Odgłosy sztuki

Łukasz Stokłosa (ur. 1986) – malarz związany z Krakowem, absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki. W swojej twórczości pracuje z motywami wnętrz, pejzażu, portretu oraz obiektów muzealnych, traktując obraz jako przestrzeń konstrukcji pamięci i wyobraźni. Jego prace znajdują się w kolekcjach instytucjonalnych, m.in. Zamku Królewskiego na Wawelu, Muzeum Narodowego w Gdańsku, Bunkra Sztuki oraz Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie.

Rozmawiamy o procesie twórczym i o tym, jak współczesne malarstwo funkcjonuje w świecie zapośredniczonych przedstawień. Punktem wyjścia stają się fotografia i film – kadry, które artysta przekształca w obrazy balansujące między dokumentem a projekcją. Zastanawiamy się nad rolą iluzji, nad statusem portretu aktora wcielającego się w postać historyczną oraz nad napięciem między obecnością i nieobecnością w obrazie.

W rozmowie pojawia się także wątek natury i muzeum jako równorzędnych bohaterów malarstwa – przestrzeni, które przechowują ślady przeszłości, a jednocześnie stają się sceną współczesnego spojrzenia.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Ada Piekarska – kuratorka, autorka tekstów o sztuce i kierowniczka zespołu programowego Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej, kuratorka wystawy Biennale Malarstwa Bielska Jesień.

Rozmawiamy o konkursach artystycznych w Polsce – o ich historii, sensie i realnym wpływie na kariery artystyczne. Ada Piekarska opowiada o przemianach Bielskiej Jesieni od lat 60. do dziś, o momentach przełomowych, które kształtowały prestiż i tożsamość tego wydarzenia.

W centrum rozmowy pojawia się pytanie o władzę werdyktu: o to, kto decyduje, według jakich kryteriów i z jakimi konsekwencjami. Mówimy o selekcji, prestiżu i widzialności – ale także o nierównościach wpisanych w model konkursowy i o alternatywach opartych bardziej na procesie niż na rywalizacji.

Osobny wątek poświęcamy malarstwu — medium, które wciąż wywołuje silne emocje, pozostaje uwikłane w rynek i kanon, a jednocześnie staje się przestrzenią konfliktu o eksperckość, status i widzialność.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag, Varsovian Scarves

Twórczość Małgorzaty Markiewicz rozwija się na styku rzeźby, obiektu i praktyk rękodzielniczych. Artystka pracuje z tkaninami, ubraniami, nićmi, szydełkowaniem i naprawianiem, sięgając po materiały blisko związane z codziennością i ciałem. W jej projektach gest reperowania, zszywania i plecenia staje się formą pamięci, troski oraz oporu wobec przyspieszenia i nadmiaru współczesnego życia.

W rozmowie opowiada o pracy domowej jako działaniu twórczym, o budowaniu relacji między kobietami, o sztuce, która rodzi się „pomiędzy” – w doświadczeniu życia, opieki i wspólnoty. Rozmawiamy także o przeszłości jako o przestrzeni poszukiwania alternatywnych historii, o feministycznym odzyskiwaniu materii i o myśleniu poprzez dotyk.

Małgorzata Markiewicz (ur. 1979) – artystka wizualna. Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, doktora sztuki. Jej prace znajdują się w licznych kolekcjach instytucji publicznych w Polsce oraz m.in. w Berardo Collection w Lizbonie oraz Verbund Collection w Wiedniu – jednej z najważniejszych kolekcji sztuki feministycznej w Europie.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Twórczość Marty Niedbał rozwija się na pograniczu rysunku, tkaniny i obiektu. Jej praktyka opiera się na pracy z ruchem i cielesnością, na miękkich formach i procesualności. Sięga po taniec, rytuał i powtarzalność, podkreślając potrzebę przyjemności i odpoczynku w świecie przepełnionym bodźcami.

W rozmowie opowiada o ciele jako pierwszym domu, o cykliczności i transformacji, a także o tym, jak twórczość może stać się formą oporu wobec presji produktywności. Rozmawiamy o pracy intermedialnej, o poszukiwaniu płynnej tożsamości oraz o praktyce, która wykracza poza ramy pracowni.

Marta Niedbał (ur. 1986) – artystka wizualna, doktora sztuki, wykładowczyni Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. W 2023 roku, wraz z Pawłem Olszczyńskim, otrzymała Nagrodę Główną Fundacji Sztuki Polskiej ING podczas Warsaw Gallery Weekend.

Fot. Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Twórczość Krzysztofa Gila dotyka tematów tożsamości romskiej, pamięci zbiorowej i przemocy symbolicznej. W swojej pracy sięga on po takie media jak rysunek, malarstwo, rzeźba i grafika. Tworzy także przestrzenne instalacje oparte na badaniach historycznych i doświadczeniu osobistym.

W rozmowie opowiada o dorastaniu w Nowym Targu, o stereotypach i systemowej niewidzialności, z którymi mierzył się jako młody Rom, oraz o tym, jak edukacja artystyczna pozwoliła mu odnaleźć własny język. Rozmawiamy o sztuce jako formie oporu, o projekcie „Tajsa. Wczoraj i jutro”, o estetyzowaniu trudnych tematów oraz o potrzebie mówienia głosem tych, którzy przez wieki byli marginalizowani.

Krzysztof Gil (ur. 1987) – artysta wizualny, doktor sztuki, wykładowca Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Laureat Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (2016).

Fot. Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag, Varsovian Scarves