność i zaufanie.

Informacje o podkaście, odcinkach i autorach: https://teologiazkatowic.pl

Począwszy od Soboru Watykańskiego II - który ogłosił przełomową Deklarację “Nostra aetate” - Kościół rzymskokatolicki stara się prowadzić życzliwy dialog z innymi religiami. Dialog ten, pożądany z punktu widzenia starań o pokojowe współistnienie, budzi czasem kontrowersje w kontekście troski o wypełnianie nakazu misyjnego Chrystusa.  Jednak czy rzeczywiście misja oznacza indoktrynację, a dialog wyklucza świadectwo? W jaki sposób dzielić się swoją wiarą bez narzucania jej? Z drugiej strony, dialog zakłada wzajemność w słuchaniu, szczere zaciekawienie wewnętrznym światem rozmówcy. Czy chrześcijanin ma prawo uznać, że inne religie niosą coś wartościowego i mogą nas jakoś wzbogacić? Jak pogodzić takie założenie z wiarą, że w Chrystusie mieszka “cała pełnia” (por. Kol 1,19)?  
Warto przeczytać:  
Jacques Dupuis, “Chrześcijaństwo i religie. Od konfrontacji do dialogu”, tłum. S. Obirek, Kraków 2003; 
Hans Waldenfels, “Chrystus a religie”, tłum. B. Drąg, Kraków 2004.

Informacje o podkaście, odcinkach i autorach: https://teologiazkatowic.pl 

W tym odcinku wracamy do synodalności. Punktem wyjścia jest europejskie sympozjum w Austrii (Shaping Synodality in Europe. From Vision to Roadmap), w którego przygotowaniu i obradach uczestniczył ks. Jacek Kempa. Rozmawiamy o tym, jakie rozumienie Kościoła stoi za synodalną praktyką i co wynika z potraktowania chrztu jako podstawy współodpowiedzialności wszystkich wierzących. Pytamy też o miejsce bierzmowania i Eucharystii w tej perspektywie. 
Od teologii przechodzimy do metody rozmów przy stolikach, słuchania bez przerywania i wspólnego rozeznawania. Zastanawiamy się, czy opanowanie metody wystarczy, żeby działać synodalnie, oraz jak korzystać z możliwości, które już daje prawo kanoniczne. Podejmujemy także temat relacji synodalności i demokracji, różnic między wschodem a zachodem Europy oraz naszej skromnej obecności w europejskiej debacie.

Informacje o podkaście, odcinkach i autorach: https://teologiazkatowic.pl 

Rozmowa z s. dr Terezą Huspekovą CHR, członkinią zespołu Centrum Badań nad Soborem Watykańskim II Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Jakie korzyści daje studiowanie dokumentacji przygotowań do wspomnianego soboru oraz soborowych obrad? Czy wciąż przywoływany obecnie sobór został przez nas faktycznie zrozumiany? Czego w istocie dotyczyły prowadzone debaty oraz stanowiące ich owoc dokumenty? O co chodziło w kontrowersyjnej dla tradycjonalistów reformie liturgii? 
 
Warto przeczytać 
Marek Gilski, Damian Wąsek, Tereza Huspeková CHR, “Nostra aetate. SObó Watykański II o religiach niechrześcijańskich” (komentarz), Kraków 2025; https://monografie.upjp2.edu.pl/wn/catalog/book/237 
Marek Gilski, Damian Wąsek, Przemysław Artemiuk, “Gaudium et spes. Sobór Watykański II o relacji Kościoła i świata” (komentarz), Kraków 2026;  
“Dzieci Soboru zadają pytania” (seria rozmów), red. Z. Nosowski, Warszawa 1996.

Informacje o podkaście, odcinkach i autorach: https://teologiazkatowic.pl 
 
W tym odcinku rozmawiamy z ks. Bartłomiejem Kuźnikiem, homiletą i pracownikiem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, o przygotowaniu kaznodziejów i języku kaznodziejstwa. Zastanawiamy się, na ile dobrego głoszenia można się nauczyć, a na ile zależy ono od talentu, wrażliwości językowej i uważnego obserwowania życia. Pytamy też, jak przekładać teologiczne pojęcia i biblijne obrazy na język ludzi żyjących w świecie coraz bardziej zróżnicowanych doświadczeń i kodów kulturowych. 
 Rozmawiamy o idiolekcie, rejestrach języka, metaforach, zdrobnieniach i etymologiach, ale także o głosie, intonacji, modulacji, gestach i wystąpieniach publicznych. Od „bąbelków”, „wiejadła” i „polistowia” przechodzimy do pytań o autentyczność kaznodziei, przygotowanie homilii, rolę modlitwy i możliwość wielokrotnego głoszenia tego samego tekstu bez popadania w rutynę. Na końcu próbujemy zebrać kilka najprostszych zasad, które pomagają mówić tak, żeby słowo miało szansę rzeczywiście dotrzeć do słuchacza.